οἴχομαι

οἴχομαι, impf. ᾠχόμην (in Hdt. οἰχόμην), the only tenses used by Hom.: fut. -ήσομαι Ar. V. 51, Fr. 150, Pl. Tht. 203d, etc.: pf. οἴχωκα S. Aj. 896, Id. Fr. 241 codd. (ᾤχωκε A. Pers. 13); pf. part. οἰχωκώς, υῖα, ός Hdt. 9.98, 8.108; also ᾤχηκα (παρ-) Il. 10.252 (v.l.), D.H. 11.5, etc.: plpf. οἰχώκεε Hdt. 1.189, etc.; ᾠχήκει Plb. 8.27.9:—Med., pf. ᾤχημαι, Ion. οἴχημαι Hdt. 4.136 (δι-), Plu. Cam. 14 (παρ-, but in Hp. de Arte 9, X. An. 2.4.1, παροιχόμενος is now restored):—Act., imper. οἶχε (but perh. οἴχε(ο) with elision) Plu. Pyrrh. 28: pres. οἰχέομαι, contr. οἰχεῦμαι, dub.l. in AP 7.273 (Leon.):

• • I rarely in a general sense, go or come, without the idea of departure, and without a perfect sense, ἐννῆμαρ μὲν ἀνὰ στρατὸν ᾤχετο κῆλα θεοῖο Il. 1.53, cf. 5.495; more freq. go, go away, go off, Il. 1.380, 13.38, 23.564, Od. 17.104, al.: but usu. οἴχεται in pf. sense, he has gone, departed, and ᾤχετο in plpf. sense, he had gone, ἤδη . . οἴχεται Il. 15.223, cf. 14.311; ἐπεὶ οἴχεο νηῒ Πύλονδε Od. 16.24, etc.; οἱ πρέσβεις οἱ μετὰ Πλειστίου οἰχόμενοι IG 1(2).57.51; τῶν οἰ. Ἑλλάδʼ ἐς αἶαν A. Pers. 1 (anap.); τὸν κήρυκα τὸν παρὰ τοὺς βροτοὺς οἰ. Ar. Av. 1270: freq.c. part., εἴ πέρ κεν Ἄρης . . οἴχηται φεύγων shall be fled and gone, Od. 8.356; ᾤχετʼ ἀποπτάμενος he had taken flight and gone, Il. 2.71; ὥς μʼ ὄφελʼ . . οἴχεσθαι προφέρουσα . . θύελλα 6.346, cf. Od. 20.64; so οἴχεται πλέων Hdt. 4.145; οἴχεται ἀπολιπών he has gone and left . ., ib. 155; so in Att., οἴχεται θανών (v. infr. II); ἢν δῃώσαντες οἴχωνται Foed. ap. Th. 5.47; οἴ. φέρων Ar. Lys. 976, etc.; πρεσβεύων ᾤχετο X. Cyr. 5.1.3; ᾤχετʼ εὐθέως ἀπιών D. 18.65, cf. Pl. Smp. 223b, etc.: with an Adj., οἴχεται φροῦδος heʼs clean gone, Ar. Ach. 210: rarely in the reverse usage, οἰχόμενοι κόμισαν δέπας Il. 23.699, cf. 22.223: c. acc. cogn., οἴχεσθαι ὁδόν Od. 4.393.—The part. οἰχόμενος in Hom. sts. means absent, away, Ὀδυσσῆος πόθος αἴνυται οἰχομένοιο Od. 14.144; δὴν οἰ. ib. 376.
  • II Special usages:
  • • 1 of persons, euphem. for θνῄσκω, to have departed, be gone hence, εἰς Ἀΐδαο Il. 22.213; ψυχὴ κατὰ χθονὸς ᾤχετο 23.101; οἴ. θανών S. Ph. 414, cf. E. Hel. 134, etc.; [τὸ γένος] οἴ. πᾶν πρόρριζον And. 1.146; οἰχήσομαι ἀπιὼν εἰς μακάρων δή τινας εὐδαιμονίας Pl. Phd. 115d; part. οἰχόμενος for θανών, departed, dead, A. Pers. 546 (anap.), S. El. 146 (lyr.), etc.
    • • b to be undone, ruined, opp. σῴζομαι, ἢ σεσώσμεθα . . ἢ οἰχόμεσθʼ ἅμα Id. Tr. 85, cf. Aj. 1128; τὸ μὲν ἐπʼ ἐμοὶ οἴχομαι, τὸ δʼ ἐπὶ σοὶ σέσωσμαι X. Cyr. 5.4.11; so οἴχωκα or ᾤχωκα to be gone, undone, ruined, A. Pers. 13 (anap.), S. Aj. 896, etc.; so οἰχομένας πόλεως E. Tr. 596 (lyr.), cf. Heracl. 14; τοῦ . . διαλυθεῖσαν οἴχεσθαι πολιτείαν Pl. Lg. 945c.
    • 2 of things, to be gone, lost, vanished, πῇ δή τοι μένος οἴχεται; whither is thy spirit gone? Il. 5.472, cf. 13.220, 24.201; αἰτία οἴχεται is absent, Gal. 18(2).48; δίψης οἰχομένης Id. 15.564, cf. Aret. CD 14.

οἴχομαι, Hom. nur praes. u. impf., fut. οἴξομαι nur als v.l. Her. 2.29, gewöhnlich fut. οἰχήσομαι, perf. ᾤχημαι, ion. οἴχημαι, Her. 4.136, u. οἴχωκα, Her., partic. οἰχωκώς, οἰχώκεε mit imperf.-Bedeutung, auch ᾤχωκα, Aesch. Pers. 13, παρῳχήκει Pol. 8.29 a.E.;
gehen, bes. weggehen, sich auf den Weg begeben, eigtl. von Menschen, und das Präsens oft mit Perfektbedeutung, fortgegangen sein, fortsein ; νῦν δʼ οἴχεται οἶος ἀείρας νεκρόν, Il. 17.588 ; ἀναΐξας ἄφαρ οἴχεται, Od. 1.410 ; τίπτε δέ μοι παῖς οἴχεται, 4.707 ; so heißt Odysseus, der 20 Jahre vom Vaterlande entfernt ist, oft δὴν οἰχόμενος. – Oft steht ein Partizip dabei, die Art des Entfernens angebend, οἴχεται φεύγων, fliehend geht er davon, Od. 8.356, ᾤχετʼ ἀποπτάμενος, er flog davon, Il. 2.71, so οἴχεται ἰών, ἀπιών, θανών u. dgl.; νηῒ οἴχεσθαι, zu Schiffe abfahren, Od. 16.24, 142 ; selten c. accus., ὁδὸν οἴχεσθαι, 4.393. Die Perfektbedeutung tritt bes. bei den Attikern hervor, Περσῶν τῶν οἰχομένων Ἑλλάδʼ ἐς αἶαν. die nach Griechenland gezogen sind, Aesch. Pers. 1, vgl. 174 ; ὁ δʼ ἐξαλύξας οἴχεται, Eum. 111 ; ἀνὴρ οἴχεται φεύγων, 117, 120, 142 ; σκοπὸς δέ νιν οἴχεται στελῶν, Soph. O.C. 298 ; obwohl ib. 898 Κρέων οἴχεται heißt »er schickt sich an, wegzugehen« ; ὥς τινα, παρά τινα, Ar. Plut. 32, Av. 1270 ; διαφυγὼν οἰχήσεται, Th. 653 ; ἀποδρὰς ᾤχου, Ran. 469 ; οἴχοντο πλέοντες, Her. 4.145, öfter ; ἄρτι ἐνθένδε οἴκαδε οἴχεται, Plat. Parm. 106c ; οἴχεται ἀποπηδήσας πρὸς ἄλλον, Legg. IV.720c ; φεύγων οἴχομαι, Parm. 130d ; ἀδιάφθορον οἴχεται ἀπιόν, Phaed. 106e ; οἴχεται ἀγομένη, sie wird weggeführt, 108b, wie ᾤχετο ἄγων, er führte weg, 58a ; καταγελάσαντας οἰχήσεσθαι, Symp. 181d ; οἶδα γὰρ ὅπη οἴχονται, wohin sie weggegangen sind, Xen. An. 1.4.8 ; ᾤχετο πλέων, 2.6.3 ; ᾤχετο ἀπιών, 3.3.5 ; ἀπελαύνων, 2.4.24 ; ὁρῶντες ὀλίγους ἤδη τοὺς λοιπούς· πολλοὶ γὰρ ᾤχοντο, Viele waren fortgegangen, 4.3.13 ; ᾤχετο ἄγων τὸν ἵππον, er führte das Pferd fort, 4.5.35 ; auffallend ᾤχοντο δʼ ἐν τοῖς ὀχυροῖς, 4.7.17, sie waren fortgegangen und befanden sich nun in den festen Plätzen. – Bes. ist es ein Euphemismus für sterben, wie Hom. sagt οἴχεται εἰς Ἀΐδαο, Il. 22.213, ᾤχετο ψυχὴ κατὰ χθονός, 23.101 ; ᾤχοντʼ ἄφαντοι, sie kamen um, Aesch. Ag. 643 ; τὸ Περσῶν ἄνθος οἴχεται πεσόν, ist dahingesunken, Pers. 248 ; Ὀρέστης ἐλπὶς οἴχεται δόμων, Ch. 765 ; οἴχομαι φόβῳ, ich komme um vor Furcht, Suppl. 767 ; vollständiger οὗτος οἴχεται θανών, Soph. Phil. 412, vgl. Aj. 778 ; Eur. Troad. 395 u. öfter ; οἴχεται πατήρ, Soph. El. 1140 ; auch οἴχομαι τάλας, Trach. 1133 ; οἴχωκʼ, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, Aj. 880 ; ἐκ γυναικὸς οἴχεται σφαγείς, Eur. I.T. 552 ; οἱ οἰχόμενοι, die Gestorvenen, Hec. 141, wie Aesch. Pers. 880 u. Sp.; ὅπως μὴ ἐγὼ οἰχήσομαι, Plat. Phaed. 91c ; Xen. setzt An. 3.1.32 einander gegenüber ὅπου μὲν στρατηγὸς σῶος εἴη –, ὁπόθεν δὲ οἴχοιτο, wie Soph. ἢ σεσώσμεθα – ἢ οἰχόμεσθα, Trach. 85 ; vgl. noch Xen. Cyr. 5.4.11 ; Sp., οἴχεται δέ σοι ὅ τε Ῥωμαίων δῆμος καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ στρατιωτικοῦ, Hdn. 1.13.4. – Auch von leblosen Dingen wird es gebraucht, sowohl übh. eine schnelle Bewegung bezeichnend, daherfahren, von Geschossen u. Stürmen, Il. 1.53, 6.346, 13.505, Od. 20.64, als bes. verloren gehen, untergehen, verschwinden, πῆ σοὶ μένος οἴχεται ; wohin ist dein Mut ? wo bleibt dein Mut ? Il. 5.472, vgl. 13.220, 24.201 ; οἴχεται τιμὰ φωτί, Pind. N. 10.78 ; οὐ πλόκαμοι κερθέντες ᾤχοντʼ ἀγλαοί, P. 4.82 ; οἴχεται δὴ πάντα ταῦτʼ ἐρριμμένα, Soph. Aj. 1250, der auch οἴχωκε γὰρ κροτητὰ πηκτίδων μέλη sagte, frg. Tham. 1.1 ; διαλυθεῖσαν οἴχεσθαι πολιτείαν, Plat. Legg. XII.945c ; Sp., οἴχεται πάντα, Alles ist fort, Luc. D.D. 25.1 ; Mer. D. 4 ; oft bei S.Emp. – Das adj. verb. οἰχητέον steht bei Alciphr. 3.42.

οἴχομαι

(ἀπ-, ἐξ-, ἐπ-, μετ-, παρ-.)

• • 1

    To go or come, take or make one’s way, proceed : ᾠχόμεθʼ ἐς Θήβην Il. 1.366. Cf. Il. 1.380, Il. 5.495, Il. 11.357, Il. 22.223 (will go and . . . ), Il. 23.564, etc. : πότʼ ᾤχετο; Od. 4.642. Cf. Od. 1.260, Od. 2.383, Od. 9.47, Od. 13.415, Od. 24.333 (when I journeyed thither), etc.

    Of inanimate objects : ἀνὰ στρατὸν ᾤχετο κῆλα θεοῖο Il. 1.53. Cf. Il. 13.505= Il. 16.615.

    So of a wind : ὥς μʼ ὄφελʼ οἴχεσθαι προφέρουσα κακὴ ἀνέμοιο θύελλα Il. 6.346. Cf. Od. 20.64.

    Cf. something immaterial : Ὄσσα κατὰ πτόλιν οἴχετο πάντῃ Od. 24.413.

  • 2

    With the notion of leaving a place prominent, to go away or off, depart, take one’s departure, leave : ὅτʼ ἂν (εἴ κεν) Ἀχαιοὶ οἴχωνται ἐς πατρίδα γαῖαν Il. 7.460= Il. 15.499. Cf. Il. 2.71, Il. 13.627, Il. 14.311, 361, Il. 19.356 : εἴ κεν Ἄρης οἴχοιτο Od. 8.353. Cf. Od. 8.356, Od. 13.286, Od. 16.24= Od. 17.42, Od. 16.142, Od. 17.104, 294, Od. 19.183, 260 = 597=Od. 23.19.

    Of immaterial things : θυμὸς ᾤχετʼ ἀπὸ μελέων Il. 13.672=Il. 16.607. Cf. Il. 22.213, Il. 23.101.

  • 3

    To have gone, be gone : ἐπεὶ ᾤχοντο (had gone) Il. 4.382, γαιήοχος οἴχεται εἰς ἅλα δῖαν Il. 15.223. Cf. Il. 5.511, Il. 11.288, Il. 13.782, Il. 17.588, Il. 19.346, Il. 23.577 : Od. 1.242, 410, Od. 4.166, 634, 639, 665, 707, 821, Od. 8.294, Od. 13.216, Od. 14.25, Od. 19.193 (since he had left for . . . ), Od. 24.225.

    Of a heavenly body : φάος οἴχετ [αι] ὑπὸ ζόφον Od. 3.335.

    Of immaterial things : πῇ τοι μένος οἴχεται ; Il. 5.472. Cf. Il. 13.220, Il. 24.201.

    In pple., absent, away : πατρὸς δὴν οἰχομένοιο Od. 1.281, Od. 2.215, 264, Od. 15.270. Cf. Od. 4.164, 393, Od. 14.144, 376, Od. 15.355, Od. 4.313, Od. 20.216, 290, Od. 24.125.

οἴχομαι (οἴχομαι supp., -εται, -ονται; -εσθον: impv. ᾤχετο, -οντʼ(ο).)

• • a abs., have gone, have disappeared οὐδὲ κομᾶν πλόκαμοι κερθέντες ᾤχοντʼ ἀγλαοί (Boeckh: οἴχοντʼ codd.) P. 4.82 “οἴχεται τιμὰ φίλων τατωμένῳ φωτί” N. 10.78 ὁ δʼ ἐχθρὰ νοήσαις ἤδη φθόνος οἴχεται τῶν πάλαι προθανόντων Pae. 2.55 ἁνίκ ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω fr. 124. 5. ὁ δὲ χλωραῖς ἐλάταισι τυπεὶς οἴχεται (v. l. ᾤχετο: sc. under the earth.) Θρ. 6. 8.
  • b go ᾤχετο δὲ πρὸς θεόν, κτέατʼ ἄγων Τροίαθεν ἀκροθινίων (sc. Νεοπτόλεμος) N. 7.40 <οἴχομαι> (supp. Snell e Σ.) Πα. 4. 61. μὴ νῦν [ ]παρʼ ἁλμυρὸν οἴχεσθον (Π^s: οιχεσχον Π: i. e. impv. dual. sc. θυγάτηρ v. 68, Ἀνδαισιστρότα v. 71) Παρθ. 2. 78. c. part., ἀλλʼ ὅ γε μὲν Πυθῶνάδʼ ᾤχετʼ ἰὼν O. 6.38

οἴχομαι , ipf. ᾠχόμην: go, depart, and freq. w. perf. signif., ἤδη.. οἴχεται εἰς ἅλα δῖαν, is gone, Il. 15.223, Il. 5.472; so the part., Ὀδυσσῆος πόθος οἰχομένοιο, the ‘absent,’ perhaps the ‘departed’ Odysseus, Od. 14.144. The verb is common with a supplementary part., the more specific part of the predication being contained in this participle, ᾤχετʼ ἀποπτάμενος, ‘sped on wings away,’ flew away, Il. 2.71.

οἴχομαι

• • IDep. to be gone, to have gone, Lat. abesse (not abire), in perf. sense, and imperf. ὠιχόμην in plup. sense, directly opp. to ἥκω, to have come, while ἔρχομαι, to go or come, serves as the pres. to both, Hom., etc.;—often c. part., οἴχεται φεύγων is fled and gone, Il.; ὤιχετʼ ἀποπτάμενος he hath taken flight and gone, Il.; οἴχεται θανών (v. infr. II. 1); also with an adj., οἴχεται φροῦδος heʼs clean gone, Ar.:—c. acc. pers. to have escaped from, Il.
  • IISpecial usages,
  • • 1euphem. for θνῄσκω, to be gone hence, οἴχεται εἰς Ἀΐδαο Il.; in Attic, οἴχεται θανών Soph., etc.:—part. οἰχόμενος for θανών, departed, dead, Trag.; but in Hom. simply absent or away, Ὀδυσῆος πόθος οἰχομένοιο desire of the absent Ulysses, Od.
    • 2to be undone, ruined, Soph.; esp. in ὤιχωκα or οἴχωκα, Lat. perii, Aesch., etc.
    • 3of things, to denote any quick, violent motion, to rush, sweep along, Il.