ὑπόκηρος
ὑπόκηρος, ον, f.l. for ἐπίκηρος in Hp. Morb.Sacr. 1 (Sup.).
ὑπό·κηρος, ος, ον, mêlé de cire, en parl. du miel, d’où impur, Hpc. 303, 30.
ὑπόκηρος, mit Wachs untermischt, eigtl. vom Honig, übh. gemischt, unrein, Hippocr., dem ἁγνός entgeggstzt.