aposiopesis
ăpŏsĭōpēsis, is, f., = ἀποσιώπησις,
- a breaking off in the midst of a speech, a rhet. fig. (in pure Lat., reticentia, q. v.), Quint. 9, 2, 54 (e. g. Verg. E. 3, 9; id. A. 1, 135; Ov. H. 13, 164; 20, 51 al.).
aposiōpēsis, is, Akk. in, Abl. i, f. (ἀποσιώπησις), das Abbrechen mitten in der Rede (rein lat. reticentia), eine rhet. Fig., Serv. Verg. Aen. 2, 100 u. 101 (griech. Quint. 9, 2, 54 u. Aquil. Rom. § 5).
ăpŏsĭōpēsis, is, f. (ἀποσιώπησις), réticence : Quint. 9, 2, 54.