caduceator
caduceator, a bearer of a caduceus, herald, messenger of truce
cādūcĕātor, ōris, m. [caduceum].
- A herald, an officer sent with a flag of truce: caduceatores = legati pacem petentes. Cato caduceatori, inquit, nemo homo nocet, Paul. ex Fest. p. 47: bellantes ac dissidentes interpretum oratione sedantur, unde secundum Livium legati pacis caduceatores appellantur, Serv. ad Verg. A. 4, 242; Liv. 26, 17, 5; 31, 38, 9; 32, 32, 5; 37, 45, 4; 44, 46, 1; Curt. 3, 1, 6; 4, 2, 15 al.—
- II A servant to a priest, Arn. 5, p. 174.
cādūceātor, ōris, m. (caduceus), der von den Feinden an die Gegenpartei abgeschickte Herold, der Parlamentär, Unterhändler, I) eig.: caduceatore ad consulem misso, qui indutias ad sepeliendos milites peteret, Liv.: caduceatorem praemisit, qui denuntiaret etc., Curt. Vgl. Mützell Curt. 3, 1, 6. – II) übtr.: qui (Eumolpidae) postea floruerunt caduceatores hierophantae (ἱεροφάνται) atque praecones (ἱεροκήρυκες), eine Art Boten, Herolde in den eleusin. Mysterien, Arnob. 5, 25.
†caduciatus, †ligatus [l. legatus ]
~ores vel pacifici,gesibbe ærendracan
tantus erat rancor inter ipsum [Robertum ] et regem ‥ ut nullatenus pacificari possent ab ullis ~oribus
tam †clangatores quam caduciatores [gl.: ]concordures
duos misit caduciatores ad totam civitatem, volens scire an in urbe congregati ‥ Henrico regi gratis vellent obtemperare
cādūcĕātŏr, (13) ōris, m. (caduceus), envoyé, parlementaire [porteur dʼun caducée] : Cato Inc. lib. fr. 4 ; Liv. 26, 17, 5 || héraut dans les mystères : Arn. 5, 25.
cādūceātor ōris, m
- caduceus, a bearer of a caduceus, herald, messenger of truce, L., Cu.