ὑποκινέω
ὑποκινέω, to move lightly
Could not find ὑποκινήσας in Logeion dictionaries.
ὑποκινήσας aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular of ὑποκινέω
ὑποκῑνέω,
- move softly or lightly, Ζεφύρου ὑποκινήσαντος (sc. τὸ κῦμα) Il. 4.423 (better ὕπο κ., v. Sch. A), cf. Plu. Gen.Socr. 2.596c, etc.:—Pass., of the apparent vibration of the moon, Ptol. Tetr. 101.
- 2 metaph., urge gently on, so as to make him speak, Pl. Chrm. 162d, Plu. Aem. 9; ὑ. ἔγκλημα Luc. Eun. 13; cf. κινέω A. II.2.
- II intr., move a little, οὐδεμία πόλις ἂν ὑπεκίνησε not a single city would have stirred a finger, Hdt. 5.106, cf. Ar. Ra. 644, X. Cyn. 3.6; ἐπʼ ἐφέδρου ὅτι μὴ ὑποκινήσει on a chair which will not shake, Hp. Morb. 2.47.
- 2 metaph., to be deranged in mind, ὁ . . μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς Pl. R. 573c.
ὑπο·κινέω-ῶ [ῑ]
I tr. soulever légèrement, en parl. du vent qui soulève ou fait onduler les flots, Il. 4, 423 ; cf. Plut. M. 596c ; El. N.A. 9, 32 ; fig. exciter, pousser, Plat. Charm. 162d ; Plut. Æmil. 9 ; Arr. An. 7, 1, 4 ; 7, 20, 4 ||
II intr. :
1 se soulever, se remuer, s’agiter, Hdt. 5, 106 ; Ar. Ran. 644 ; Xén. Cyn. 3, 6 ||
2 au part. pf. ὑποκεκινηκώς, qui a l’esprit troublé ou dérangé, Plat. Rsp. 573c, joint à μαινόμενος.
1. met acc. enigszins in beweging brengen, overdr. prikkelen, stimuleren:
2. intrans. enigszins bewegen:
ὑποκινέω, [ῑ],
1) unten od. ein wenig, leicht bewegen ; Ζεφύρου ὑποκινήσαντος, sc. κῦμα, Il. 4.423 ; übertr., ein wenig reizen, Plat. Charm. 162d ; Plut. Aem. 9.
2) intr., sich ein wenig bewegen ; οὐδεμίη πόλις ὑπεκίνησε Her. 5.106 ; Ar. Ran. 644.
Uebertr., etwas verrückt sein, Plat. Rep. IX.573c vrbdn ὁ μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς ; Sp., wie Luc. Eun. 13.
1) unten od. ein wenig, leicht bewegen ; Ζεφύρου ὑποκινήσαντος, sc. κῦμα, Il. 4.423 ; übertr., ein wenig reizen, Plat. Charm. 162d ; Plut. Aem. 9.
2) intr., sich ein wenig bewegen ; οὐδεμίη πόλις ὑπεκίνησε Her. 5.106 ; Ar. Ran. 644.
Uebertr., etwas verrückt sein, Plat. Rep. IX.573c vrbdn ὁ μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς ; Sp., wie Luc. Eun. 13.
ὑποκινέω
fut. ήσω
- Ito move lightly, Ζεφύρου ὑποκινήσαντος (sc. τὸ κῦμα) Il.
- 2metaph. to urge gently on, Plat.
- IIintr. to move a little, stir a finger, Hdt., Ar.
- 2metaph. to be deranged, Plat.