beatificus
bĕātĭfĭcus, a, um, adj. [beatus-facio],
- blessing, making happy (post-class.), Ap. Dogm. Plat. 1, p. 3, 29; Aug. Conf. 2, 5.
beātificus, a, um (beatus u. facio), beglückend, Apul. de dogm. Plat. 1, 5 u. Eccl.
illam ~am vocem mereatur audire ‥: “venite, benedicti”
benignitatis ~um patronum comminacionibus ‥ provocare nitebatur(
relicta opinione que perfeccionis finalis causam in actu visionis ~e solum ponit
si ~um premium hominis expectaretur in vita presenti, ‥ nullus beatitudinem non adeptus deberet ‥ exponere se morti
a summa et ~a Trinitate
bĕātĭfĭcus, a, um, qui rend heureux : Apul. Plat. 1, 5 ; Aug. Conf. 2, 5.