Quirinus
Quirinus, of Cures, of the Quirites
Quirinus2, of Quirinus, of Romulus, Quirinal
- I Of Romulus, after his deification: Quirine pater, veneror, Horamque Quirini, Enn. ap. Non. 120, 3 (Ann. v. 121 Vahl.); cf. Gell. 13, 22, 2: tertia (lux) dicta Quirino. Qui tenet hoc nomen, Romulus ante fuit. Sive quod hasta curis priscis est dicta Sabinis (Bellicus a telo venit in astra Deus): Sive suum regi nomen posuere Quirites: Seu quia Romanis junxerat ille Cures, Ov. F. 2, 475 sqq.; cf. Cic. Rep. 2, 10, 20: duos flamines adjecit. Marti unum, alterum Quirino, Liv. 1, 20: Remo cum fratre Quirinus, Verg. A. 1, 292; hence, populus Quirini, i. e. the Romans, Hor. C. 1, 2, 46: urbs Quirini, i. e. Rome, Ov. Tr. 1, 8, 37: turba Quirini, id. M. 14, 607.—Poet., transf.: gemini Quirini, i. e. Romulus and Remus, Juv. 11, 105. —
- II Of Janus: Janum Quirinum semel atque iterum a conditā Urbe clausum, i. e. the temple of Janus, Suet. Aug. 22; August. in Monum. Ancyr., Macr. S. 1, 9; Serv. Verg. A. 7, 610; cf.: Janus Quirini, Hor. C. 4, 15, 9. —
- III Of Augustus (poet.), Verg. G. 3, 27.—
- IV Of Antony (poet.): altera classis erat tenero damnata Quirino, Prop. 4 (5), 6, 21.
- of or belonging to Quirinus, i. e. Romulus, Quirinal (poet.): spolia ex umeris Quirinis (al. Quirini), Prop. 4 (5), 10, 11: collis, i. e. the Quirinal, Ov. M. 14, 836.—Hence, as subst.: Quĭrīna, q. v.—And hence, perh., subst., the poet. appellation Quirinus, given to Augustus and Antony, cited under 1. Quirinus.
Mars ‥ frequentius ‥ quum seviret Gradivus, quum tranquillus esset, ~us dicebatur
Romani ‥ a ~o ‥ nominari ceperunt
Mars deus belli ‥ cum bella sevirent apud Romanos dicebatur Gradivus, in pace vero ~us
martires ‥ ~us, Agapitus, Felicissimus
quirin [] ‥ est lapis qui upuparum nidulis invenitur : Trevisa quiryn
~i sancta plaga, morbus descr’
- 1. oud-Rom. oorlogsgod, oorspr. samen met Jupiter en Mars het hoogste Rom. godendrietal vormend; later de vergoddelijkte Romulus, de myth. stichter v. Rome die op de Quirinaal vereerd werd;
- 2. als bijnaam: (a) van Romulus na zijn vergoddelijking; (b) van Janus; II. adj. a, um (poët.) van Quirinus of Romulus [collis; tribus]; — Quirīna, ae f = tribus Quirina.
- Quiris, i. e. Cures, of Cures, of the Quirites; hence, the deified Romulus: Quirinus vocatur Romulus: duos flamines adiecit, Marti unum, alterum Quirino, L.: Remo cum fratre Quirinus, V.: populus Quirini, the Romans, H.: turba Quirini, O.: gemini Quirini, i. e. Romulus and Remus, Iu.: Ianum Quirini clausit, H.
- 1 Quirinus, of Quirinus, of Romulus, Quirinal: collis, i. e. the Quirinal, O.: victor, i. e. Augustus, V.: umeri, Pr.
-
…ut haberet pulvinar, simulacrum, fastigium, flaminem est ergo flamen, ut Iovi, ut Marti, ut Quirino, sic divo Iulio M. Antonius quid igitur cessas cur non inauguraris sume diem, vide qui te inauguret…
Cicero, Philippicae
-
…posset, et tamen muri causamopposuit, speciem honestatis nec probabilem nec sane idoneam. Peccavit igitur, pace vel Quirini vel Romuli dixerim. Nec tamen nostrae nobis utilitates omittendae sunt aliisque tradendae, cum iis ipsi egeamus, sed…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…Februarias Quinctius Scipione et Norbano coss. quaeso ut eum diem memoriae mandetis. L. Albius sex. filius Quirina, vir bonus et cum primis honestus, una profectus est. Cum venissent ad Vada Volaterrana quae nominantur ,…
Cicero, pro Quinctio
-
…et Libera, quod in Libera servant, in Libero non item hinc etiam Romulum, quem quidam eundem esse Quirinum putant. quorum cum remanerent animi atque aeternitate fruerentur, rite di sunt habiti, cum et optimi essent et…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…summa modestia, postea quam rex appellatus sit, superbum, crudelem, immoderatum fuisse quid tu hunc de pompa Quirini contubernalem his nostris moderatis epistulis laetaturum putas ille vero potius non scripta desideret quam scripta non probet. postremo ut…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…eum sibi mandasse, ut populum rogaret, ut sibi eo in colle delubrum fieret ; se deum esse et Quirinum vocari. Videtisne igitur unius viri consilio non solum ortum novum populum neque ut in cunabulis vagientem relictum, sed…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…, illa sunt mecum. de Caesare vicino scripseram ad te, quia cognoram ex tuis litteris. eum σύνναον Quirini malo quam Salutis. tu vero pervulga Hirtium. id enim ipsum putaram quod scribis, ut cum ingenium amici…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…. Dipteros autem octastylos et pronao et postico, sed circa aedem duplices habet ordines columnarum, uti est aedis Quirini dorica et Ephesi Dianae ionica a Chersiphrone constituta. Hypaethros vero decastylos est in pronao et postico. reliqua omnia…
Vitruvius, de Architectura
-
…manibus notis Romanae conditor urbis excipit et priscum pariter cum corpore nomen mutat Horamque vocat, quae nunc dea iuncta Quirino est. Quaeritur interea quis tantae pondera molis sustineat tantoque queat succedere regi destinat imperio clarum praenuntia veri fama Numam…
Ovid, Metamorphoses
-
…rem Romanam, magno turbante tumultu, sistet, eques sternet Poenos Gallumque rebellem, tertiaque arma patri suspendet capta Quirino. Atque hic Aeneas ; una namque ire videbat egregium forma iuvenem et fulgentibus armis, sed frons laeta parum…
Vergil, Aeneid
The Sabine name of Mars, as the god who brandished the lance (from the Sabine curis= Latin quiris, the lance). The Sabines worshipped him under this name as the father of the founder of their old capital, Cures, just as the Romans honoured Mars as the father of Romulus. When the Sabines migrated to Rome, they took the cult and the name of the god of their race to their new home on the Quirinal Hill. In this way Quirinus, though identical with Mars, had a distinct and separate worship on the slope of the Quirinal. He possessed a temple with priests (see flamen; Salii) and a special festival. When, in the course of time, their connection was forgotten, Quirinus was identified with the deified Romulus, the son of Mars. The name is also applied to the Ianus or something in the Forum, which it seems to designate as the “Ianus of the Roman people” (Suet. Aug. 22).
A native of Lanuvium, of obscure origin, but raised to the highest honours by Augustus. He was consul B.C. 12, and subsequently carried on war against some of the robber tribes dwelling in the mountains of Cilicia. In B.C. 1 Augustus appointed him to direct the counsels of his grandson C. Caesar, then in Armenia. About A.D. 5 he was made governor of Syria, and as such took a census of the Jews. He died in A.D. 21 (Dio Cass. liv. 25; Suet. Tib. 49; Tac. Ann. iii. 48).