φεύγω

φεύγω, Il. 21.472, etc.: Ep. inf. φευγέμεν, φευγέμεναι, 10.147, 21.13; impf. ἔφευγον 22.158, etc., Poet. φεῦγον 9.478, Tyrt. 5.8, Pi. N. 9.13: iter. φεύγεσκον Il. 17.461, Hdt. 4.43: fut. φεύξομαι Il. 18.307, etc.; also φευξοῦμαι in E. and Com., E. Med. 341, 346, Hel. 500, 1041, Ba. 659, Ar. Ach. 203 (cod. R), 1129, Pl. 447, Av. 932 (ἀπο-), Men. 283 (but dub. where found in Att. Prose, Pl. Lg. 635c, al., D. 38.19; φευξεῖται is dub. l. in IPE 12.24.11 (Olbia, iv B. C.); fut. Act. ἐκ-φεύξω only late, v.l. in Aesop. 349b, cf. Chambry ii p.479): aor. ἔφῠγον, Ion. φύγεσκον Od. 17.316: pf. πέφευγα Hdt. 7.154 codd. (v. infr. II.1a); opt. πεφεύγοι Il. 21.609 (ἐκ-πεφευγοίην S. OT 840), part. πεφευγότες Od. 1.12; part. pf. Pass. πεφυγμένος in act. sense, Il. 6.488, Od. 1.18, etc. (in pass. sense, Epicur. Fr. 423); Ep. πεφυζότες (cf. φύζα) Il. 21.6, 528, 532, 22.1, later sg. πεφυζώς Nic. Th. 128; Aeol. πεφύγγων, v. φυγγάνω:—Med., μὴ φεύγησθε Anon.Hist. in PLit.Lond. 115: aor. 1 δια-φεύξασθαι Decr. Ath. in Hp. Ep. 25.

• • I abs., flee, take flight, opp. διώκω, Il. 22.157, etc.; βῆ φεύγων ἐπὶ πόντον 2.665; πῇ φεύγεις; 8.94; πόσε φεύγετε; 16.422; ποῖ φύγωμεν . . χθονός; A. Supp. 777 (lyr.); ποῖ τις οὖν φύγῃ; S. Aj. 403 (lyr.); ἐνθένδε ἐκεῖσε φ. Pl. Tht. 176b: with Preps., φ. ἀπό τινος Od. 12.120; φεύξονται ἀφʼ ἑαυτῶν εἰς φιλοσοφίαν Pl. Tht. 168a, etc.; ἐκ πολέμοιο, ἐκ θανάτοιο, Il. 7.118, 20.350; ἐκ κακῶν πεφευγέναι S. Ant. 437, cf. Hdt. 1.65; ὑπὲκ κακοῦ Il. 15.700, cf. 17.461 (rarely c. gen. only, πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων (v. infr. II) Od. 1.18; τῆς νόσου πεφευγέναι S. Ph. 1044); φ. ἐς πατρίδα γαῖαν Il. 2.140, 159, al.; ἐπὶ Σάρδεων, ἐπὶ τὸν Ἑλικῶνα, X. Cyr. 7.2.1, Ages. 2.11; πρὸς τὸ ὄρος Id. HG 3.5.19; ὑπὸ γᾶν A. Eu. 175 (lyr.); ὑπὸ δελφῖνος ἰχθύες φ. Il. 21.23, cf. 554 (cf. infr. III.2): c. acc. cogn., φύγε λαιψηρὸν δρόμον ran the course full swiftly, Pi. P. 9.121; τίνα φυγὴν φευξούμεθα; E. Hel. 1041; φ. τὴν παρὰ θάλασσαν (sc. ὁδόν) flee by the shore route, Hdt. 4.12; cf. infr. III; for φυγῇ φεύγειν, v. infr. II.1, φυγή I.1.
  • • 2 pres. and impf. tenses prop. express only the purpose or endeavour to get away: hence part. φεύγων is added to the compd. Verbs καταφεύγω, ἐκφεύγω, προφεύγω, to distinguish the attempt from the accomplishment, βέλτερον, ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ it is better that one should flee and escape than stay and be caught, Il. 14.81; φεύγων ἐκφεύγει Hdt. 5.95, cf. Ar. Ach. 177; φ. καταφυγεῖν Hdt. 4.23.
    • 3 φ. εἰς . . have recourse to . . take refuge in . ., ἐς τοὺς ἀφώνους μάρτυρας E. Hipp. 1076.
    • 4 c. inf., shun or shrink from doing, Hdt. 4.76, Antipho 1.13, Pl. Ap. 26a; with inf. omitted, φεύγουσι γάρ τοι χοἱ θρασεῖς shrink back, S. Ant. 580.
  • II c. acc., flee, avoid, escape, Ἕκτορα Il. 11.327, etc.; φ. τινὰ ἐκ μάχης Hdt. 7.104; φ. ἐς τὴν Ἀσίην τοὺς Σκύθας Id. 4.12; φ. θάνατον Il. 1.60; ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον, οἴκοι ἔσαν πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν Od. 1.11; ἔφυγον κακόν, εὗρον ἄμεινον, formula used by μύσται, D. 18.259; with modal dat., φ. ὄνειδος λόγοις, ἀμαχανίαν ἔργῳ, Pi. O. 6.90, P. 9.92; avoid, shun, χρὴ . . φεύγειν τὰ παχύνοντα Gal. Vict.Att. 12; τὴν ἀργίαν καὶ τὴν ἀκινησίαν τοῦ σώματος Sor. 1.93, cf. 46, al.; φόνον φ. flee the consequences of the murder, E. Med. 796; αἷμα συγγενὲς φ. χθονός Id. Supp. 148; τὰν Διὸς μῆτιν φ. A. Pr. 906 (lyr.); ὀσμὴν . ., μὴ βάλῃ, πεφευγότες S. Ant. 412; φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας Pl. Smp. 195b; ἐς πόντον . . φύγε πέτρας νηῦς Od. 10.131; οὐδεμία [πόλις] πέφευγε (sed fort. leg. ἀπέφυγε) δουλοσύνην πρὸς Ἱπποκράτεος at the hands of . ., Hdt. 7.154: part. pf. Pass. also retains the acc. in Hom. in periphrastic phrases, μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν Il. 6.488; πεφυγμένον ἔμμεν ὄλεθρον Od. 9.455; οὔ οἱ νῦν ἔτι γʼ ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι Il. 22.219, cf. h.Ven. 34:—but in pass. sense, τὸ πάραυτα πεφυγμένον κακόν Epicur. l.c.
  • • • b seek to avoid, shirk, στρατείαν D. 21.162; εἰ τοῦτο φεύξονται καὶ μὴ ʼθελήσουσι ποιεῖν Id. 20.138; so in aor., ἢν φύγῃ τις, ζημιοῦν Ar. Ach. 717.
    • 2 of things, ἡνίοχον φύγον ἡνία escaped, slipped from his hands, Il. 23.465; Νέστορα δʼ ἐκ χειρῶν φύγον ἡνία 8.137, cf. 11.128; τὸ φεῦγον the part which slips, X. Eq. 10.9, cf. Hp. Off. 9, Gal. 18(2).735: c. dupl. acc., ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων Il. 4.350, Od. 1.64, etc.
    • • b of wine, ‘go off’, turn sour, Gp. 7.7.8.
  • III flee oneʼs country, Il. 9.478, Od. 13.259; οἱ φεύγοντες the exiles, Th. 1.24, X. Ages. 7.6; πατρίδα φ. Od. 15.228, X. Cyr. 3.1.24; τὴν αὑτοῦ Th. 5.26; ἅπασαν τὴν Ἀθηναίων ξυμμαχίδα IG 1(2).10.30; φ. ἐξ Ἄργεος Od. 15.224, cf. Th. 8.85; ἐξ Ἀθηνέων, ἐκ τῆς πατρίδος, Hdt. 6.103, X. An. 1.3.3.
  • • 2 φ. ὑπὸ Σκυθέων to be expelled, driven out by . . Hdt. 4.125: but esp. to be exiled, φ. ὑπὸ τοῦ δήμου Id. 5.30, X. HG 1.1.27; φ. ἐξ Ἀρείου πάγου by their sentence, Din. 1.44: also c. acc., φ. Πεισιστρατίδας Hdt. 5.62.
    • 3 abs., go into exile, live in banishment, A. Ag. 1668 (troch.), Antipho 2.2.9, Pl. Mx. 242b; δύο ἔτη φευγέτω Id. Lg. 867c; φ. ἀειφυγίαν to be banished for life, ib. 871d, al.; φεόγειν Ἀμφίπολιν ἀειφυγίην SIG 194.3, cf. 24 (Amphipolis, iv B. C.); but also ἐν ἀειφυγίᾳ Pl. Lg. 877e; φεύγων ἀπʼ οἴκων ἃς ἐγὼ φεύγω φυγάς E. Andr. 976; φεύγοντες being in exile, opp. φυγόντες having gone into exile, Lys. 14.33; with play on words, "μέχρι τίνος φεύξῃ, Ἀρκαδίων; καὶ ὅς, ἔς τʼ ἂν τοὺς ἀφίκωμαι οἳ οὐκ ἴσασι Φίλιππον" Duris 3 J.
  • IV as law-term (mostly in pres. and impf., but cf. Lys. 12.4 (v. infr.)), to be accused or prosecuted at law: ὁ φεύγων the accused, defendant, Ar. V. 893, Pl. R. 405b, etc.; opp. διώκω, οὔτε φεύγων ἁλοὺς οὔτε διώκων ἡττηθείς D. 23.66; c. acc., φ. γραφάς, δίκην, Ar. Eq. 442 (lyr.), Nu. 167; ὑπό τινος δίκας φ. Pl. Ap. 19c, cf. D. 49.1; οὐδενὶ πώποτε οὔτε ἡμεῖς οὔτε ἐκεῖνος δίκην οὔτε ἐδικασάμεθα οὔτε ἐφύγομεν Lys. l.c.; φ. ἀπολογίας Aeschin. 3.201; the crime being added in gen., φόνου δίκην φ. Antipho 5.9; γραφὰς φ. παρανόμων D. 18.235; more freq. c. gen. only, φ. φόνου to be charged with murder, Lys. 10.31, Lycurg. 133, etc.; φ. δειλίας Ar. Ach. 1129; ξενίας Id. V. 718 (anap.); with gen. of the penalty, ἐὰν . . φεύγῃ δεσμῶν OGI 218.92 (Ilium, iii B. C.); also περὶ θανάτου φ. Antipho 5.95; φ. ἐπὶ μηνύσει τινός And. 1.18; ἀσεβείας φ. ὑπό τινος is accused of impiety by . ., Pl. Ap. 35d; rarely of things, τὸ φεῦγον ψήφισμα the decree that is on its defence, the decree in question, D. 23.58:—in Hdt. 7.214 αἰτίην φ. has the older sense, flee from a charge, quit oneʼs country on account of a charge.
  • • 2 plead in defence, δεῖ τοί σε φεύγειν . . ὡς οὐκ ἔχουσι κῦρος [οἱ νόμοι] A. Supp. 390; ἔφευγε μὴ εἰδέναι pleaded ignorance, S. Ant. 263, (Cf. Lat. fugio, Goth. biugan ‘bend’, etc.)

φεύγω, fut. φευξοῦμαι, seltner φεύξομαι, Hom. u. Folgde ; bei Plat. z.B. φευξεῖται, φευξεῖσθαι, Legg. I.635 bc, φεύξεται, φευξόμεθα, Rep. IX.592a, Theaet. 181a ; bei sehr späten Schriftstellern sogar fut. φυγῶ ; aor. ἔφυγον, perf. πέφευγα und in derselben Bedeutung auch perf. pass. πέφυγμαι, und wie von φύζω (vgl. φύζα) gebildet πεφυζότες, Il. 21.6, 528, 532, 22.1;
1) fliehen, die Flucht ergreifen ; häufig bei Hom.; ποῖ φεύγεις, μετὰ νῶτα βαλών, κακὸς ἃς ἐν ὁμίλῳ Il. 8.94 ; βῆ φεύγων ἐπὶ πόντον 2.665, dem διώκειν entgegengesetzt ; φόβῳ φυγών Soph. O.R. 118 ; ποῖ φύγω ; O.C. 832 ; εἰς τοὺς ἀφώνους μάρτυρας φεύγεις ; Eur. Hec. 1076 ; Ar. u. in Prosa ; φεύγει ἀπʼ αὐτοῦ Plat. Phaed. 65d ; ἐνθένδε ἐκεῖσε Theaet. 176a, u. oft, wie Folgde. – Häufig liegt darin nur der Begriff der Absicht, des Willens, zu fliehen suchen, fliehen wollen, während die Kompos. ἀποφεύγω, ἐκφεύγω, προφεύγω das wirklich ausgeführte Fliehen bezeichnen, βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ, besser ist daran, wer, wenn er zu entfliehen trachtet, wirklich entflieht, als wer gefangen wird, Il. 14.81 ; δεῖ γάρ με φεύγοντʼ ἐκφυγεῖν Ἀχαρνέας Ar. Ach. 177 ; u. etwas anders mit der unter 3 aufgeführten Bdtg ἦ ῥᾳδίως φεύγων ἂν ἀποφύγοι δίκην Nub. 168 ; vgl. Porson Eur. Phoen. 1234. – Das perf. aber hat immer, der aorist. oft die Bdtg entgehen, entkommen, ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον, οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλατταν, nachdem sie dem Kriege und dem Meere entronnen waren, Od. 1.11 ; so öfter c. accus., Einem entfliehen, vor Einem fliehen, eine Sache meiden, oft θάνατον, ὄλεθρον, πόλεμον, κακόν, Hom. oft, auch πεφυγμένος μοῖραν, ὄλεθρον, Il. 6.488, 22.219, Od. 9.455 (welches perf. pass. aber auch c. gen. verbunden ist, πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων Od. 1.18, befreit, erlöst aus den Mühen, wie sich bei befreien u. ähnl. Verbis ein gen. findet); οὐδεμίη πόλις πέφευγε δουλοσύνην πρὸς Ἱπποκράτεος Her. 7.154. – Φεύγειν αἰτίαν τινά, sich einer Beschuldigung durch die Flucht entziehen, 7.214 ; Pind. ὄνειδος, ἀμαχανίαν u. vgl., Ol. 6.90, P. 9.95 ; Νέμεσιν 10.43 ; Tragg.: τὰν Διὸς γὰρ οὐχ ὁρῶ μῆτιν ὅπα φύγοιμʼ ἄν Aesch. Prom. 908 ; λευστῆρα δήμου δʼ οὔτι μὴ φύγῃ μόρον Spt. 181 ; εἰ μόρον φευξοίαθʼ Ἕλληνες κακόν, u. öfter ; φύγοι τἂν χὠ κακὸς τὸν κρείσσονα Soph. Aj. 451 ; O.C. 1028 u. sonst ; u. in Prosa : τὴν λύπην φεύγετε ὡς κακόν Plat. Prot. 354c ; τὰς τῶν κακῶν ξυνουσίας φεῦγε ἀμεταστρεπτί Legg. IX.854c ; auch φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας Symp. 195b ; οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἄν τις φύγοι τὸ καταγέλαστος γενέσθαι Lach. 184c ; Ggstz ἑλεῖν – φυγεῖν Tim. 86c, u. öfter. – Ein doppelter accus. steht in der häufigen Verbindung ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων, Il. 4.350, 14.83, od. häufiger. – Auch φυγὴν φεύγειν wird verbunden, Plat. Legg. IV.706c ; ein anderer accus. ist φεύγειν τὴν παρὰ θάλασσαν, sc. ὁδόν, den Seeweg fliehen, Her. 4.12. – Andere Verbindungen sind : ὑπό τινος φεύγειν, vor Einem fliehen, Il. 21.23, 554, Her. 4.125, 5.30 ; – ἐκ κακῶν πεφευγέναι, Soph. Ant. 434 ; ἐκ κακῶν μεγάλων πεφευγότας, Her. 1.65, der es auch mit dem infin. verbindet, Bedenken tragen, sich scheuen, verschmähen, ξεινικοῖσι νομαίοισι χρᾶσθαι αἰνῶς φεύγουσι 4.76 ; ὡς εἰκότως σοι ἔφυγον κοινωνεῖν περὶ τὰ τῆς πόλεως πράγματα Plat. Ep. III.316b ; διδάξαι ἔφυγες καὶ οὐκ ἠθέλησας Apol. 26a ; – ἀπό τινος, Xen. Mem. 2.6.31. – Ein bloßer genit., wie oben bei πεφυγμένος bemerkt ist, findet sich selten, s. Schaefer Schol. Par. Ap.Rh. 4.86 ; Soph. vrbdt δοκοῖμʼ ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι, Phil. 1033. – Auch mit folgdm μή, ὀσμὴν ἀπʼ αὐτοῦ, μὴ βάλῃ, πεφευγότες Ant. 408. – Selten von leblosen Dingen, ἡνίοχον φύγον ἡνία, dem Wagenlenker entflohen, entfielen die Zügel, Il. 23.465, vgl. Od. 10.131.
2) landflüchtig werden, aus dem Vaterlande einer Schuld wegen entweichen, Il. 9.478, Od. 13.259, 15.276, 23.120 ; so auch Tragg., wie Aesch. Ag. 1653, Ch. 134 ; θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι Soph. O.R. 623, vgl. 823 ; ὑπό τινος, vor Einem od. auf seinen Betrieb flüchtig werden, ὁρέοντες τοὺς ὁμούρους φεύγοντας ὑπὸ Σκυθέων Her. 4.126. – In die Verbannung gehen, in der Verbannung leben, auch φεύγειν πατρίδα, statt des gew. ἐκ πατρίδος, sein Vaterland als Landflüchtiger verlassen ; Od. 15.228 ; Xen. Cyr. 3.1.24 ; δύο ἔτη φευγέτω Plat. Legg. IX.867c ; τοὺς ἀδίκως φεύγοντας δικαίως κατήγαγον Menex. 242b ; ἀειφυγίαν φεύγειν, auf immer aus dem Vaterlande fliehen, in ewige Verbannung gehen, Legg. IX.871d, 877ce, 881b ; φεύγειν ὑπὸ δήμου, vom Volke verbannt worden sein, Xen. Hell. 1.1.27 ; Sp.
3) in der att. Gerichtssprache angeklagt od. gerichtlich verfolgt werden, weil der Angeklagte in jedem peinlichen Prozeß das Recht hatte, sich dem Endurteile durch freiwillige Verbannung zu entziehen, od. weil er übh. vom Kläger, ὁ διώκων, verfolgt wurde ; ὁ φεύγων, der Verklagte ; φεύγων τε καὶ διώκων Plat. Rep. III.405b ; ὁ πολλάκις μὲν φυγών, μηδεπώποτε δʼ ἐξελεγχθεὶς ἀδικῶν, der zwar oft angeklagt, aber noch nie als Uebelthäter überführt ist, Dem. 18.251 ; φεύγειν δίκην, vor Gericht belangt werden ; οὗ ἕνεκα τὴν γραφὴν φεύγω Plat. Euthyphr. 6a ; τινός, wegen einer Sache, ἀσεβείας φεύγοντα ὑπὸ μελίτου Apol. 35d ; φεύγων ξενίας, δειλίας φευξούμενος, Ar. Vesp. 718, Ach. 1094 ; φεύγειν φόνου, sc. δίκην, des Totschlages od. Mordes angeklagt sein, Antiph. 5.9 ; Lys. 11.12 u. sonst ; auch φεύγειν ἐφʼ αἵματι, Valcken Eur. Hipp. 35 ; φεύγει δίκην ὑπʼ ἐμοῦ, er ist von mir angeklagt, Dem. – Einer Anklage zu entrinnen suchen, sich vor Gericht verteidigen.

φεύγω

3 sing. pa. iterative φεύγεσκε Il. 17.461. φύγεσκε Od. 17.316.

Fut. in mid. form φεύξομαι Il. 18.307.

2 pl. φεύξεσθε Il. 2.175.

3 pl. φεύξονται Il. 2.159.

Infin. φεύξεσθαι Il. 11.590, Il. 13.89, Il. 15.700, Il. 21.93 : Od. 22.67.

Aor. φύγον Od. 6.170.

2 sing. ἔφυγες Il. 11.362, Il. 20.449.

3 sing. φύγε Il. 4.350, Il. 14.83, Il. 18.117, Il. 20.350, Il. 21.493, 496 : Od. 1.64, Od. 3.230, Od. 5.22, Od. 10.131, Od. 12.66, Od. 18.155, Od. 19.492, Od. 21.168, Od. 23.70.

1 pl. φύγομεν Od. 9.61, 467, Od. 12.260.

3 pl. φύγον Il. 3.4, Il. 8.137, Il. 11.128, Il. 23.465 : Od. 1.11, Od. 3.192.

3 sing. subj. φύγῃ Il. 18.271, Il. 21.103, Il. 22.487: Od. 14.184. φύγῃσι Il. 5.258, Il. 7.118, 173, Il. 19.72, Il. 21.296.

1 pl. φύγωμεν Il. 17.714.

Opt. φύγοιμι Od. 14.312.

3 sing. φύγοι Il. 6.59, Il. 14.507, Il. 16.98, 283: Od. 4.789, Od. 15.300, Od. 22.43.

1 pl. φύγοιμεν Il. 1.60: Od. 3.175, Od. 9.489, Od. 10.129, Od. 12.157.

Pple. φυγών, -όντος Il. 12.322, Il. 21.57: Od. 9.17, Od. 15.277, Od. 16.21, Od. 17.47, Od. 23.238.

Infin. φυγέειν Il. 2.393, Il. 13.436, Il. 14.80: Od. 4.504, Od. 12.120. φυγεῖν Il. 2.401, Il. 12.327.

3 sing. pf. opt. πεφεύγοι Il. 21.609.

Nom. pl. masc. pple. πεφευγότες Od. 1.12.

Nom. pl. masc. pple. πεφυξότες (app. formed direct fr. φύζα. Cf. ἀρημένος, δεδουπότος, κεκοπώς) Il. 21.6, 528, 532, Il. 22.1.

Pf. pple. mid. πεφυγμένος Od. 1.18.

Acc. πεφυγμένον Il. 6.488, Il. 22.219: Od. 9.455.

(ἐκ-, παρα-, παρεκπρο-, προ-, ὑπεκ-, ὑπεκπρο-, ὑπο-)

• • 1

    To flee.

  • • a

      To flee under the influence of fear, be in flight : πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα Il. 5.56, πῇ φεύγεις ; Il. 8.94, προχέοντο πεφυζότες (in rout) Il. 21.6. Cf. Il. 5.532, Il. 6.82, Il. 11.150, Il. 12.123, Il. 13.436, Il. 15.63, Il. 18.150, Il. 22.1, 157, etc.: Od. 6.199, Od. 12.120, Od. 16.424 (seeking refuge from the angry people), Od. 18.386, Od. 22.66, Od. 24.54.

    • b

      To quit the seat of war and flee homewards : φεύγειν σὺν νηυσίν Il. 2.74. Cf. Il. 1.173, Il. 2.140 = Il. 9.27, Il. 2.159, 175, Il. 8.511, Il. 9.47, Il. 10.147 = 327.

    • c

      To leave a place and hastily take an indicated course: ξὺν τοίσδεσι φεύγωμεν (let us be off) Od. 10.269. Cf. Od. 3.166, 167, Od. 9.43.

    • d

      To slip away, make off : εἴ κεν Ἄρης οἴχηται φεύγων Od. 8.356.

  • 2

    To flee from, seek to escape from, seek safety from : νείκεα πατρός Il. 9.448. Cf. Il. 14.80, Il. 18.307 : νηλέα Od. 15.228, θάνατον καὶ κῆρα 276. Cf. Od. 5.446.

  • 3

    To escape, evade, avoid (impending danger or trouble) : θάνατον Il. 1.60, χειμῶνα Il. 3.4, φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ Il. 21.57. Cf. Il. 2.393, Il. 12.327, Il. 14.507, Il. 21.93, Il. 22.487, etc. : Od. 1.11, Od. 3.175, Od. 9.61, Od. 10.131, Od. 14.312, Od. 23.238, etc.

    In mid.: μοῖραν πεφυγμένον ἔμμεναι Il. 6.488. Cf. Il. 22.219 : Od. 9.455.

  • 4

    To get away from, effect one’s escape from (danger or trouble in which one is involved) : Ἕκτορα Il. 11.327, πόλεμον τόνδε Il. 12.322 : πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν Od. 1.12. Cf. Od. 4.504, Od. 6.170.

    With genit.

    In mid. : οὐδʼ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων Od. 1.18.

  • 5

    Absol., to effect one’s escape, escape, save oneself, come safe away : εἰ ἕτερός γε φύγῃσιν Il. 5.258. Cf. Il. 6.59, Il. 11.590, Il. 17.461, Il. 20.350, Il. 21.609, etc. : οἳ φύγον ἐκ πολέμου Od. 3.192. Cf. Od. 12.66, Od. 14.184, Od. 17.316, etc.

  • 6

    To flee or quit one’s country, go into exile: φεύγων ἐξ Ἄργεος ἄνδρα κατακτάς Od. 15.224. Cf. Il. 2.665, Il. 9.478 : Od. 13.259, Od. 15.277, Od. 20.223, Od. 23.120.

    To flee (one’s country) : πατρίδα φεύγων Od. 15.228.

  • 7

    Of immaterial or inanimate things

  • • a

      To make way beyond, pass : ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων ; Il. 4.350=Il. 14.83 : Od. 1.64=Od. 5.22=Od. 19.492=Od. 23.70, Od. 3.230, Od. 21.168.

    • b

      To fly or slip from the grasp of : Νέστορα δʼ ἐκ χειρῶν φύγον ἡνία Il. 8.137. Cf. Il. 11.128, Il. 23.465.

φεύγω (φεύγομεν, -οντι; -ων; -ειν: impf. φεῦγε: aor. φῠγε, -ον; -οι; -ών, -όντα, -όντες; -εῖν: pf. πεφευγότες.)

• 1escape, avoid
• • a c. acc. τίνα κεν φύγοι ὕμνον κεῖνος ἀνὴρ O. 6.6 γνῶναί τʼ ἔπειτʼ, ἀρχαῖον ὄνειδος εἰ φεύγομεν, Βοιωτίαν ὗν O. 6.90 ἐμὲ δὲ χρεὼν φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακαγοριᾶν P. 2.53 κεῖνόν γε καὶ βαρύκομποι λέοντες περὶ δείματι φύγον (byz.: φεῦγον codd.) P. 5.58 τρὶς δὴ πόλιν τάνδʼ εὐκλείξαι σιγαλὸν ἀμαχανίαν ἔργῳ φυγών P. 9.92 πόνων δὲ καὶ μαχᾶν ἄτερ οἰκέοισι φυγόντες ὑπέρδικον Νέμεσιν P. 10.43 ἐπεὶ σπλάγχνων ὕπο ματέρος αὐτίκα θαητὰν ἐς αἴγλαν παῖς Διὸς ὠδῖνα φεύγων διδύμῳ σὺν κασιγνήτῳ μόλεν N. 1.36 φεῦγε γὰρ Ἀμφιαρῆ ποτε θρασυμήδεα (sc. Ἄδραστος) N. 9.13 “θάνατόν τε φυγὼν καὶ γῆρας ἀπεχθόμενον” N. 10.83 ]φγον ἄνδρα Pae. 12.22 δει]ματι σχόμεναι φύγον Pae. 20.17 ]α φυγόντα νιν καὶ μέλαν ἕρκος ἅλμας Δ. 1. 16. βαρυβόαν πορθμὸν πεφευγότες Ἀχέροντος (sc. οἱ θεοί) fr. 143. 3.
  • b abs., flee ἐν γὰρ δαιμονίοισι φόβοις φεύγοντι καὶ παῖδες θεῶν N. 9.27
  • c c. acc. cogn. ἔνθʼ Ἀλεξίδαμος, ἐπεὶ φύγε λαιψηρὸν δρόμον, παρθένον κεδνὰν χερὶ χειρὸς ἑλὼν ἆγεν (i. e. he outstripped his competitors) P. 9.121
  • d fragg. τὸ δὲ φυγεῖν Δ. 4. 46. ]οι φύγον ον[ fr. 140a. 53 (27). ]ν φευγο[ fr. 215b, col. 2. 18.

φεύγω , inf. φευγέμεν(αι), ipf. iter. φεύγεσκεν, fut. φεύξομαι, aor. 2 ἔφυγον, φύγον, subj. φύγῃ(σι), inf. φυγέειν, perf. opt. πεφεύγοι, part. πεφυγότες, πεφυζότες, mid. perf. part. πεφυγμένος: flee, flee from, escape; esp. flee oneʼs country, go into exile, ἵκετο φεύγων, came as fugitive, Od. 16.424; often trans., θάλασσαν, θάνατον, Il. 11.362; fig., with a thing as subj., Il. 8.137, Il. 4.350; mid., πεφυγμένος, usually w. acc.; ἀέθλων, ‘escaped’ from toils, Od. 1.18.

φεύγω Root !φυγ φύζα perfect passive participle πεφυγμένος has active meaning.

• • Ito flee, take flight, run away, Il.;—with Preps., φ. ἀπό or ἔκ τινος Hom., etc.; rarely c. gen. only, πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων Od.:—c. acc. cogn., φεύγειν φυγήν Eur.; (so, φυγῆι φ. Plat.); φ. τὴν παρὰ θάλασσαν (sc. ὁδόν) to flee toward the sea, Hdt.
  • • 2the pres. and imperf. properly express the endeavour to flee: hence the part. φεύγων is added to the compd. Verbs ἀποφεύγω, ἐκφεύγω, προφεύγω, to distinguish the attempt from the accomplishment, βέλτερον, ὡς φεύγων προφύγηι κακὸν ἠὲ ἁλώηι it is better that one should flee and escape than stay and be caught, Il.; φεύγων ἐκφ. Hdt., etc.
    • 3φ. εἰς . . to have recourse to .., take refuge in . ., Eur.
    • 4c. inf. to be shy of doing, shrink from doing, Hdt., Plat.; and with the inf. omitted, to shrink back, Soph.
  • IIc. acc. to flee from, to shun, avoid, Hom., etc.; φ. φόνον to flee the consequences of the murder, Eur.:—the part. perf. pass. also retains the acc. in Hom., who joins it with εἶναι or γενέσθαι πεφευγέναι, e. g. μοῖραν δʼ οὔτινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι I say that no man can escape his doom, Il.; πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι Il.
  • • 2of things, ἡνίοχον φύγον ἡνία the reins escaped from his hands, Il.
  • IIIto flee oneʼs country for a crime, Hom.; οἱ φεύγοντες the exiles, Thuc.; φ. πατρίδα Od.
  • • 2φ. ὑπό τινος to be banished by him, Hdt., Xen.:—absol. to go into exile, be an exile, Lat. exulare, Hdt.
  • IVas Attic law-term, to be accused or prosecuted: ὁ φεύγων the accused, defendant, Lat. reus, opp. to ὁ διώκων the accuser, prosecutor, Ar., Oratt.; c. acc., φ. γραφήν or δίκην to be put on oneʼs trial for something, Ar., Plat.; the crime being added in gen., φ. φόνου (sub. δίκην) to be charged with murder, Lys., etc.; φ. ἀσεβείας ὑπό τινος is accused of impiety by some one, Plat.