ἐπιγλωσσάομαι
ἐπιγλωσσάομαι, to throw forth ill language, utter abuse
ἐπιγλωσσ-άομαι, Att. ἐπιγλωττάομαι,
- utter abuse, μηδʼ ἐπιγλωσσῶ κακά A. Ch. 1045; περὶ τῶν Ἀθηνῶν οὐκ ἐπιγλωττήσομαι τοιοῦτον οὐδέν Ar. Lys. 37.
- II c. gen., vent reproaches against, ταῦτʼ ἐπιγλωσσᾷ Διός A. Pr. 928.
ἐπι·γλωσσάομαι, att. -ωττάομαι-ῶμαι, tenir de mauvais propos, Eschl. Ch. 1045 ; ἐπ. τί τινος, Eschl. Pr. 929, ou περί τινος, Ar. Lys. 37, dire du mal de qqn.
Étym. ἐπί, γλῶσσα.
ἐπιγλωσσάομαι, Schmähreden gegen Einen ausstoßen, τινός, Aesch. Prom. 930. Worte von böser Vorbedeutung sagen, μήτʼ ἐπιγλωσσῶ κακά Ch. 1041 ; περὶ τῶν Ἀθηνῶν δʼ οὐκ ἐπιγλωττήσομαι τοιοῦτον οὐδέν Ar. Lys. 37, wo die Schol. οὐ βλασφημήσω erkl.; Poll. 2.109 λοιδορεῖσθαι.
ἐπιγλωσσάομαι
Attic -ττάομαι
- Dep., to throw forth ill language, utter abuse, Aesch.: c. gen. to vent reproaches against a person, Aesch. γλῶσσα