arguo
arguo, to make known, show, prove, manifest, disclose, declare, betray
Frieze-Dennison Vergil
Could not find arguatis in Logeion dictionaries.
arguatis Verb: present active subjunctive 2nd plural of arguo
- I.A In gen., to make clear, to show, prove, make known, declare, assert, μηνύειν: arguo Eam me vidisse intus, Plaut. Mil. 2, 3, 66 (337): non ex auditu arguo, id. Bacch. 3, 3, 65 (469): M. Valerius Laevinus ... speculatores, non legatos, venisse arguebat, Liv. 30, 23: degeneres animos timor arguit, Verg. A. 4, 13: amantem et languor et silentium Arguit, Hor. Epod. 11, 9; id. C. 1, 13, 7.—Pass., in a mid. signif.: apparet virtus arguiturque malis, makes itself known, Ov. Tr. 4, 3, 80: laudibus arguitur vini vinosus Homerus, betrays himself, Hor. Ep. 1, 19, 6.—
- B Esp.
- a With aliquem, to attempt to show something, in one's case, against him, to accuse, reprove, censure, charge with: Indicāsse est detulisse; arguisse accusāsse et convicisse, Dig. 50, 16, 197 (cf. Fest. p. 22: Argutum iri in discrimen vocari): tu delinquis, ego arguar pro malefactis? Enn. (as transl. of Eurip. Iphig. Aul. 384: Εἶτʼ ἐγὼ δίκην δῶ σῶν κακῶν ὁ μὴ σφαλείς) ap. Rufin. § 37: servos ipsos neque accuso neque arguo neque purgo, Cic. Rosc. Am. 41, 120: Pergin, sceleste, intendere hanc arguere? Plaut. Mil. 2, 4, 27 (380); 2, 2, 32 (187): hae tabellae te arguunt, id. Bacch. 4, 6, 10 (779): an hunc porro tactum sapor arguet oris? Lucr. 4, 487: quod adjeci, non ut arguerem, sed ne arguerer, Vell. 2, 53, 4: coram aliquem arguere, Liv. 43, 5: apud praefectum, Tac. A. 14, 41: (Deus) arguit te heri, Vulg. Gen. 31, 42; ib. Lev. 19, 17; ib. 2 Tim. 4, 2; ib. Apoc. 3, 19 al.—
- b With the cause of complaint in the gen.; abl. with or without de; with in with abl.; with acc.; with a clause as object; or with ut (cf. Ramsh. p. 326; Zumpt, § 446).
- α With gen.: malorum facinorum, Plaut. Ps. 2, 4, 56 (749) (cf. infra, argutus, B. 2.): aliquem probri, Stupri, dedecoris, id. Am. 3, 2, 2 (883): viros mortuos summi sceleris, Cic. Rab. Perd. 9, 26: aliquem tanti facinoris, id. Cael. 1: criminis, Tac. H. 1, 48: furti me arguent, Vulg. Gen. 30, 33; ib. Eccl. 11, 8: repetundarum, Tac. A. 3, 33: occupandae rei publicae, id. ib. 6, 10: neglegentiae, Suet. Caes. 53: noxae, id. Aug. 67: veneni in se comparati, id. Tib. 49: socordiae, id. Claud. 3: mendacii, id. Oth. 10: timoris, Verg. A. 11, 384: sceleris arguemur, Vulg. 4 Reg. 7, 9; ib. Act. 19, 40 al.—
- β With abl.: te hoc crimine non arguo, Cic. Verr. 2, 5, 18; Nep. Paus. 3 fin.—
- γ With de: de eo crimine, quo de arguatur, Cic. Inv. 2, 11, 37: de quibus quoniam verbo arguit, etc., id. Rosc. Am. 29 fin.: Quis arguet me de peccato? Vulg. Joan. 8, 46; 16, 8.—
- δ With in with abl. (eccl. Lat.): non in sacrificiis tuis arguam te, Vulg. Psa. 49, 8.—
- ε With acc.: quid undas Arguit et liquidam molem camposque natantīs? of what does he impeach the waves? etc., quid being here equivalent to cujus or de quo, Lucr. 6, 405 Munro.—
- ζ With an inf.-clause as object: quae (mulier) me arguit Hanc domo ab se subripuisse, Plaut. Men. 5, 2, 62 (814); id. Mil. 2, 4, 36 (389): occidisse patrem Sex. Roscius arguitur, Cic. Rosc. Am. 13, 37: auctor illius injuriae fuisse arguebatur? id. Verr. 2, 1, 33: qui sibimet vim ferro intulisse arguebatur, Suet. Claud. 16; id. Ner. 33; id. Galb. 7: me Arguit incepto rerum accessisse labori, Ov. M. 13, 297; 15, 504.—
- η With ut, as in Gr. ὡς (post-Aug. and rare), Suet. Ner. 7: hunc ut dominum et tyrannum, illum ut proditorem arguentes, as being master and tyrant, Just. 22, 3.—
- II Transf. to the thing.
- 1 To accuse, censure, blame: ea culpa, quam arguo, Liv. 1, 28: peccata coram omnibus argue, Vulg. 1 Tim. 5, 20: tribuni plebis dum arguunt in C. Caesare regni voluntatem, Vell. 2, 68; Suet. Tit. 5 fin.: taciturnitatem pudoremque quorumdam pro tristitiā et malignitate arguens, id. Ner. 23; id. Caes. 75: arguebat et perperam editos census, he accused of giving a false statement of property, census, id. Calig. 38: primusque animalia mensis Arguit imponi, censured, taught that it was wrong, Ov. M. 15, 73: ut non arguantur opera ejus, Vulg. Joan. 3, 20.—
- 2 Trop., to denounce as false: quod et ipsum Fenestella arguit, Suet. Vit. Ter. p. 292 Roth.—With reference to the person, to refute, confute: aliquem, Suet. Calig. 8.
- —Hence, argūtus, a, um, P. a.
- A Of physical objects, clear.
- 1 To the sight, bright, glancing, lively: manus autem minus arguta, digitis subsequens verba, non exprimens, not too much in motion, Cic. de Or. 3, 59, 220 (cf. id. Or. 18, 59: nullae argutiae digitorum, and Quint. 11, 3, 119-123): manus inter agendum argutae admodum et gestuosae, Gell. 1, 5, 2: et oculi nimis arguti, quem ad modum animo affecti sumus, loquuntur, Cic. Leg. 1, 9, 27: ocelli, Ov. Am. 3, 3, 9; 3, 2, 83: argutum caput, a head graceful in motion, Verg. G. 3, 80 (breve, Servius, but this idea is too prosaic): aures breves et argutae, ears that move quickly (not stiff, rigid), Pall. 4, 13, 2: argutā in soleā, in the neat sandal, Cat. 68, 72.—
- 2.a To the hearing, clear, penetrating, piercing, both of pleasant and disagreeable sounds, clear-sounding, sharp, noisy, rustling, whizzing, rattling, clashing, etc. (mostly poet.): linguae, Naev. ap. Non. p. 9, 24: aves, Prop. 1, 18, 30: hirundo, chirping, Verg. G. 1, 377: olores, tuneful, id. E. 9, 36: ilex, murmuring, rustling (as moved by the wind), id. ib. 7, 1: nemus, id. ib. 8, 22 al.—Hence, a poet. epithet of the musician and poet, clear-sounding, melodious: Neaera, Hor. C. 3, 14, 21: poëtae, id. Ep. 2, 2, 90: fama est arguti Nemesis formosa Tibullus, Mart. 8, 73, 7: forum, full of bustle or din, noisy, Ov. A. A. 1, 80: serra, grating, Verg. G. 1, 143: pecten, rattling, id. ib. 1, 294; id. A. 7, 14 (cf. in Gr. κερκὶς ἀοιδός, Aristoph. Ranae, v. 1316) al.—Hence, of rattling, prating, verbose discourse: sine virtute argutum civem mihi habeam pro preaeficā, etc., Plaut. Truc. 2, 6, 14 (495): [Neque mendaciloquom neque adeo argutum magis], id. Trin. 1, 2, 163 (201) Ritschl.—
- b Trop., of written communications, rattling, wordy, verbose: obviam mihi litteras quam argutissimas de omnibus rebus crebro mittas, Cic. Att. 6, 5: vereor, ne tibi nimium arguta haec sedulitas videatur, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1. —Transf. to omens, clear, distinct, conclusive, clearly indicative, etc.: sunt qui vel argutissima haec exta esse dicant, Cic. Div. 2, 12 fin.: non tibi candidus argutum sternuit omen Amor? Prop. 2, 3, 24.—
- 3 To the smell; sharp, pungent: odor argutior, Plin. 15, 3, 4, § 18.—
- 4 To the taste; sharp, keen, pungent: sapor, Pall. 3, 25, 4; 4, 10, 26.—
- B Of mental qualities.
- 1 In a good sense, bright, acute, sagacious, witty: quis illo (sc. Catone) acerbior in vituperando? in sententiis argutior? Cic. Brut. 17, 65: orator, id. ib. 70, 247: poëma facit ita festivum, ita concinnum, ita elegans, nihil ut fieri possit argutius, id. Pis. 29; so, dicta argutissima, id. de Or. 2, 61, 250: sententiae, id. Opt. Gen. 2: acumen, Hor. A. P. 364: arguto ficta dolore queri, dexterously-feigned pain, Prop. 1, 18, 26 al.—
- 2 In a bad sense, sly, artful, cunning: meretrix, Hor. S. 1, 10, 40: calo. id. Ep. 1, 14, 42: milites, Veg. Mil. 3, 6.—As a pun: ecquid argutus est? is he cunning? Ch. Malorum facinorum saepissime (i.e. has been accused of), Plaut. Ps. 2, 4, 56 (749) (v. supra, I. B. a.).—Hence, adv.: argūtē (only in the signif. of B.).
- a Subtly, acutely: respondere, Cic. Cael. 8: conicere, id. Brut. 14, 53: dicere, id. Or. 28, 98.—Comp.: dicere, Cic. Brut. 11, 42.— Sup.: de re argutissime disputare, Cic. de Or. 2, 4, 18.—
- b Craftily: obrepere, Plaut. Trin. 4, 2, 132 (974); Arn. 5, p. 181.
➳ 3e pers. pl. prés. arch. arguont Pl. Bacch. 308 ; part. argutus Pl. Amph. 883 ; Merc. 629 ; part. fut. arguiturus Sall. H. 2, 71 ; arguturus est sans ex., quoique donné par Prisc. Gramm. 10, 12.
- 1. duidelijk te kennen geven, beweren, bewijzen, aantonen;
- 2. (poët.) laten blijken, verraden, tonen; ➤ degeneres animos timor arguit; — pass. zich verraden, blijken (te zijn): genus arguitur vultu; arguitur vinosus;
- 3. bewijzen dat iets onjuist of verkeerd is, weerleggen [leges];
- 4. (culpam) laken, veroordelen;
- 5. beschuldigen, aanklagen; ➤ servos ipsos neque accuso neque arguo; qui arguuntur de beschuldigden; qui arguunt de aanklagers; m. vermelding v.d. beschuldiging of v.d. misdaad: gen.: malorum facinorum; summi sceleris; abl.: hoc crimine te non arguo; de: de crimine; acc. neutr. v.e. pron.; dubb. acc., ook m. ut: alqm (ut) falsum filium ~; aci. of inf.; pass. m. nci. of inf.: Roscius arguitur patrem occidisse.
辯論。爭論。吿責。發明其罪。Animos degeneres timor arguit 惶恐卽顯鄙陋之心。Te hoc vel de hoc arguo 以是責爾。
Suggest a Translation
See an image
- ARG-, to make known, show, prove, manifest, disclose, declare, betray: genus arguitur voltu, O.: Degeneres animos timor arguit, V.: amantem silentium Arguit, H.—Passreflex., to betray oneself: Laudibus arguitur vini vinosus Homerus, H.— To accuse, complain of, inform against, charge, blame, denounce: servos: ambigue dictum, censure, H.: quid arguis?What is your accusation?: ea culpa quam arguo, L.: facinoris: sceleris: culpae regem, L.: occupandae rei p. argui, Ta.: me timoris, V.: te hoc crimine: quo (crimine) argui posset, N.: id quod me arguis: de quibus verbo: civīs Romanos necatos esse: pulsum (me esse), V.: me patrium temerasse cubile Arguit, O.: animalia mensis Arguit imponi, censured the practice, O.: occidisse patrem arguitur.
-
…maioresque sunt, quid quisque voluerit, cogitarit, admiserit, non ex crimine, sed ex moribus eius qui arguitur est ponderandum. neque enim potest quisquam nostrum subito fingi neque cuiusquam repente vita mutari aut natura converti. circumspicite…
Cicero, pro Sulla
-
…quidem tametsi improbe fit in aperta re, tamen malitia est iam usitatum sed quod non dubitavit id ipsum quod arguitur confiteri ; nisi forte hoc rationis habuit, quoniam, si facta vis esset moribus, superior in possessione retinenda…
Cicero, Pro Caecina
-
…mereri ; habet istius pulcherrimi facti clarissimos viros res publica auctores ; ego te tantum gaudere dico, fecisse non arguo. respondi maximis criminibus nunc etiam reliquis respondendum est. castra mihi Pompei atque illud omne tempus obiecisti. quo…
Cicero, Philippicae
-
…id adeo sic cognoscite. quis tum auderet dicere nocentem condemnatum esse Oppianicum quis nunc audet negare quis tum posset arguere ab Oppianico temptatum esse iudicium pecunia quis id hoc tempore infitiari potest cui tum liceret docere Oppianicum reum factum esse…
Cicero, pro Cluentio
-
…loquar amplius de hoc homine in quem ego hoc dicere, cum rogarer a Caecina, numquam volui, ne arguere illum rei capitalis viderer, de eo dubito nunc quo modo aut loquar aut taceam, cum ipse hoc de…
Cicero, Pro Caecina
-
…potius quam ipse per se, cur tanto post potius quam continuo queri maluerit. si mihi ad haec acute arguteque responderit, tum quaeram denique ex quo iste fonte senator emanet. nam si ipse orietur et nascetur ex sese…
Cicero, pro Caelio
-
…dare quam illum quasi legitimum numerum consuetudinis non explere. tot in Sicilia civitates sunt quibus tu per triennium praefuisti arguunt ceterae, paucae et parvae vi et metu repressae silent, una laudat. hoc quid est nisi intellegere quid…
Cicero, in Verrem
-
…. sed multum interest inter hoc dicendi genus et superiora. Qui in illo subtili et acuto elaboravit ut callide arguteque diceret, nec quicquam altius cogitavit, hoc uno perfecto magnus orator est, et si non maximus ; minimeque…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…salutem debet valere, congredere mecum criminibus ipsis. quid accusas, Cato, quid adfers ad iudicium, quid arguis ambitum accusas ; non defendo. me reprehendis, quod idem defendam quod lege punierim. punivi ambitum, non…
Cicero, pro Murena
-
…, cum stomacharetur cum C. Metello, dixisse dicitur si quintum pareret mater eius, asinum fuisse parituram. Arguta etiam significatio est, cum parva re et saepe verbo res obscura et latens inlustratur ; ut, cum C…
Cicero, de Oratore