ἀχέων
ἀχέων, = ἀχεύων (beides entst. aus *ἀχέϜων, in ἀχέων das Digamma ausgeworfen, in ἀχεύων zu υ geworden); ἔνθʼ ὅ γε κεῖτʼ ἀχέων Od. 11.195 ; κῆρ ἀχέων Il. 5.399, im Herzen ; μὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων 20.298 ; ἤτοι ὁ τῆς ἀχέων φρένας ἔφθιεν, ihretwegen, Il. 18.446 ; fem. ἀχέουσα Od. 15.361, Il. 9.567. Auch Sp. Ep., ἀχέουσα ἐπί τινι Ap.Rh. 3.643.