annitor
annitor, to lean against, lean upon
- Lit., to press upon or against, to lean upon; with ad or dat. (most freq. after the commencement of the Aug. per.): natura ad aliquod tamquam adminiculum adnititur, Cic. Lael. 23, 88: hasta ingenti adnixa columnae, Verg. A. 12, 92: stant longis adnixi hastis, id. ib. 9, 229: Latona oleae adnisa, Tac. A. 3, 61.—
- II Trop., to take pains about something, to exert one's self, strive; constr. with ut or ne. or a gerund with ad (mostly prose).
- α With ut or ne: quo mihi acrius adnitendum est, ut, etc., Sall. J. 85, 6; Liv. 6, 6: omni ope adnisi sunt, ut, etc., id. 8, 16; 22, 58; Plin. 7, 53, 54, § 186: omni ope adniti, ne quis e plebe, etc., Plin. Pan. 25 fin.—
- β Ad ea patranda omnis civitas summo studio adnitebatur, Sall. J. 43, 4; Liv. 27, 14.—Other constructions:
- γ With de: nisi Bibulus adniteretur de triumpho, Cic. Att. 6, 8; Liv. 5, 25.—
- δ With pro: patres non temere pro ullo aeque adnisi sunt, Liv. 2, 61.—
- ε With acc. of pron., Plin. Ep. 6, 18.—
- ζ With inf.: adnitentibus retinere morem, Tac. H. 4, 8; 5, 8.—
- η Absol.: adnitente Crasso, Sall. C. 19, 1; so id. J. 85, 47; Liv. 21, 8.☞ adnītendus, a, um, in pass. signif.: si in concordiā adnitendā (i. e. procurandā), Gell. 2, 12, 5.
- 1. steunen op, leunen tegen (m. dat.; ad); ➤ annixi hastis; hasta annixa columnae; Latona oleae annisa;
- 2. zich inspannen, moeite doen (m. de; ad m. gerundivumconstructie; pro; adversus strijden tegen; ut m. conj.; postklass. m. inf.) [de triumpho; ad ea patranda; summo studio ad augendam liberi populi maiestatem].
-
…nondum frequentes armati convenerant, ea res consilium diremit. Postea Piso in citeriorem Hispaniam quaestor pro praetore missus est adnitente Crasso, quod eum infestum inimicum Cn. Pompeio cognoverat. Neque tamen senatus provinciam invitus dederat ; quippe foedum…
Sallust, Catilina
-
…nisi Bibulus qui, dum unus hostis in Syria fuit, pedem porta non plus extulit quam domo sua, adniteretur de triumpho, aequo animo essem. nunc vero αἰσχρὸν σιωπᾶν. sed explora rem totam, ut quo die…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…quae iucundissima fuisset, si aliquem cui narraret habuisset. Sic natura solitarium nihil amat semperque ad aliquod tamquam adminiculum adnititur, quod in amicissimo quoque dulcissimum est. sed cum tot signis eadem natura declaret quid velit anquirat desideret ,…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…, certant adulationibus ceteri magistratus, adcurrunt patres decernitur Othoni tribunicia potestas et nomen Augusti et omnes principum honores, adnitentibus cunctis abolere convicia ac probra, quae promisce iacta haesisse animo eius nemo sensit ; omisisset offensas an distulisset brevitate…
Tacitus, Historiae
-
…contulit. Nam interemptos cremavit, captivosque indulgenter habuit et sine pretio restituit, missisque legatis in urbem omni modo adnisus est ut facto foedere in amicitiam reciperetur. Sed et bello et pace et foris et domi omnem in partem…
Lucius Annaeus Florus, Epitome Rerum Romanorum
-
…ordinis, maximum tam honoratorum collegarum obsequio iniungi ; itaque si quid laboris uigiliarumque adici possit, certantem secum ipsum adnisurum ut tanto de se consensu ciuitatis opinionem, quae maxima sit, etiam constantem efficiat. quod ad bellum atque…
Livy, ab Urbe Condita
-
…renascentur, et iram non temperemus, sed ex toto removeamus quod enim malae rei temperamentum est Poterimus autem, adnitamur modo. Nec ulla res magis proderit quam cogitatio mortalitatis. Sibi quisque atque alteri dicat Quid iuvat tamquam in…
Seneca, De Ira
-
…et delecta iuventus consilium summis regni de rebus habebant, quid facerent quisve Aeneae iam nuntius esset. Stant longis adnixi hastis, et scuta tenentes, castrorum et campi medio. Tum Nisus et una Euryalus confestim alacres admittier orant…
Vergil, Aeneid
-
…apud se Cenchreum amnem, lucum Ortygiam, ubi Latonam partu gravidam et oleae, quae tum etiam maneat, adnisam edidisse ea numina, deorumque monitu sacratum nemus, atque ipsum illic Apollinem post interfectos Cyclopas Iovis iram vitavisse .…
Tacitus, Annales
-
…tertio et quarto loco obiecere ; nouissima et eadem inuidiosissima criminatio de dote fuit. ibi omne uirus totis uiribus adnixi effundere, ibi maxime angebantur, atque ita dixere me grandem dotem mox in principio coniunctionis nostrae mulieri amanti remotis…
Apuleius, Apologia