fulmen
fulmen, a lightning flash, stroke of lightning, fire, thunderbolt
Phaethon was slain by a lightning strike
- I Lit.: placet Stoicis, eos anhelitus terrae cum se in nubem induerint ejusque tenuissimam quamque partem coeperint dividere atque dirumpere, tum et fulgores et tonitrua exsistere: si autem nubium conflictu ardor expressus se emiserit, id esse fulmen, Cic. Div. 2, 19, 44; cf. Sen. Q. N. 2, 16: non enim te puto esse eum, qui Jovi fulmen fabricatos esse Cyclopas in Aetna putes, Cic. Div. 2, 19, 43: inter fulmina et tonitrua, id. Phil. 5, 6, 15; cf. under II.: Phaëthon ictu fulminis deflagravit, id. Off. 3, 25, 94; cf.: Romulus lactens fulmine ictus, id. ib. 2, 21, 47 (for which more usually: e caelo ictus, Cic. Div. 1, 10, 16): fulmine tactus, Ov. Tr. 2, 144: fulminis ictu concidere, id. ib. 2, 20, 45: fulmine percussus, Cic. N. D. 3, 22, 57; cf. id. ib. 3, 35, 84: fulmina emittere ... fulmen jacere, id. ib. 2, 19, 44 sq.: fulminis ictus evadere, Juv. 12, 17: fulmine justo ruere, id. 8, 92: ideo plurima aestate fiunt fulmina, qua plurimum calidi est, Sen. Q. N. 2, 57, 2: validum, Lucr. 6, 228: igniferum, id. 6, 379: caducum, Hor. C. 3, 4, 44: qualem ministrum fulminis alitem, etc., id. ib. 4, 4, 1: quem (Periclem) fulminibus et caelesti fragori comparant comici, Quint. 12, 10, 24; cf. fulgeo, I. B.: ipse Pater corusca fulmina molitur dextra, Verg. G. 1, 330: fulmen erat, Genitor quae plurima caelo deicit, id. A. 8, 427: fulmina pauper creditur atque deos, Juv. 3, 145.—Respecting the nature of lightnings, and their religious interpretation among the Etruscans and Romans, cf. Sen. Q. N. 2, 12 sq.; Plin. 2, 51, 52, § 137; Serv. Verg. A. 1, 43; 230.—
- II Trop., a thunderbolt, i. q. destructive power, crushing calamity: non dubitaverim me gravissimis tempestatibus ac paene fulminibus ipsis obvium ferre conservandorum civium causa, Cic. Rep. 1, 4 (so we should read, and not fluminibus; cf. the passage quoted above from Cic. Div. 2, 19, 43; besides, if the figure were that of waves, it would be expressed not by fluminibus, but by fluctibus; v. fluctus, II. B.); cf.: fulmina fortunae contemnere, id. Tusc. 2, 27, 66: juro per mea mala, has me in illo (puero) vidisse virtutes ingenii, ut prorsus posset hinc esse tanti fulminis (i. e. mortis pueri) metus, quod observatum fere est, celerius occidere festinatam maturitatem, Quint. 6 praef. § 10; cf. Liv. 45, 41, 1: quam fulmine justo Et Capito et Numitor ruerint, damnante senatu, Juv. 8, 92; cf. Liv. 6, 39, 7.—Of oratory: ain' tandem? insanire tibi videris (Paetus), quod imitere verborum meorum, ut scribis, fulmina? etc., Cic. Fam. 9, 21, 1: (stilus) nec acumine posteriorum nec fulmine utens superiorum (al. flumine), id. Or. 6, 21.—Poet.: fulmen habent acres in aduncis dentibus apri, i. e. destructive power, Ov. M. 10, 550; cf. id. ib. 1, 305: (aper) Erectus setis et aduncae fulmine malae, Stat. Th. 2, 470; see fulmineus, II.: tune illum (Hannibalem), cum frons propior lumenque corusco Igne micat, tune illa viri, quae vertice fundit, Fulmina pertuleris, fiery flashings (of the eye), Sil. 11, 342.—Applied to the Scipios, as heroes and conquerors of the Carthaginians: Scipiades, belli fulmen, Carthaginis horror, Lucr. 3, 1034; imitated: duo fulmina belli Scipiadae, Verg. A. 6, 843: ubi nunc sunt fulmina gentis Scipiadae? Sil. 7, 106: duo fulmina nostri imperii, Cn. et P. Scipiones, these two thunderbolts of our empire, Cic. Balb. 15, 34.—Prov.: Fulmen est, ubi cum potestate habitat iracundia, Pub. Syr. 184 Rib.
serenitatem aetheris in procellarum turbines commutans et tonitrua fragore horrisono orbem trementem terrentia concitans simulque igniferas ~inum coruscationes eliciens
~ina, fulgora, sc. conlisa lumina faciunt
~ine ictus, percussus,ligbœres
turbo vehemens exortus est quem terribilis tonitrus ‥ secutus est. tunc ~ina cum ingenti mugitu ceciderunt et plures feminas ‥ interemerunt
bidental, i. bis a ~ine percussus
celum tonitruis terret, ~inibus infestat
quod ad modum ~inis omnia penetrantis ardor solis, precipue quando in Leone est, mense Augusto, omnia viridia consumat et exurat
ictus ~inis(v.
fulmina namque pius frangere judicii
tune ‥ ~en et tonitruus transmarinorum exercituum patriam concusserat
quod nobis apparuit ad illuminacionem fidei et adversario quasi ad percussionem in ~ine ulcionis
ipse justus Judex qui percutere voluit superbam multitudinem hostium ~ine ulcionis
regalis ‥ cordis igniculus mansuetus et calor pacificus marcialis ‥ non solum in flammarum gravitates verum in mortifera ~ina et intolerabilia tonitura ‥ cogebatur
- 1. bliksem(inslag); ➤ fulmine percutere alqm; fulmen iacere; fulmen e caelo ictum; fulmine tactus;
- 2. (Ov.) vurige of gloeiende adem; ➤ ~ ab ore venit;
- 3. (metaf.) slag, verpletterende kracht [fortunae donderslag v.h. noodlot; verborum]; ➤ vires fulminis; fulmen habent in dentibus apri;
- 4. (meton.) oorlogsheld; ➤ duo fulmina imperii nostri.
雷。災難。— verborum 重言。切言。Fulmine percelli 雷擊。 Fulmine ictus 雷擊者。
Suggest a Translation
See an image
Fulcimentum editum jaculi, in Gloss. antiq.
Editum jaculilege
Adminiculum. Gloss. Sangerm. num. 501 :
- 2 FLAG-, a lightning flash, stroke of lightning, fire, thunderbolt: Iovi fulmen fabricati: ictu fulminis deflagrare: fulmine tactus, O.: fulmine percussus: fulminis ictūs Evadere, Iu.: minister fulminis, H.: contemnere fulmina, Iu.—Fig., a thunderbolt, destructive power, crushing blow: fulmina fortunae contemnere: dictatorium, L.: iustum, Iu.: Fulmen habent in dentibus apri, O.: duo fulmina nostri imperi, Scipiones: verborum meorum, i. e. resistless might.
-
…instans, primum Graius homo mortalis tollere contra est oculos ausus primusque obsistere contra ; quem neque fama deum nec fulmina nec minitanti murmure compressit caelum, sed eo magis acrem inritat animi virtutem, effringere ut arta naturae primus portarum…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…certe terras habitare sinamus. An satis, o superi, tutos fore creditis illos, cum mihi, qui fulmen, qui vos habeoque regoque, struxerit insidias notus feritate Lycaon Confremuere omnes studiisque ardentibus ausum talia deposcunt. Sic…
Ovid, Metamorphoses
-
…aether, adfectasse ferunt regnum caeleste Gigantas altaque congestos struxisse ad sidera montes. Tum pater omnipotens misso perfregit Olympum fulmine et excussit subiectae Pelion Ossae. Obruta mole sua cum corpora dira iacerent, perfusam multo natorum sanguine Terram inmaduisse…
Ovid, Metamorphoses
-
…fore cetera curae rex superum trepidare vetat subolemque priori dissimilem populo promittit origine mira. Iamque erat in totas sparsurus fulmina terras sed timuit, ne forte sacer tot ab ignibus aether conciperet flammas longusque ardesceret axis esse quoque in fatis…
Ovid, Metamorphoses
-
…agitataque robora pulsant. Nat lupus inter oves, fulvos vehit unda leones, unda vehit tigres, nec vires fulminis apro, crura nec ablato prosunt velocia cervo. Quaesitisque diu terris, ubi sistere possit, in mare lassatis…
Ovid, Metamorphoses
-
…nemorum secreta subibis, nec de plebe deo, sed qui caelestia magna sceptra manu teneo, sed qui vaga fulmina mitto. Ne fuge me fugiebat enim. Iam pascua Lernae consitaque arboribus Lyrcea reliquerat arva, cum deus inducta…
Ovid, Metamorphoses
-
…tanto est onerosior igni. Illic et nebulas, illic consistere nubes iussit et humanas motura tonitrua mentes et cum fulminibus facientes fulgura ventos. His quoque non passim mundi fabricator habendum aera permisit vix nunc obsistitur illis, cum sua…
Ovid, Metamorphoses
-
…nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit aut cum se gravido tremefecit corpore tellus iam vero variae nocturno tempore visae terribiles…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…temporibus rei publicae nostrae, cum praepotens terra marique Carthago nixa duabus Hispaniis huic imperio immineret, et cum duo fulmina nostri imperi subito in Hispania, Cn. et P. Scipiones, exstincti occidissent, L. Marcius ,…
Cicero, pro Balbo
-
…scilicet, si ista Iuppiter significaret, tam multa frustra fulmina emitteret quid enim proficit, cum in medium mare fulmen iecit quid, cum in altissimos montis, quod plerumque fit quid, cum in desertas solitudines quid, cum…
M. Tullius Cicero, De Divinatione