animose
animose, spiritedly, courageously, eagerly
ănĭmōsē, adv., v. 2. animosus fin.
animōsē, Adv. m. Compar. u. Superl. (animosus), mutvoll, mutig, herzhaft, beherzt (Ggstz. timide), I) im allg.: an. et fortiter facere alqd, Cic.: an. vivere, mit Selbstvertrauen, Cic.: an. paupertatem ferre, humiliter infamiam, Sen.: vulnera sua animosius retractare, Sen. – II) insbes., eifrig, hitzig, leidenschaftlich, liceri, ICt.: multo animosius C. Marius se gessit, Val. Max.: animosius solvitur votum, Sen.: errores suos animosius defendere, Augustin.: animosissime comparare gemmas, Suet.
eos cum clamore ‥ viriliter et ~e insequentes
armiger ‥ tam viriliter, tam ~e pugnavit
ănĭmōsē (12) (animosus), ¶ 1 avec cœur, avec courage, avec énergie : Cic. Phil. 4, 6 ; Tusc. 4, 51 || magnifice, graviter animoseque vivere Cic. Off. 1, 92, vivre noblement, dignement, lʼâme haute ¶ 2 avec passion, avec ardeur : animosius a mercatore quam a vectore solvitur votum Sen. Ep. 73, 5, le marchand met plus dʼempressement (de cœur) que le passager à acquitter son vœu ; gemmas animosissime comparare Suet. Cæs. 47, mettre une incroyable passion à rechercher les pierres précieuses.
animōsē
adv.
- animosus, spiritedly, courageously, eagerly: id fecerunt: vivere, independently.