avoco

avoco, to call off, call away

ā-vŏco, āvi, ātum, 1, v. a. (arch. inf., AVOCARIER, C. I. L. I. p. 198), to call off or away.

I In gen.: partem exercitūs ad bellum, Liv. 4, 61, 3: pubem in arcem praesidio armisque obtinendam, id. 1, 6, 1: Consul ab omnibus magistratibus et comitiatum et contionem avocare potest. Messala ap. Gell. 13, 16, 1.—With dat. (for ab aliquo): nec avocare alius alii posset, si contionem habere volunt, Messala ap. Gell. 13, 16, 1.— Trop.: a rebus occultis avocare philosophiam, Cic. Ac. 1, 4, 15: ut (orator) a propriis personis et temporibus avocet controversiam, id. Or. 14, 45: quibusdam ad Antiochum multitudinis animos avocantibus, Liv. 37, 9, 1.—
II Esp.
- A To call one off from an action, purpose, wish, etc., i. e. to withdraw, divert, turn, remove, separate (the usual signif. of the word): aliquem ab aliquā re voluptas avocat, Cic. Arch. 6, 12: si te laus adlicere ad recte faciendum non potest, ne metus quidem a foedissimis factis potest avocare? id. Phil. 2, 45: aliquem ab alicujus conjunctione, id. ib. 2, 10: quos jam aetas a proeliis avocabat, id. Rosc. Am. 32, 90: senectus avocat a rebus gerendis, id. Sen. 5, 15; so id. Balb. 26, 59: qui omnino avocent a philosophiā, id. Fin. 1, 1, 2; id. Leg. 2, 4, 9 hos a bello avocas, Nep. Epam. 5, 3: avocat a curā vocis ille adfectus, Quint. 11, 3, 25; Suet. Aug. 40.—
- B To withdraw the attention, to distract, divert.
- - 1 To withdraw by interrupting, to interrupt, hinder: multum distringebar frigidis negotiis, quae simul et avocant animum et comminuunt, Plin. Ep. 9, 2, 1.—
  - 2 To divert by cheering, to divert, cheer, amuse: ab iis quae avocant abductus, et liber et mihi relictus, Plin. Ep. 9, 36, 2; hence, se, to divert, entertain one’s self, Arn. 7, p. 215; and pass. with mid. sense: illic avocare et illic lude, * Vulg. Eccli. 32, 15.—
- C.1 In the Lat. of the jurists = revocare, to reclaim, recall: partem ejus, quod in fraudem datum esset, Dig. 22, 3, 6; so, possessionem, ib. 19, 1, 3; also with dat. (for ab aliquo): non potest avocari ei res, ib. 35, 2, 1.—
- - 2 Trop.: factum, to revoke, disavow, Dig. 39, 5, 6: arma, to make a feint in fighting, Quint. 9, 1, 20.

ā-voco, āvī, ātum, āre, I) ab-, wegrufen, abberufen, A) eig.: a) übh.: populum ab armis, Liv.: milites a signis, Traian. in Plin. ep.: pubem Albanam in arcem, Liv.: partem exercitus ad bellum, Liv. – b) als publiz. t. t.: a magistratu od. magistratui (alii) comitiatum od. contionem avocare, die von einer Magistratsperson zu haltenden Komitien oder andern Volksversammlungen dadurch hindern, daß man das versammelte Volk (zu einer andern Versammlung usw.) abberuft, Messala b. Gell. 13, 16, 1 H. – B) übtr.: 1) ableiten, fossā aquam, Ulp. dig. 39, 2, 26. – u. ablenken, arma, eine Finte machen, Quint. 9, 1, 20. – 2) von etw. (d.i. der Beschäftigung, dem Sinne od. der Neigung zu etw.) abrufen = abziehen, abbringen, entfremden, a) übh. (vgl. Bünem. Lact. 2, 3, 11), Socrates videtur primus a rebus occultis avocasse philosophiam et ad vitam communem adduxisse, Cic.: ne plebs frumentationum causā frequentius ab negotiis avocaretur, Suet.: quos aetas a proeliis avocat, fern hält, Cic.: senectus avocat a rebus gerendis, Cic.: ne quo externo terrore avocarentur animi ab sanandis domesticis malis, Liv.: postquam lege hāc fabularum ab risu ac soluto ioco res avocabatur (verdrängt wurde), Liv.: avocari ab spe capiendae in dies urbis, Liv.: av. ad Antiochum multitudinis animos, hinüberziehen, Liv. – b) von der Aufmerksamkeit abziehen, zer streuen, α) störend abziehen, -abhalten, zerstreuen, stören, nulla res nos avocabit, Sen.: magis mihi vox avocare videtur quam crepitus, Sen.: quia ipse multum distringebar frigidis negotiis, quae simul et avocant animum et comminuunt, Plin. ep. – β) erheiternd abziehen = zerstreuen, erheitern, unterhalten (vgl. die Auslgg. zu Liv. epit. 69. Hildebr. Apul. met. 1, 20. p. 60), ab iis, quae avocant, abductus et liber et mihi relictus, non oculos animo, sed animum oculis sequor, Plin. ep.: alqm anilibus fabulis, alqm festivitate fabulae, Apul.: luctum lusibus, Sen.: se passerculis, Arnob.: canem cibo, beschwichtigen, Petr.: illic avocare, dort belustige dich, Vulg. Sirach 32, 15. – II) zurückfordern (= revocare), ICt.: non potest avocari ei res, ICt. – übtr., factum, widerrufen, ICt. – ➳ Parag. Infin. Praes. Pass. avocarier, Corp. inscr. Lat. 1, 198, 71.

…possit orator, non ille vulgaris sed hic excellens, a propriis personis et temporibus semper, si potest, avocet controversiam ; latius enim de genere quam de parte disceptare licet, ut quod in universo sit probatum id in…

M. Tullius Cicero, Orator
…esset, non commisisset ut ei senatus tamquam Hannibali initio belli Punici denuntiaret ne oppugnaret Saguntum. quod vero ita avocatur a Mutina ut ab urbe tamquam pestifera flamma arceatur, quam habet ignominiam, quod iudicium senatus quid, quod…

Cicero, Philippicae
…tu mihi de Canini naufragio quasi dubia misisti. scribes igitur si quid erit certius. quod me a maestitia avocas, multum levaris si locum fano dederis. multa mihi εἰς ἀποθέωσιν in mentem veniunt, sed loco valde opus…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…paene delectari videretur. etenim, cum complector animo, quattuor reperio causas cur senectus misera videatur unam, quod avocet a rebus gerendis ; alteram, quod corpus faciat infirmius ; tertiam, quod privet omnibus fere voluptatibus ; quartam…

M. Tullius Cicero, De Senectute
…Pompeius copiosa oratione et gravi secum, si vellent, contendere iubebat, ab hoc impari certamine atque iniusta contentione avocabat. et erit aequa lex et nobis, iudices, atque omnibus qui nostris familiaritatibus implicantur vehementer utilis, ut…

Cicero, pro Balbo
…potest ad beate vivendum deesse ei, quem fortitudo ab aegritudine et a metu vindicet, temperantia cum a libidine avocet, tum insolenti alacritate gestire non sinat haec efficere virtutem ostenderem, nisi superioribus diebus essent explicata. Atque cum…

M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
…in eo, quod semel admissum coe rceri reprimique non potest, ut propemodum iustioribus utamur illis, qui omnino avocent a philosophia, quam his, qui rebus infinitis modum constituant in reque eo meliore, quo maior sit ,…

M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
…. Bibulo, praestantissimo civi, consule nihil praetermisi, quantum facere enitique potui, quin Pompeium a Caesaris coniunctione avocarem. in quo Caesar felicior fuit. ipse enim Pompeium a mea familiaritate diiunxit. postea vero quam se totum…

Cicero, Philippicae
…. putat aliquis esse voluptatem bonum, alius autem pecuniam ; tamen et ille ab intemperantia et hic ab avaritia avocari potest. illa autem altera ratio et oratio, quae simul et opinionem falsam tollit et aegritudinem detrahit, est…

M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes

avoco

Saved

Recent