arripio
to seize the opportunity
- I In gen.
- A Lit.: ut eum eriperet, manum arripuit mordicus: Vix foras me abripui atque effugi, Plaut. Curc. 5, 1, 7 (597); cf. the first of the words following, formed by Plaut. after the manner of Aristophanes: Quodsemelarripides Numquampostreddonides, Pers. 4, 6, 23 (705) Ritschl: gladium, id. Capt. 4, 4, 7 (915); Vulg. Gen. 22, 10: pugionem, ib. Num. 25, 7: securim, ib. Jud. 9, 48: arma, Liv. 35, 36: cultrum, id. 3, 48: telum, vestimenta, Nep. Alcib. 10, 5: arcus Arripit, Ov. M. 5, 64: ensem, id. ib. 13, 386: saxum, Curt. 6, 9: pileum vel galerum, Suet. Ner. 26: scutum e strage, Tac. A. 3, 23: sagittam et scutum, Vulg. Jer. 6, 23: clipeum, ib. Isa. 21, 5: aliquem barbā, Plaut. Rud. 3, 4, 64 (769): manu, Liv. 6, 8: aliquam comā, Ov. M. 6, 552: caput capillo, Suet. Galb. 20: manum alicujus, Hirt. B. G. 8, 23; Hor. S. 1, 9, 4.—
- B Trop., to take to one's self, procure, appropriate, seize: Arripe opem auxiliumque ad hanc rem, Plaut. Mil. 2, 2, 65 (220): vox et gestus subito sumi et aliunde adripi non potest, Cic. Or. 1, 59, 252: cognomen sibi ex Aeliorum imaginibus adripuit, id. Sest. 32: non debes adripere maledictum ex trivio aut ex scurrarum aliquo convicio, id. Mur. 6: libenter adripere facultatem laedendi, id. Fl. 8, 19: aliquid ad reprehendendum, id. N. D. 2, 65, 162: impedimentum pro occasione arripere, Liv. 3, 35 al.—
- II Transf.
- A In gen., to seize, lay hold of, take possession of, secure: Sublimem medium arriperem, et capite pronum in terram statuerem, Ter. Ad. 316: simul arripit ipsum Pendentem, Verg. A. 9, 561: medium arripit Servium, Liv. 1, 48: quando arripuerit te spiritus Domini malus, Vulg. 1 Reg. 16, 16; so ib. Luc. 8, 29: Existit sacer ignis et urit corpore serpens, Quamcumque arripuit partim, Lucr. 6, 661: quemcumque patrem familias adripuissetis ex aliquo circulo, you might have taken, Cic. de Or. 1, 34, 159: nisi forte eum (dolorem) dicis, qui simul atque adripuit, interficit, id. Fin. 2, 28, 93: vitulum, Vulg. Deut. 9, 21: leones, ib. Dan. 6, 24: navem, ib. Act. 27, 15: arrepto repente equo, Liv. 6, 8: cohortes arreptas in urbem inducit, id. 34, 20.—Trop., of the mind, to seize upon with eagerness or haste, to learn quickly or with avidity: pueri celeriter res innumerabiles adripiunt, Cic. Sen. 21, 78: quas (sc. Graecas litteras) quidem sic avide adripui, quasi diuturnam sitim explere cupiens, id. ib. 8, 26; cf. id. Mur. 30: Quarum studium etsi senior arripuerat, Nep. Cato, 3, 2: quaerit Socrates unde animum adripuerimus, si nullus fuerit in mundo, Cic. N. D. 3, 11, 26: quod animus adriperet aut exciperet extrinsecus ex divinitate, id. Div. 2, 11, 26.—
- B As a judicial t. t., to bring or summon before a tribunal, to complain of, accuse (cf. rapio; esp. freq. of those who are complained of after leaving their office): eum te adripuisse, a quo non sis rogatus, Cic. Planc. 22, 54: ad quaestionem ipse adreptus est, id. Clu. 33: tribunus plebis consules abeuntes magistratu arripuit, Liv. 2, 54: arreptus a P. Numitorio Sp. Oppius, id. 3, 58: arreptus a viatore, id. 6, 16: quaestor ejus in praejudicium aliquot criminibus arreptus est, Suet. Caes. 23: inter Sejani conscios arreptus, id. Vit. 2.—Hence,
- C In Horace, to attack with ridicule or reproach, to ridicule, satirize: Primores populi arripuit populumque tributim, Sat. 2, 1, 69: luxuriam et Nomentanum arripe mecum, id. 2, 3, 224.
- 1. (a) naar zich toe rukken, vastgrijpen, beetpakken [gladium; arma; alqm manu]; (b) haastig verzamelen [naves]; (c) snel in bezit (proberen te) nemen [locum; tellurem bereiken]; (d) (v. vuur) aantasten;
- 2. (a) overmannen (ook v. pijn, ziekte, slaap e.d.); ➤ adversa valetudine arreptus; dolor arripit alqm; (b) aanvallen, overvallen, bestormen [castra]; (c) zich wederrechtelijk toe-eigenen, zich aanmatigen [sibi imperium];
- 3. (v.e. bezigheid) een begin maken met, vol ijver aanpakken [studium litterarum];
- 4. (a) (metaf.) aangrijpen, zich toe-eigenen [primam occasionem recuperandi; tempus benutten; condicionem]; (b) in zich opnemen, beseffen, begrijpen [celeriter res innumerabiles];
- 5. (a) arresteren; ➤ Virginius iubet arripi hominem et in vincula abduci; (b) (jur. t.t.) voor de rechter dagen, gerechtelijk vervolgen [consules].
拿。取。奪。— tempus vel occasionem 乘機。乘時。— avide litteras 大用心讀書。Arripi in carcerem 拘禁于監牢。— terram veils 渡海 而到岸。— criminibus 被吿數罪。
Suggest a Translation
See an image
-
…adfecta neque viribus tam infirmis fuit qui non illa nocte eo nuntio excitatus surrexerit, telumque quod cuique fors offerebat arripuerit. itaque brevi tempore ad fanum ex urbe tota concurritur. Horam amplius iam in demoliendo signo permulti homines moliebantur…
Cicero, in Verrem
-
…est homines eos quibus odio sunt nostrae secures, nomen acerbitati, scriptura, decumae, portorium morti, libenter adripere facultatem laedendi quaecumque detur Mementote igitur, cum audietis psephismata, non audire vos testimonia, audire temeritatem volgi ,…
Cicero, pro Flacco
-
…si quid redundarit de vestro frumentario quaestu, ad illum potissimum per quem agebatis defluxisse. SCRIBAS, APPARITORES RECENTIS ARRIPE ; CVM L. VOLTEIO, QVI PLVRIMVM POTEST, CAEDE, CONCIDE. videte quam valde malitiae suae confidat…
Cicero, in Verrem
-
…delectos idoneos ei tradit centuriones. Cum in colloquium ventum esset, et, ut convenerat, manum Commi Volusenus arripuisset, centurio vel insueta re permotus vel celeriter a familiaribus prohibitus Commi conficere hominem non potuit ; graviter tamen primo…
Julius Caesar, Gallic War
-
…sin falso, maledici conviciatoris. qua re cum ista sis auctoritate, non debes, M. Cato, adripere maledictum ex trivio aut ex scurrarum aliquo convicio neque temere consulem populi Romani saltatorem vocare, sed circumspicere quibus praeterea…
Cicero, pro Murena
-
…monuit inquit adridens, ut caveres ne quis inprobus tribunus plebis, quorum vides quanta copia semper futura sit, arriperet te et in contione quaereret qui tibi constares cum idem negares quicquam certi posse reperiri idem te conperisse dixisses .…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…rerum latet utilitas, quae ad usum hominum orta ab hominibus solis invenitur. Illud vero, quod uterque vestrum arripiet fortasse ad reprendendum, Cotta quia Carneades lubenter in Stoicos invehebatur, Velleius quia nihil tam inridet Epicurus quam praedictionem…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…erant enim λογικώτερα quam ut illi de iis somniasse umquam viderentur. itaque ut legi tuas de Varrone tamquam ἕρμαιον arripui aptius esse nihil potuit ad id philosophiae genus quo ille maxime mihi delectari videtur easque partes ut non sim consecutus…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…potius ad illius iudicium confirmandum auctoritatem tuam. Bruto cum saepe iniecissem de ὁμοπλοίᾳ, non perinde atque ego putaram adripere visus est. existimabam μετεωρότερον esse, et hercule erat et maxime de ludis. at mihi cum ad villam…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…nominibus notavit novis. quo magis hoc philosopho faciendum est. ars est enim philosophia vitae, de qua disserens arripere verba de foro non potest. Quamquam ex omnibus philosophis Stoici plurima novaverunt, Zenoque, eorum princeps, non…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum