beatulus
bĕātŭlus, a, um, adj. dim. [beatus], as subst.,
- the sainted fellow (iron.), Pers. 3, 103.
beātulus, a, um (Demin. v. beatus), so recht selig, Pers. 3, 103.
noverca virtutis, prosperitas ~is suis sic applaudit ut noceat
bĕātŭlus, (16) a, um, dim. de beatus, tant soit peu heureux : Pers. 3, 103.
beatulus , a, um. adj. et, v. beatus
See an image
See an image