ἀχέω
ἀχέω, mourn > ἀχεύω
ἀχέω2, utter
- utter, h.Cer. 479, prob.l. in h.Hom. 19.18; ἣν ἄτην ἀχέων Hes. Sc. 93 codd.; ὕμνον ἀχέων lonTrag. 39: fut. ἀχήσεται Trag.Adesp. 237.
estar angustiado, disgustado, dolido c. ac. de rel.
κῆρ ἀχέων
ἀχέουσα <περὶ> φρεσίν
τῆς (Βρισηΐδος) ... ἀχέων
ἐπὶ σφετέροις ἀχέουσα παισί
αἴν' ἀχέουσα
• abs.
ἀχέουσά περ ἔμπης
•V. ἄχνυμαι.
hacer resonar, nombrar en el canto, cantar
ὄργια
Λύδιον ὕμνον
μελίγηρυν ἀοιδήν
[ἄχος.]
3 sing. aor. ἤκαχε Il. 16.822: Od. 15.357, Od. 16.427.
3 pl. aor. mid. ἀκάχοντο Od. 16.342.
Opt. ἀκαχοίμην Od. 1.236.
3 sing. -οιτο Il. 8.207, Il. 13.344.
1 pl. -οίμεθα Il. 16.16.
- 1
In aor. act., to cause to grieve, grieve, trouble Il. 16.822: Od. 15.357.
To molest, harry: Θεσπρωτούς Od. 16.427.
- 2
In pres. pple. act. and aor. mid., to be grieved or troubled, be in grief or trouble, grieve, sorrow: κῆρ ἀχέων (in his heart) Il. 5.399. Cf. Il. 2.724, Il. 8.207, Il. 13.344: μνηστῆρες ἀκάχοντο Od. 16.342. Cf. Od. 11.195, Od. 15.361.
With genit. of what is grieved for: Βρισηΐδος Il. 2.694. Cf. Il. 9.567, Il. 16.16, Il. 18.446.
With dat.: θανόντι Od. 1.236.
- 1
- 1cry ἀχεῖ τʼ ὀμφαὶ μελέων σὺν αὐλοῖς (codex unus Dion. Hal.: ἀχεῖται, οἰχνεῖτʼ rell.) fr. 75. 18.