beate

bĕātē, adv., v. beatus fin. under beo.

beātē, Adv. m. Compar. u. Superl. (beatus), glücklich, I) eig.: profecto nihil est aliud bene et beate vivere, nisi honeste et recte vivere, Cic.: non est mihi male, sed bene ac beate, quod etc., Catull. – beatius vivere, Cic.: beatius quam aliae urbes excultae, Mela. – ad beatissime vivendum parum est, ad beate satis, Cic.: res, quas natura beatissime fundit, Sen. – als Ausruf des Schmeichlers, euge! beate! herrlich! prächtig! Mart. 2, 27, 3. – II) übtr., glücklich = vollkommen, locum beate implebat, Sen. contr. 7. praef. § 3.

beate [CL] , blessedly, happily. si quis ab iis [molestiis] liber vivit, ~e vivit Anselm (Mon. 69) I 80.

bĕātē, (11) heureusement, à souhait : Cic. Ac. 1, 33 || beatius Cic. Rep. 1, 32 ; -issime Cic. Fin. 5, 81.

beate . adv. c. s.
有福然。幸。Sit tibi beate 慶贺汝。

Suggest a Translation
See an image

beātē adv.

• beatus, happily: vivere: est mihi bene ac beate, quod, etc., Ct.