afflictio
afflictĭo (adf-), ōnis, f. [affligo],
- pain, suffering, torment: irrita, Sen. Cons. ad Helv. 16.
afflīctio (adflīctio), ōnis, f. (affligo), I) der Stoß, Schlag gegen etw., afflictiones corporis, Augustin. de genes. ad litt. 7, 19, 15. – II) übtr.: a) die Bedrängung, Demütigung, ecclesiae, Greg. in Iob 16, 67: Plur., Cassiod. in psalt. 16. – b) die Niedergeschlagenheit, Betrübnis, Sen. ad Helv. 17, 5 (Koch afflictationis). Vulg. gen. 16, 11 u.a.
saevissimis plagarum ~onibus
temporales adflictiones aeterna mercede mutavit
quot crucibus corporee ~onis carnis sue incentiva [S. Oswoldus ] edomaverit
in vigiliis, in ~onibus, in oratione pernoctans
mavult beneficio meritorum amari quam carceris ~one timeri
dum in ejus animo ‥ cogitaciones non pacis sed afflixionis assidue sic volverentur
ut ‥ tristis mater ‥ de filio gaudeat consolata, nec ~onem ~oni accumulet(
~oni sociorum in Harfleu per famis inediam
- 1. teistering;
- 2. neerslachtigheid.
Preces sequentes dicuntur in tempore Afflictionis Quadragesimæ :Oremus pro omni gradu Ecclesiæ... Pro pœnitentibus.., Pro discordantibus. Ordinar. MS. ejusd. eccl. de tempore Adventus :
Afflictiones cessant ad Vesperas et ad Completorium sanctæ Luciæ.Usus monast. Plenipend. diœc. Bitur. :
Finito Completorio diei et beatæ Mariæ, quando fit de feria, statim Afflictionem et orationem faciant fratres prostrati.Vide in Psalmus. Sed et de recitatione
Confiteor, quæ fit pectus percutiendo, potest intelligi.
Frater qui judicatus fuerit de septena ad accipiendam disciplinam, etc. Tunc erigens se frater de Afflictione coopertus eat vestitus, etc.