beatifico
bĕātĭfĭco, āre, v. a. [beatus-facio],
- to make happy, to bless (post-class.), Aug. Trin. 14, 14; Vulg. Isa. 9, 16; id. Jacob. 5, 11.
beātifico, āvī, ātum, āre (beatus u. facio), beglücken, Itala Iesai. 3, 12. Vulg. Luc. 1, 18.
bĕātĭfĭcō, āre (beatus, facio), tr., rendre heureux : Aug. Civ. 7, 30 ; Trin. 14, 14.