avitus
avitus, of a grandfather, ancestral
- I Lit.: paternae atque avitae possessiones, Cic. Agr. 2, 30, 81: bona paterna et avita, id. Cael. 14, 34: res patrita et avita, id. Verr. 1, 5, 13: patrita illa et avita philosophia, id. Tusc. 1, 19, 45: avitus ac patritus mos, Varr. ap. Non. p. 161, 5: leges avitae et patritae, id. ib.: hospitium, Cic. Fam. 13, 34: divitiae, Cat. 68, 121; so, res, Hor. S. 1, 6, 79: quae (pallium, sudarium etc.) palam soles habere tamquam avita, Cat. 25, 8: solium, Verg. A. 7, 169; Ov. M. 6, 650: fundus, Hor. C. 1, 12, 43: cellae, id. ib. 1, 37, 6: regnum, Cic. Imp. Pomp. 8, 12; Liv. 1, 15: sanguis, Prop. 3, 19, 37: nomen, Ov. M. 6, 239: umbrae, id. F. 1, 43: nobilitas, Tac. A. 2, 38: spes, Plin. 9, 35, 58, § 117 et saep.—
- II Transf. to animals: asinus fortitudinem celeritatemque avitam refert, Col. 6, 37, 4: color, id. 6, 37, 4, § 7.—In gen., very old or ancient: merum, Ov. A. A. 2, 695.—Comp. and sup. not found; cf. Neue, Formenl. II. p. 230.—* Adv.: ăvītē;, from ancient times, Tert. adv. Val. 39 dub.
†a iutiis, antiquis
†avultis, regalibus
Nabal / qui ‥ nomen avitum / ebrius exprobrat [cf. ]I Reg. xxv
ab errore ~o correctos
ille ~us humani generis inimicus
archipresul victus ‥ dicit se leges illas, quas rex ~as vocabat, suscepisse
omissis ~is et paternis sepulcris
male creduli in Deum et tradiciones ~as
- 1. van de grootvader, grootmoeder;
- 2. alg. oeroud;
- 3. overgeërfd [malum].
- avus, of a grandfather, ancestral: possessiones: nomen, O.: solium, V.: malum, hereditary, L.: nobilitas, Ta.
-
…nobis cognitionem rerum caelestium, eo maiorem cognoscendi cupiditatem dabant. haec enim pulchritudo etiam in terris patritam illam et avitam, ut ait Theophrastus, philosophiam cognitionis cupiditate incensam excitavit. praecipue vero fruentur ea, qui tum etiam ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, si nondum socius, at non hostis ; pacatus, quietus, fretus imperio populi Romani regno paterno atque avito regali otio perfruebatur de hoc nihil cogitante, nihil suspicante, eisdem operis suffragium ferentibus, est rogatum ut sedens…
Cicero, pro Sestio
-
…senectutis maturitas naturale quiddam habet, quod suo tempore percipi debeat. audire te arbitror, Scipio, hospes tuus avitus Masinissa quae faciat hodie nonaginta natus annos cum ingressus iter pedibus sit, in equum omnino non ascendere ; cum…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…satietati superfuit. nulla res per triennium nisi ad nutum istius iudicata est, nulla res tam patria cuiusquam atque avita fuit quae non ab eo imperio istius abiudicaretur. innumerabiles pecuniae ex aratorum bonis novo nefarioque instituto coactae, socii…
Cicero, in Verrem
-
…acer, nimium vehemens tribunus plebis Sullana rescindit vt qvae optimo ivre privata svnt. etiamne meliore quam paterna et avita meliore. at hoc Valeria lex non dicit, Corneliae leges non sanciunt, Sulla ipse non postulat. si…
Cicero, de Lege Agraria
-
…pondus habuisse. vale. Scr. Romae, ut videtur, a. . CICERO ACILIO PROCONSVLI S. Avitum mihi hospitium est cum Lysone, Lysonis filio, Lilybitano, valdeque ab eo observor cognovique dignum et patre et…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…fratri pietatem quam patriae praestare voluisset Quam ille facile tali ingenio, diutius si vixisset, vel paternam esset vel avitam gloriam consecutus Eloquentia quidem nescio an habuisset parem neminem. Grandis est verbis, sapiens sententiis, genere toto gravis…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…meliore ; iure ; tui soceri fundus Hirpinus sit sive ager Hirpinus totum enim possidet quam meus paternus avitusque fundus Arpinas id enim caves. optimo enim iure ea sunt profecto praedia quae optima condicione sunt. Libera meliore…
Cicero, de Lege Agraria
-
…Metellus. tu innocentior quam Metellus tu laudis et honoris cupidior tibi enim consulatus quaerebatur, Metello paternus honos et avitus neglegebatur. multo minoris vendidit non modo quam tu, sed etiam quam qui ante te vendiderunt. quaero ,…
Cicero, in Verrem
-
…eius filii diserti et omnibus vel naturae vel doctrinae praesidiis ad dicendum parati, cum civitatem vel paterno consilio vel avitis armis florentissimam accepissent, ista praeclara gubernatrice, ut ais, civitatum eloquentia rem publicam dissipaverunt. Quid leges veteres…
Cicero, de Oratore