beatitas
bĕātĭtas, ātis, f. [beatus],
- the condition of the beatus, happiness, a blessed condition, blessedness, = beata vita, felicitas; a word first used by Cic.: aut ista sive beatitas, sive beatitudo dicenda sunt (utrumque omnino durum, sed usu mollienda nobis verba sunt), Cic. N. D. 1, 34, 95 (but he seems to have used neither of the two words again): apud Ciceronem beatitas et beatitudo, Quint. 8, 3, 32; so Macr. Somn. Scip. 1, 9; Ap. Dogm. Plat. 2.—Plur., Aug. Civ. Dei, 21, 17.
beātitās, ātis, f. u. beātitūdo, inis, f. (beatus), der glückliche Zustand, die Glückseligkeit, Cic. de nat. deor. 1, 95, von Cicero gebildete u. nur an dieser Stelle von ihm gebrauchte Wörter, die erst bei Spätern, wie Petr., Apul. u.a., wieder vorkommen (vgl. Quint. 8, 3, 32): Plur. beatitudines, Augustin. de civ. dei 21, 17. Sidon. ep. 7, 6.
prae ceteris feminis ~ate meruit excellere
futurae ~atis bravia perdat
bonos in celo ~ate donabit
bĕātĭtās, ātis, f. , bonheur, mot formé par Cic. sur beatus : Cic. Nat. 1, 95 (cf. Quint. 8, 3, 32 ) ; Apul. Plat. 2, 10 ; Aug. Civ. 10, 30, etc.
beatitas , atis. f. et, v. beatitudo
See an image
See an image
Fortitudo, in vet. Glossar. ex Cod. reg. 7641.