ἐπιγνωστέον
ἐπιγνωστέον, one must know
ἐπι-γνωστέον,
- one must know, ὅτι . . Nicom. Ar. 2.6; one must recognize, discern, Aristid. Quint. 1.21.
ἐπιγνωστέον, vb. d’ἐπιγιγνώσκω, Nicom. Arithm. 114 ; A. Quint. p. 47.