caducus
caducus, that falls, that has fallen, falling, fallen
Frieze-Dennison Vergil
- That falls or has fallen, falling, fallen (mostly poet.): bacae glandesque caducae, * Lucr. 5, 1362; cf. Dig. 50, 16, 30: glans caduca est, quae ex arbore cecidit: oleae, Cato R. R. 23, 2: spica, that fell in mowing, Varr. R. R. 2, 2, 12: aqua, id. ib. 3, 5, 2: aquae, Ov. P. 2, 7, 39: frondes, Verg. G. 1, 368: frons, Ov. M. 7, 840; id. Tr. 3, 1, 45: folia, id. Am. 2, 16, 45: lacrimae, id. M. 6, 396: poma, Prop. 2, 32, 40: oliva, Col. 12, 52, 22: fulmen, Hor. C. 3, 4, 44: te, triste lignum, te caducum In domini caput immerentis, id. ib. 2, 13, 11; cf. ligna, Varr. L. L. 6, § 66 Müll.: tela, Prop. 4 (5), 2, 53: moro coma nigrior caduco, Mart. 8, 64, 7.—
- B Caduca auspicia dicunt cum aliquid in templo excidit, veluti virga e manu, Paul. ex Fest. p. 64, 9 Müll.—
- 2 Caduci bello, that have fallen in war, slain in battle: bello caduci Dardanidae, Verg. A. 6, 481.—
- 3 In gen., devoted to death, destined to die: juvenis, Verg. A. 10, 622.—
- II Inclined to fall, that easily falls (rare): vitis, quae naturā caduca est et, nisi fulta sit, ad terram fertur, Cic. Sen. 15, 52; cf. id. ib. 2, 5. —Hence,
- 2 Esp., in medic. lang.: homo, epileptic, Firm. Math. 3, 6, n. 8; Aemil. Mac. c. de Paeonia: equus, Veg. 1, 25, 2: asellus morbo detestabili caducus, Ap. Met. 9, 39, 28; morbus, the falling sickness, epilepsy, App. Herb. 60; Aemil. Mac. c. Aristoloch.; Isid. Orig. 14, 7, 5.—
- B Trop.
- 1 In gen., frail, fleeting, perishable, transitory, vain (class., esp. in prose): in eo, qui ex animo constet et corpus caducus et infirmus, Cic. N. D. 1, 35, 98: ignis, quickly extinguished, Sen. Q. N. 2, 23, 2: res humanae fragiles caducaeque, Cic. Lael. 27, 102: quis confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit, id. Fin. 2, 27, 86: nihil nisi mortale et caducum praeter animos, id. Rep. 6, 17, 17: alia omnia incerta sunt, caduca, mobilia; virtus est una altissimis defixa radicibus, id. Phil. 4, 5, 13; id. Lael. 6, 20; id. Dom. 58, 146: tituli, Plin. Pan. 55, 8: tempus, id. Ep. 3, 7, 14: labores, id. ib. 9, 3, 2: fama, Ov. P. 4, 8, 46: spes, vain, futile, id. M. 9, 597: preces, ineffectual, id. F. 1, 181: pars voti, id. Ib. 88.—
- 2 Esp., in law, caduca bona were those possessions which did not fall to the heir mentioned in a will, because he was childless, but passed to other heirs (in default of such, to the exchequer); vacant, having no heir (cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 760 sq.): quod quis sibi testamento relictum, ita ut jure civili capere possit, aliquā ex causā deinde non ceperit, caducum appellatur, veluti ceciderit ab eo, etc., Ulp. Lib. Regul. tit. 10: hereditates, Cic. Phil. 10, 5, 11; Cod. Th. 10, 10, 30 pr.; Dig. 22, 5, 9: portio, Gai Inst. 2, 206.—As subst.: cădūcum, i, n., property without an heir, an unowned estate: legatum omne capis nec non et dulce caducum, Juv. 9, 88: caduca occupare, Just. 19, 3, 6: vindicare, Gal Inst. 2, 207.—
- b Transf., of other things: nostra est omnis ista prudentiae doctrinaeque possessio, in quam homines, quasi caducam atque vacuam, abundantes otio, nobis occupatis, involaverunt, Cic. de Or. 3, 31, 122 (no comp. or sup.).—Hence, adv.: cădū-cĭter, precipitately, headlong: caduciter = praecipitanter; Varro: aquai caduciter ruentis, Non. p. 91, 1 sq.
~us, demoniacus
aurum et argentum, sacris unctis manibus regum Anglie ‥ tactum ‥, spasmaticos et ~os curant(
dum [Mahumet ] ~o morbo laboraret
sicut homo maimatus de morbo ~o
spasmo, febri morboque caduco / confert
morbo epidemico qui vulgari vocabulo gutta cadiva sive ~a vocatur ‥ laboravit
habuit guttam ~am
habuit infirmitatem ~am per vij annos
luna habet dominium super guttam et morbum ~um
epilepsia est morbus ~us
analemp[s ]ia est gutta ~a a stomacho
fallyng dowyn idem quodfallyng evyl or lond evyl , epilencia vel morbus ~us
Scoti ‥ / in Duram luco morbo cecidere caduco(
tunc volitant palee vento frondesque caduce
~a, ‥ bona quae non habent dominum et cadere possunt
abbas ‥ possessiones ecclesie pro pecunia ‥ concedens, veluti ‥ terram que fuit Hardingi, ~um ecclesie
dixit quod bene licuit ei servientes bene meritos ecclesie de ~is et aliis immobilibus remunerare
spurcitias mundi contemnens corde caducas
mentis nostrae gloriam a visibilibus avertere deliciis ~isque favoribus
~as mundi divitias
ruinam ‥ de incorruptibilibus ad ~a
longe ante diem fata ~a mors prematurior anticipavit
- 1. zwak, vergankelijk, nietig [spes; preces; labores; corpus; res humanae];
- 2. vallend; (neer)gevallen [lacrimae; glans; bello in de oorlog gevallen; fulmen];
- 3. rijp om te vallen, tot vallen geneigd [vitis; flos];
- 4. rijp om te sterven = gedoemd, ten dode opgeschreven;
- 5. (jur. t.t.) zonder erfgenaam, vervallen, onbeheerd [hereditas].
不長久者。幻化。 — morbus 抽風病抽搐。— juvenis 將死之幼年。— bello 打仗死者 陣亡。Tituli caduci 虛功名。 Caduca spes 虛望。Caducae haereditates 絕戶之家產 Caduca persica 自落之桃。
Suggest a Translation
See an image
Reddite nobis, ô Caduci viri et proditores, quos nequiter interfecistis.Vide Cadivus.
- 1 CAD-, that falls, that has fallen, falling, fallen: frondes, V.: lacrimae, O.: poma, Pr.: lignum In domini caput, H.: fulmen, hurled, H.: bello caduci Dardanidae, fallen in war, V.: iuvenis, destined to die, V.—Inclined to fall, that easily falls: vitis, quae naturā caduca est.— Fig., frail, fleeting, perishable, transitory, vain: res humanae: fragile et caducum (opp. stabile et firmum): spes, futile, O.: preces, ineffectual, O.— In law, lapsed, vacant, having no heir: hereditates; hence, doctrinae possessio quasi caduca.—As substn., property without an heir, an unowned estate: dulce, Iu.
-
…valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates. beluarum hoc quidem extremum, illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris quam in fortunae temeritate. qui autem in virtute summum bonum…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…truncos ramosque procreet ; malleoli plantae sarmenta viviradices propagines nonne efficiunt ut quemvis cum admiratione delectent vitis quidem quae natura caduca est et, nisi fulta est, fertur ad terram, eadem, ut se erigat, claviculis suis quasi…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…commenda immortalitati atque haec omnia, quae habent speciem gloriae conlectam inanissimis splendoris insignibus contemne, brevia, fucata, caduca existima. verum decus in virtute positum est, quae maxime inlustratur magnis in rem p. meritis. eam…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…bonorum direptio, non tectorum excisio, non depopulatio praediorum, non praeda consulum ex meis fortunis crudelissime capta permovet caduca semper et mobilia haec esse duxi, non virtutis atque ingeni, sed fortunae et temporum munera, quorum ego…
Cicero, de Domo sua
-
…vis quae tandem est quae investigat occulta, quae inventio atque excogitatio dicitur ex hacne tibi terrena mortalique natura et caduca concreta ea videtur aut qui primus, quod summae sapientiae Pythagorae visum est, omnibus rebus imposuit nomina aut qui…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, beata esse non potest. quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. beatus…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…speciem, quam etsi non cernimus, tamen animo tenere possumus. Non enim eloquentem quaero neque quicquam mortale et caducum, sed illud ipsum, cuius qui sit compos, sit eloquens ; quod nihil est aliud nisi eloquentia ipsa…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…, quaeso, Quirites, quam vobis tamquam hereditatem maiores vestri reliquerunt. Alia omnia falsa, incerta sunt, caduca, mobilia virtus est una altissimis defixa radicibus, quae numquam vi ulla labefactari potest, numquam demoveri loco .…
Cicero, Philippicae
-
…tamen necesse fuit esse aliquid extremum et, tamquam in arborum bacis terraeque fructibus, maturitate tempestiva quasi vietum et caducum, quod ferendum est molliter sapienti. quid est enim aliud gigantum modo bellare cum dis nisi naturae repugnare LAELIUS…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…adhibendi auctores et principes sumus nostra est, inquam, omnis ista prudentiae doctrinaeque possessio, in quam homines quasi caducam atque vacuam abundantes otio, nobis occupatis, involaverunt atque etiam aut inridentes oratorem, ut ille in Gorgia Socrates…
Cicero, de Oratore