ambio
ambio, to go round, go about
Frieze-Dennison Vergil
Could not find ambientem in Logeion dictionaries.
ambientem Verb: present active participle feminine accusative singular, Verb: present active participle masculine accusative singular of ambio
- I Lit.: aliquid, to go round or about a thing (syn. circumeo): ut terram lunae cursus proxime ambiret, Cic. Tim. 9: ambibat Siculae cautus fundamina terrae, Ov. M. 5, 361: jubet urbem ambiri, Luc. 1, 592.—
- II Transf.
- A To surround, encircle, encompass (syn.: circumdo, cingo): insula, quam amnis Euphrates ambiebat, Vell. 2, 101: ambitae litora terrae, Ov. M. 1, 37: Thracam nec purior ambiat Hebrus, Hor. Ep. 1, 16, 13; Verg. A. 6, 550 (cf. Sen. Ben. 4, 5: flumina campos cingentia; v. ambitus, I.): funiculus ambiebat gyrum ejus, Vulg. 2 Par. 4, 2: muros praealtum mare ambiebat, Curt. 4, 2; so Tac. A. 1, 68; 15, 43; Suet. Aug. 95: (clipei) oras ambiit auro, Verg. A. 10, 243: ambiente (gemmam) circulo coloris aurei, Plin. 37, 10, 60, § 166: Judam suo ambiebat exercitu, Vulg. 2 Par. 13, 13.—
- B T. t. to designate the manner in which candidates for office sought to procure votes (v. ambitio), to go round after, to solicit, canvass for votes (syn. peto): virtute ambire oportet, non fautoribus, Plaut. Am. prol. 18: quod si comitia placet in senatu habere, petamus, ambiamus, Cic. Phil. 11, 8: ambiuntur, rogantur, id. Rep. 1, 31; id. Planc. 4: singulos ex senatu ambiundo nitebantur, ne etc., Sall. J. 13, 8.—With acc. of the office: magistratum sibi, Plaut. Am. prol. 74.—
- C In gen., to solicit one for something, for his favor, friendship, etc., to strive for, seek to gain (syn.: peto, sector): qui ambīssent palmam histrionibus, Plaut. Am. prol. 69: nisi senis amicos oras, ambis, * Ter. And. 373: reginam ambire affatu, Verg. A. 4, 284: conubiis ambire Latinum, id. ib. 7, 333: te pauper ambit sollicitā prece Ruris colonus, Hor. C. 1, 35, 5: ambiebat Jason summum sacerdotium, Vulg. 2 Macc. 4, 7.—With ut or ne: ambienti, ut legibus solveretur, Suet. Caes. 18: ambirent multi, ne filias in sortem darent, id. Aug. 31.—With inf.: donec ultro ambiretur consulatum accipere, Tac. A. 2, 43: pauci, qui ob nobilitatem plurimis nuptiis ambiuntur, Tac. G. 18.
➳ impf. ambiebam Vell. 2, 101, 1 ; Curt. 4, 2, 9 ; Apul. M. 4, 6 ; ambibam Ov. M. 5, 361 ; Liv. 27, 18, 6 ; Tac. Ann. 2, 19 ; Plin. Min. Ep. 6, 33, 3, etc. ; fut. ambiet Sen. Œd. 505 ; ambibunt Plin. 18, 345 || subj. plqpf. ambissent Pl. Amph. 69 ; subj. pf. ambissit (?) Pl. Amph. 71 (ambisset mss); adj. verb. ambiendus.
- 1. gaan rondom, omheen gaan;
- 2. omgeven, omsluiten; ➤ insula, quam amnis Euphrates ambiebat; muros turresque urbis mare ambiebat;
- 3. vermijden, om iets heen gaan [patriam deviis itineribus];
- 4. zich met een verzoek om iets wenden tot, vragen om (iem.: acc.; met of om: abl.; m. ut; ne; inf.);
- 5. vragen om steun bij de verkiezingen, campagne voeren (van, bij: acc.) [privatos];
- 6. streven naar; / impf. ook ambibam enz.
Ambro. Vide in hac voce.
- ambi + eo, to go round, go about: terram lunae cursus: Siculae fundamina terrae, O.—To surround, encircle, encompass: ambitae litora terrae, O.: Thracam ambiat Hebrus, H.: moenia, Quae flammis ambit amnis, V.: vallum armis, Ta.—Fig., to canvass for votes: singulos ex senatu, S.: ambiuntur, rogantur cives.—To secure by canvassing, win by solicitation, entreat, solicit, court: senis amicos, T.: connubiis Latinum, V.: te prece, H.: nuptiis ambiri, to be sought in marriage, Ta.
-
…aequalis ab omni parte foret, magni speciem glomeravit in orbis. Tum freta diffudit rapidisque tumescere ventis iussit et ambitae circumdare litora terrae. Addidit et fontes et stagna inmensa lacusque fluminaque obliquis cinxit declivia ripis, quae, diversa…
Ovid, Metamorphoses
-
…eum qui mihi non nimis submisse supplicarat. respondebis, credo, te splendore et vetustate familiae fretum non valde ambiendum putasse. at vero te ille ad sua instituta suorumque maiorum exempla revocabit ; semper se dicet rogari voluisse ,…
Cicero, pro Plancio
-
…meo, tamquam comitiis, honorem homini amicissimo denegavisse. quod si comitia placet in senatu haberi, petamus, ambiamus, tabella modo detur nobis, sicut populo data est. cur committis, Caesar, ut aut praestantissimus vir…
Cicero, Philippicae
-
…sed plane hominum omnium. ille demens ruere, post hunc vero furorem nihil nisi caedem inimicorum cogitare, vicatim ambire, servis aperte spem libertatis ostendere. etenim antea cum iudicium tollebat, habebat ille quidem difficilem manifestamque causam sed…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…sed in istis civitatibus, in quibus verbo sunt liberi omnes ferunt enim suffragia, mandant inperia, magistratus, ambiuntur, rogantur, sed ea dant, quae, etiamsi nolint, danda sint, et quae ipsi non habent…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…virtus Iunonem veteres finire coegerat iras, cum, bene fundatis opibus crescentis Iuli, tempestivus erat caelo Cythereius heros ambieratque Venus superos, colloque parentis circumfusa sui numquam mihi dixerat ullo tempore dure pater, nunc sis mitissimus, opto…
Ovid, Metamorphoses
-
…vocavit, cum pignus iam victor erat Germanicus esset ut titulis, meritis fuerat, res ordine currit ; hanc ambit famam quisquis sic incipit. olim post Capreas Tiberi, post turpia numina Gai, censuram Claudi, citharam thalamosque…
Sidonius Apollinaris, Carmina
-
…etiam fusile decem cubitis a labio usque ad labium rotundum per circuitum quinque cubitos habebat altitudinis et funiculus triginta cubitorum ambiebat gyrum eius similitudo quoque boum erat subter illud et decem cubitis quaedam extrinsecus celaturae quasi duobus versibus alvum maris circuibant…
Vulgate, Latin Vulgate
-
…vestrorum quia non vobis expedit haec illo loquente Hieroboam retro moliebatur insidias cumque ex adverso hostium staret ignorantem Iudam suo ambiebat exercitu respiciensque Iudas vidit instare bellum ex adverso et post tergum et clamavit ad Dominum ac sacerdotes tubis canere coeperunt…
Vulgate, Latin Vulgate
-
…retegatur hiatu inmissusque dies trepidantes terreat umbras. Hanc metuens cladem tenebrosa sede tyrannus exierat, curruque atrorum vectus equorum ambibat Siculae cautus fundamina terrae. Postquam exploratum satis est loca nulla labare, depositoque metu, videt hunc Erycina vagantem…
Ovid, Metamorphoses