afflo
afflo, to blow on, breathe upon
Frieze-Dennison Vergil
Could not find adflate in Logeion dictionaries.
adflate Verb: present active imperative 2nd plural, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine vocative singular of afflo
- Lit., to blow or breathe on; constr. with acc. or dat.—Of the air: udam (fabam) ventus adflavit, Plin. 18, 17, 44, § 155: adflantur vineta noto, Stat. S. 5, 1, 146: crinem sparsum cervicibus adflare, Ov. M. 1, 542: adflatus aurā, Suet. Tib. 72. —Also of other things which exert an influence upon bodies, like a current of air; e. g. fire, light, vapor, etc.: et calidum membris adflare vaporem, and breathe a glow (lit. a warm vapor) upon our limbs, Lucr. 5, 508: veiut illis Canidia adflāsset, Hor. S. 2, 8, 95: nos ubi primus equis oriens adflavit anhelis, Verg. G. 1, 250; cf. id. A. 5, 739: ignibus (fulminum) adflari, Ov. Tr. 1, 9, 22: adflati incendio, touched, scorched, Liv. 30, 6: flammā ex Aetnā monte, id. Fragm. Serv. ad Verg. G. 1, 472.—So, adflari sidere = siderari, to be seized with torpor or paralysis (v. sideror and sideratio), Plin. 2, 41, 41, § 108: odores, qui adflarentur e floribus, were wafted, exhaled, Cic. Sen. 17, 59; Prop. 3, 27, 17.—
- II Trop., to blow or breathe to or on.
- A As v. act., to bear or bring to; constr. alicui aliquid: sperat sibi auram posse aliquam adflari voluntatis, Cic. Verr. 2, 1, 13: rumoris nescio quid adflaverat, frequentiam non fuisse, id. Att. 16, 5: alicui aliquid mali faucibus adflare, Auct. ad Her. 4, 49.—So poet.: adflare alicui honores, to breathe beauty upon one, i.e. to impart to, Verg. A. 1, 591: indomitis gregibus Venus adflat amores, Tib. 2, 4, 57.—
- B As v. neutr., to be favorable to, to be friendly or propitious to: Felix, cui placidus leniter adflat Amor, Tib. 2, 1, 80.
- 1. ademen tegen, blazen tegen; ➤ afflatus aurā; taurorum afflari ore;
- 2. verzengen [ignibus; incendio];
- 3. doorfluisteren [rumorem];
- 4. (poët.; Laatl.) van enthousiasme vervullen; II. intr.
- 1. tegemoetwaaien;
- 2. gunstig waaien; ➤ afflante fortuna.
吹。默啓。 提。— ei 助之。向其。Afflari divino spiritu 受神默啓。Afflatus peste 沾瘟疫。
Suggest a Translation
See an image
- to blow on, breathe upon: terga tantum adflante vento, L.: me ful minis ventis, blasted with, V.: qui (odores) adflarentur e floribus: taurorum adflabitur ore, i. e. scorched by the breath, O.: (pennarum) iactatibus adflata est tellus, is fanned, O.: Hos necat adflati tabe veneni, poisonous breath, O.: quidquid aurae fluminis adpropinquabant, adflabat verior frigoris vis, the nearer ... the keener blew, L.: velut illis Canidia adflasset, H. — Fig., to inspire: adflata est numine ... dei, V.: te adflavit E tribus soror, a Fury has inflamed thee, O.: gregibus amores, Tb.—To breathe on, impart by breathing: laetos oculis adflarat (Venus) honores, breathed charms upon, V.—To waft towards (only fig.): sperat sibi auram posse aliquam adflari voluntatis, some intimation of good-will; cf. cui placidus leniter adflat amor, i. e. is propitious, Pr.
-
…mansere comae ; sed pectus anhelum, et rabie fera corda tument ; maiorque videri, nec mortale sonans, adflata est numine quando iam propiore dei. Cessas in vota precesque, Tros ait Aenea Cessas Neque enim ante dehiscent…
Vergil, Aeneid
-
…timore. Qui tamen insequitur pennis adiutus Amoris, ocior est requiemque negat tergoque fugacis inminet et crinem sparsum cervicibus adflat. Viribus absumptis expalluit illa citaeque victa labore fugae spectans Peneidas undas fer pater inquit opem si flumina numen habetis…
Ovid, Metamorphoses
-
…tandem modo evanuit Vetustate, inquies. quae vetustas est quae vim divinam conficere possit quid tam divinum autem quam afflatus e terra mentem ita movens, ut eam providam rerum futurarum efficiat, ut ea non modo cernat multo ante…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…consulem, exercitum, sortem, provinciamque deseruit. video quid egerim erigit se, sperat sibi auram posse aliquam adflari in hoc crimine voluntatis defensionisque eorum quibus Cn. Carbonis mortui nomen odio sit, quibus illam relictionem proditionemque consulis…
Cicero, in Verrem
-
…autem admiraretur Lysander et proceritates arborum et directos in quincuncem ordines et humum subactam atque puram et suavitatem odorum qui afflarentur ex floribus, tum eum dixisse mirari se non modo diligentiam sed etiam sollertiam eius a quo essent illa dimensa…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…. cui quidem ego non novum attuleram de Tereo Acci. ille Brutum putabat. sed tamen rumoris nescio quid adflaverat commissione Graecorum frequentiam non fuisse ; quod quidem me minime fefellit ; scis enim quid ego de Graecis ludis existimem…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…et fugiunt tumido per spumea caerula uelo. Pellebat somnos Tithoni roscida coniunx, ac rutilus primis sonipes hinnitibus altos adflarat montis roseasque mouebat habenas. iam celsa e muris extructa mole iuuentus clausam nocturnis ostentat turribus urbem. rerum omnes…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…modo fragilem. apud nos materiae finduntur aliquae sponte, ob id architecti eas fimo inlitas siccari iubent, ut adflatus n e noceant. pondus sustinere validae abies, larix, etiam in traversum positae. robur, olea incurvantur…
Pliny the Elder, Natural History
-
…, quas ars aemula naturae veritati similes explicuit ; putes ad cibum inde quaedam, eum mustulentus autumnus maturum colorem afflaverit, posse decerni, et si fontem, qui deae vestigio discurrens in lenem vibratur undam, pronus aspexeris ,…
Apuleius, Metamorphoses