adverto
adverto, to turn to, turn towards, direct
Frieze-Dennison Vergil
Could not find advertunt in Logeion dictionaries.
advertunt Verb: present active indicative 3rd plural of adverto
- I Lit.
- A In gen., with in or dat.: illa sese huc advorterat in hanc nostram plateam, Ter. Eun. 342: in quamcunque domus lumina partem, Ov. M. 6, 180; cf. id. ib. 8, 482: malis numen, Verg. A. 4, 611: huc aures, huc, quaeso, advertite sensus, Sil. 16, 213; cf. id. 6, 105.—
- B Esp., a naut. t. t., to turn, direct, steer a ship to a place: classem in portum, Liv. 37, 9 Drak.: terrae proras, Verg. A. 7, 35; id. G. 4, 117 al.: Colchos puppim, Ov. H. 12, 23.—Absol.: profugi advertere coloni, landed, Sil. 1, 288; hence also transf. to other things: aequore cursum, Verg. A. 7, 196: pedem ripae, id. ib. 6, 386: urbi agmen, id. ib. 12, 555: adverti with acc. poet. for verti ad: Scythicas advertitur oras, Ov. M. 5, 649 (cf. adducor litora remis, id. ib. 3, 598, and Rudd. II. p. 327).
- II Fig.
- A Animum (in the poets and Livy also animos, rarely mentem) advertere; absol., or with adv. or ad aliquid, or alicui rei, to direct the mind, thoughts, or attention to a thing, to advert to, give attention to, attend to, to heed, observe, remark: si voles advortere animum, Enn. ap. Var. L. L. 7, § 89 Müll. (Trag. v. 386 Vahl.): facete advortis animum tuum ad animum meum, Plaut. Mil. 1, 1, 39 (39): nunc huc animum advortite ambo, id. ib. 3, 1, 169 (764): advertunt animos ad religionem, Lucr. 3, 54: monitis animos advertite nostris, Ov. M. 15, 140: animum etiam levissimis rebus adverterent, Tac. A. 13, 49.—With ne, when the object of attention is expressed: ut animum advertant, ne quos offendant, Cic. Off. 2, 19, 68: adverterent animos, ne quid novi tumultūs oriretur, Liv. 4, 45.—
- B Animum advertere, to observe a thing by directing the mind to it, to observe, to notice, to remark, to perceive (in the class. period contracted to animadvertere, q. v.).—Constr. with two accusatives, animum advertere aliquid (where aliquid may be regarded as depending on the prep. in comp., Roby, § 1118, or on animum advertere, considered as one idea, to observe), with acc. and inf., or rel. clause (the first mode of construction, most frequent with the pronouns id, hoc, illud, etc., is for the most part ante-class., and appears in Caes., Cic., and Sall. as an archaism): et hoc animum advorte, Plaut. Ps. 1, 3, 43 (272): hanc edictionem, id. ib. 1, 2, 10 (141): haec animum te advertere par est, Lucr. 2, 125: animum adverti columellam e dumis eminentem, Cic. Tusc. 5, 23, 65; id. Inv. 2, 51, 153: Postquam id animum advertit, Caes. B. G. 1, 24; 4, 12: quidam Ligus animum advortit inter saxa repentīs cocleas, Sall. J. 93, 2. In Vitruv. once with hinc: ut etiam possumus hinc animum advertere, as we can hence perceive, Vitr. 10, 22, 262.—With the acc. and inf.: postquam tantopere id vos velle animum advorteram, Ter. Phorm. 909: animum advertit magnas esse copiashostium instructas, Caes. B. G. 5, 18: cum animum adverteret locum relictum esse, Auct. B. Alex. 31; ib. 46.—With the rel. clause: nunc quam rem vitio dent, quaeso, animum advortite, Ter. And. 8: quid ille sperare possit, animum adverte, Dolab. ap. Cic. Fam. 9, 9: quam multarum rerum ipse ignarus esset ... animum advertit, Liv. 24, 48. Sometimes advertere alone = animum advertere; so once in Cicero's letters: nam advertebatur Pompeii familiares assentiri Volcatio, Fam. 1, 1 (although here, as well as almost everywhere, the readings fluctuate between advertere and animadvertere; cf. Orell. ad h. l.; animadvertebatur, B. and K.). So Verg. in the imp.: qua ratione quod instat, Confieri possit, paucis, adverte, docebo, attend! Verg. A. 4, 115.—In the histt., esp. Tac. and Pliny, more frequently: donec advertit Tiberius, Tac. A. 4, 54: Zenobiam advertere pastores, id. ib. 12, 51: advertere quosdam cultu externo in sedibus senatorum, id. ib. 13, 54: quotiens novum aliquid adverterat, id. ib. 15, 30 al.: hirudo quam sanguisugam appellari adverto, Plin. 8, 10, 10, § 29: ut multos adverto credidisse, id. 2, 67, 67, § 168. Still more rarely, advertere animo: animis advertite vestris, Verg. A. 2, 712: hanc scientiam ad nostros pervenisse animo adverto, Plin. 25, 2, 3, § 5; cf. Drak. ad Liv. 4, 27, 8.—
- C To draw or turn something, esp. the attention of another, to or upon one's self (in the histt.): gemitus ac planctus militum aures oraque advertere, Tac. A. 1, 41: octo aquilae imperatorem advertere, id. ib. 2, 17: recentia veteraque odia advertit, drew them on himself, id. ib. 4, 21 al.—
- D To call the attention of one to a definite act, i.e. to admonish of it, to urge to it (cf. II. A.): non docet admonitio, sed advertit, i.e. directs attention, Sen. Ep. 94: advertit ea res Vespasiani animum, ut, etc., Tac. H. 3, 48.—
- E Advertere in aliquem, for the more usual animadvertere in aliquem, to attend to one, i.e. to punish one (only in Tac.): in P. Marcium consules more prisco advertere, Tac. A. 2, 32: ut in reliquos Sejani liberos adverteretur, id. ib. 5, 9 (cf. id. Germ. 7, 3: animadvertere).
II) die Sinneswerkzeuge, den Geist, jmd. nach einem Punkte, auf einen Ggstd. hinrichten, A) nach einem andern Punkte, auf einen andern Ggstd.: a) die Sinneswerkzeuge auf etw. richten, bes. die Augen = auf od. nach etw. hinsehen, u. die Ohren = auf etw. hinhören, mit Angabe des Punktes wohin? durch Praepp. od. durch den Dat., lumina in quamcumque aedis partem, Ov.: vultus sacris, Ov. – aures ad vocem, Ov.: aurem monitis, Prop. – u. von der Gottheit, numen malis, Verg. – u. ohne Ang. wohin? adv. oculos, Curt., aures, Sil. – b) den Geist, (α) ani mum (animos) u. (selten) mentem advertere (zsgzg. animadvertere, w. vgl.) = den Sinn-, die Gedanken-, die Aufmerksamkeit richten, achten, achthaben, aufmerken auf etwas, animum huc, Plaut., mentem huc, Verg.: animos ad religionem, Lucr.: mit Dat., animos monitis, Ov.: mit Acc. Pron. neutr., id animum advorte, Plaut. – m. folg. ne u. Konj. = »darauf achten, daß nicht« usw., animum advertant, ne quos offendant, Cic.: adverterent animos, ne quid novi tumultus oreretur, Liv. – bl. adv. m. folg. si, vos modo advertite, si modo quid denuo dicetur, Gell. 2, 29, 13. – absol., animum adv., Cic.: u. bl. advertere, wie paucis, adverte, docebo, Verg. – β) animum advertere (zsgzg. animadvertere, w. vgl.) = (infolge des Aufmerkens) etw. bemerken, gewahr werden, wahrnehmen, erkennen, alqm in contione stantem, Cic.: id, Caes.: vitium, Caes.: inter saxa repentes cocleas, Sall. -m. folg. Acc. u. Infin., Cic., Caes. u.a. – m. folg. indir. Fragesatz, Cic. u.a. – u. bl. advertere (ohne animum), mit folg. Acc. u. dgl., b. Plin., Tac. u. Spät.: m. dopp. Acc., id in complurium veterum libris scriptum adv., Gell. 2, 13, 2. – u. mit animo od. animis, wie: ad nos pervenisse animo adverto, Plin.: quae dicam, animis advertite vestris, beherzigt, Verg.: u. ohne animo, multos adverto credidisse, Plin. – dah. αα) wahrnehmen = empfinden, animum advortunt graviter quae non censeas, Ter. heaut. 570. – ββ) ahndend wahrnehmen, übel vermerken, ahnden, rügen, strafen, durius, Tac. ann. 3, 52: in alqm, Tac. ann. 2, 32 extr. u. 5, 9 in. – γ) animum alcis od. alqm advertere, jmd. aufmerksam machen, daß er etw. tue, advertit ea res Vespasiani animum, ut etc., Tac. ann. 3, 48: non docet admonitio, sed advertit, Sen. ep. 94, 25. – B) auf sich hinrichten, auf sich ziehen, a) die Sinneswerkzeuge jmds., gemitus ac planctus etiam militum aures oraque advertere, Tac. ann. 1, 41. – b) den Geist od. jmd. (mit seinem Geiste) = jmds. Aufmerksamkeit auf sich hinlenken, auf sich ziehen, vollst., omnium animos in se, Sen. ep. 120, 13: illos in se, ibid. 114, 21: alqm, Plin. ep. 1, 10, 5 u.a. Tac. ann. 2, 17 u.a. Lucan. 8, 857. – c) ein geistiges Übel auf sich laden, illic eadem actitando recentia veteraque odia, Tac. ann. 4, 21.
- 1. wenden naar, richten op (m. in m. acc.; ad; dat.) [aures ad vocem; vultūs sacris; urbi agmen];
- 2. animum (of: animos, mentem) ~ (vgl. animadverto): (a) de gedachten, de aandacht richten op (m. ad; soms m. dat. of acc.) [animos ad religionem; animos monitis; animum id]; — m. ut (ne) erop letten dat (dat niet): ➤ animum advertant ne quos offendant; — pass. zich wenden naar; (b) waarnemen, bemerken, constateren (m. acc.; de; aci.; afh. vr.) [vitium];
- 3. (naut. t.t.) sturen, wenden naar (constructie als
- 1. ) [classem in portum; proras terrae];
- 4. op zich richten, aantrekken = in se ~ [numen malis; odia zich op de hals halen; omnium animos in se]; ➤ octo aquilae imperatorem advertēre trokken de aandacht v.d. veldheer;
- 5. opmerken, waarnemen, constateren [signa morbi];
- 6. (Tac.) straffend optreden tegen, berispen, straffen (m. in m. acc.).
轉。理會。— in alium 罰人。Advertunt terrae proras 舟向陸地行—。Advertit ea res ejus animum 此事提醒彼。
Suggest a Translation
See an image
- to turn to, turn towards, direct: In partem lumina, O.: agmen urbi, V.: terris proram, V.: classem in portum, L.: hue carinam, O.: Scythicas advertitur oras, steers to, O.: proram, to turn landward, V.: laeti advertuntur harenae, V. — To direct, turn: huc mentem, V.: malis numen, your power to (avenge my) wrongs, V.: animum adverte, attend: animumin eum: monitis animos advertite vestris, O.: adverte, give heed, V.: animis advertite vestris, V. — Animum adverto is often used like animadverto, as verb trans.: postquam id animum advertit, Cs.: animum advortit inter saxa cochleas, S.: quam rem vitio dent, T.: magnas esse copias hostium, etc., Cs.: tunc esset hoc animum advertendum: quā re animum adversā, Cs.
-
…, qui cum iis una fuerant, quos primo hostium impetu pulsos dixeram, cum se in castra reciperent, adversis hostibus occurrebant ac rursus aliam in partem fugam petebant ; et calones, qui ab decumana porta ac summo iugo…
Julius Caesar, Gallic War
-
…suis sed etiam in illorum finibus plerumque superarint, qui tamen pares esse nostro exercitui non potuerint. Si quos adversum proelium et fuga Gallorum commoveret, hos, si quaererent, reperire posse diuturnitate belli defatigatis Gallis Ariovistum, cum…
Julius Caesar, Gallic War
-
…posse confiderent, commutato consilio atque itinere converso nostros a novissimo agmine insequi ac lacessere coeperunt. Postquam id animum advertit, copias suas Caesar in proximum collem subduxit equitatumque, qui sustineret hostium impetum, misit. Ipse interim in…
Julius Caesar, Gallic War
-
…regno, sed etiam de ea quam habeat gratia desperare. Reperiebat etiam in quaerendo Caesar, quod proelium equestre adversum paucis ante diebus esset factum, initium eius fugae factum a Dumnorige atque eius equitibus nam equitatui, quem auxilio…
Julius Caesar, Gallic War
-
…summo aequaliter declivis ad flumen Sabim, quod supra nominavimus, vergebat. Ab eo flumine pari acclivitate collis nascebatur adversus huic et contrarius, passus circiter CC infimus apertus, ab superiore parte silvestris, ut non facile introrsus perspici…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quod cum rege Perse gessimus, Rhodiorum civitas magna atque magnifica, quae populi Romani opibus creverat, infida et advorsa nobis fuit. Sed postquam bello confecto de Rhodiis consultum est, maiores nostri, ne quis divitiarum magis quam…
Sallust, Catilina
-
…Rogo numquid velit Recte, inquit. Abeo. Cum huc respicio ad virginem, Illa sese interea commodum huc adverterat In hanc nostram plateam. Mirum ni hanc dicit modo Huic quae data est dono. Huc cum advenio nulla…
Terence, Eunuchus
-
…expeditus in fuga sequeretur. Sed Catilina, postquam videt montibus atque copiis hostium sese clausum, in urbe res advorsas, neque fugae neque praesidi ullam spem, optumum factu ratus in tali re fortunam belli temptare, statuit cum…
Sallust, Catilina
-
…tempus siet, Deducam sed eccum militem. Est istuc datum Profecto ut grata mihi sint quae facio omnia. Adverti hercle animum. Vel rex semper maximas Mihi agebat quidquid feceram ; aliis non item. Labore alieno magnam partam…
Terence, Eunuchus
-
…moneo, vitate malum sua quemque moretur cura, neque assueto mutet amore locum. quod si quis monitis tardas adverterit auris, heu referet quanto verba dolore mea Quid iuvat ornato procedere, vita, capillo et tenuis Coa veste…
Propertius, Elegies