ἀσυνάλειπτος
ἀσυνάλειπτος, without synaloephe
ἀσυν-άλειπτος [ᾰλ], ον, (συναλείφω)
- without synaloephe, Hdn. Gr. 2.912. Adv. -τως Eust. 19.39, Sch.Ven. Il. 3.150.
1 que no se une por contracción o elisión, que no ha tenido sinalefa
πᾶν ὄνομα δισύλλαβον ἁπλοῦν ... ἀσυνάλειπτον βαρύνεται
2 adv. sin sinalefa Eust.19.39, Sch.Er.Il.3.150b.
ἀ·συνάλειπτος, ος, ον [ᾰλ] non contracté par synalèphe ou par élision, Hdn gr. π. μ. λ. 7, 15.
Étym. ἀ, συναλείφω.