caducarius
cădūcārĭus, a, um, adj. [caducus],
- relating to property without a master: lex Julia (introduced by Augustus), Ulp. Lib. Regul. § 28.—
- II Epileptic: homines, Aug. Vit. Beat. med.
cadūcārius, a, um (caducus), I) fallsüchtig, homines, Augustin. de beat. vit. § 16 u. 20. – II) ein herrenloses Gut betreffend, lex Iulia c. (von Augustus herrührend), Ulp. lib. reg. § 28. – subst., der Erbe eines herrenlosen Gutes, Gloss. IV, 214, 2 u. ö.
~ius, ad quem pertinent omnia quae cadunt defuncto aliquo, cum non sit qui succedat; fit quicumque heres, dicitur ~ius
cădūcārĭus, a, um (caducus), ¶ 1 qui tombe du haut mal, épileptique : Aug. Beata 2, 16 ¶ 2 caducaria lex, loi sur lʼaubaine, qui établit le droit dʼaubaine : Ulp. Tit. 28, 7.