apostaticus

ăpostătĭcus, a, um, adj., = ἀποστατικός,

• relating to apostasy, apostatizing, Tert. adv. Marc. 4, 5; Sedul. 5, 375.—Adv., Cod. Just. 1, 1.

apostaticus, a, um (ἀποστατικός), a) abtrünnig vom Glauben, Tert. adv. Marc. 4, 5 u.a. Eccl.: Plur. subst., Lucif. de non conv. 2. – b) eiternd, Pelag. vet. 28.

apostaticus [ἀποστατικός] , of an apostate, pagan, rebellious, blasphemous. b (w. ref. to pope or antipope). c (w. ref. to runaway friar). Dianae ‥ ~o ritu turificare Aldh. VirgP 52 p. 309; 804 erumpunt ‥ ~a [MS: †apostolica] seducti calliditate pseudodoctores Alcuin Ep. 280; in agmine Petrus / plebis apostaticae constans Wulf. Swith. prol. 472; cadentibus angelis ~is Ad. Scot Serm. 154D; verbum ~um ‥ inpudenter emisit Gir. PI III 24 p. 283.  b 1159 Octavianum ~um et schismaticum ‥ execrare ‥ presumpserunt (Lit. Papae) Conc. I 433; qui noscitur sedem apostolicam occupare, quantumcunque esset verius ~us reputandus Ockham Pol. I 282; papa inhabilis quoad Deum ‥ non est apostolicus sed ~us Wycl. Ver. III 76; s1378 [nuncii] repulsi sunt ~i et admissi papales Wals. HA I 381.  c quatenus ‥ quondam ‥ fratrem nostrum A. de B., licet reum ~e prevaricationis, ‥ recipere ‥ non ducatis indignum Ad. Marsh Ep. 201.

ăpostătĭcus, a, um, dʼapostat : Tert. Marc. 4, 3.