ἀσυνάλλακτος
ἀσυνάλλακτος, without intercourse
ἀσυνάλλ-ακτος, ον,
- without intercourse, Plu. Def.orac. 2.416f; unsociable, D.H. 1.41, 5.66.
desprovisto de relaciones
τὰ τῶν θεῶν καὶ ἀνθρώπων ποιοῦσι καὶ ἀσυνάλλακτα
• insociable
οἳ τέως ἀπίστους καὶ ἀσυναλλάκτους εἶχον ὁμιλίας
ὁ κοινὸς βίος
ἀ·συνάλλακτος, ος, ον, sans relations, insociable, DH. ; Plut. M. 416f, etc.
Étym. ἀ, συναλλάσσω.
ἀσυνάλλακτος, ungesellig, unversöhnlich, Dion.Hal. βίος, ὁμιλία, 5.66, 1.41 ; Plut. def. Or. 12.