caducum
cădūcum, (15) ī, n. (caducus), ¶ 1 fleur tombée : C. Aur. Chron. 4, 3, 52 ¶ 2 un bien caduc : Juv. 9, 88.
escaeta, quæ in legitimum hæredem cadit.
Compromiserunt super controversia... occasione cujusdam racheti, quod petebat dicta abbatissa a dicta domina ratione feodi de Montefirmolio, quod eidem dominæ obvenerat exNecrolog. Ecclesiæ Autissiod. ad 13. Januar. :Caduco seu successione defuncti Droconis quondam fratris ipsius dominæ.
Obitus Bernardi Episc... DeditCharta ann. 1221. inter Instrum. Hist. Meld. tom. 2. pag. 112 :xiiii. libras superCaducum Yterii Canonici, etc.
Rocognoverunt se dedisse...Caducum Reginaldi de Quinciaco, quod continet viginti arpenta terræ, et duo arpenta prati, etc.
Jure communi, vel speciali, hæreditagii, vel Caduci, seu aliquo alio jure quocunque, etc.Charta ann. 1291 :
Petebant pro partagio, nec non et dimidiamAlia Hugonis Candavenæ D.Caduci , eschaetam defuncti Joannis de Soliaco Militis.
de Beauvalann. 1206 :
Vendiderunt D. Ingerranno Vicedomino Pinconii quidquidAlia ann. 1214. apud Roverium in Reomao pag. 249 :Caduci , vel hæreditatis devolutum erat ad prædictam Agnetem.
Campum... qui deAlia porro notione vox hæc usurpatur apud JurisconsultosCaduco meo erat.
Recognoverunt se esse homines de corpore Ecclesiæ S. Genovefæ, et quod ipsi manum mortuam, quæ vocatur Caducum, debent, etc.Occurrit in eodem Tabulario crebrius. Vide Manus mortua.
Todfallcoll. 1788 :
Caducum in morte, quod todval vulgariter appellatur.
Pro Caduco, ij. sol. vj. den.