ὑποκινέω

ὑποκῑνέω,

• move softly or lightly, Ζεφύρου ὑποκινήσαντος (sc. τὸ κῦμα) Il. 4.423 (better ὕπο κ., v. Sch. A), cf. Plu. Gen.Socr. 2.596c, etc.:—Pass., of the apparent vibration of the moon, Ptol. Tetr. 101.
• • • 2 metaph., urge gently on, so as to make him speak, Pl. Chrm. 162d, Plu. Aem. 9; ὑ. ἔγκλημα Luc. Eun. 13; cf. κινέω A. II.2.
  • II intr., move a little, οὐδεμία πόλις ἂν ὑπεκίνησε not a single city would have stirred a finger, Hdt. 5.106, cf. Ar. Ra. 644, X. Cyn. 3.6; ἐπʼ ἐφέδρου ὅτι μὴ ὑποκινήσει on a chair which will not shake, Hp. Morb. 2.47.
  • • 2 metaph., to be deranged in mind, ὁ . . μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς Pl. R. 573c.

ὑποκινέω, [ῑ],
1) unten od. ein wenig, leicht bewegen ; Ζεφύρου ὑποκινήσαντος, sc. κῦμα, Il. 4.423 ; übertr., ein wenig reizen, Plat. Charm. 162d ; Plut. Aem. 9.
2) intr., sich ein wenig bewegen ; οὐδεμίη πόλις ὑπεκίνησε Her. 5.106 ; Ar. Ran. 644.
Uebertr., etwas verrückt sein, Plat. Rep. IX.573c vrbdn ὁ μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς ; Sp., wie Luc. Eun. 13.

ὑποκινέω fut. ήσω

• • Ito move lightly, Ζεφύρου ὑποκινήσαντος (sc. τὸ κῦμα) Il.
  • • 2metaph. to urge gently on, Plat.
  • IIintr. to move a little, stir a finger, Hdt., Ar.
  • • 2metaph. to be deranged, Plat.