caelibatus
caelĭbātus (coel-), ūs, m. [caelebs],
- celibacy, single life (severely punished by the leges Julia and Papia Poppaea; only post-Aug.), Sen. Ben. 1, 9, 4; Suet. Claud. 16; 26; id. Galb. 5; Gai Inst. 2, 144.
1. caelibātus, ūs, m., (caelebs), der ehelose Stand des Mannes, die Ehelosigkeit, das Zölibat (Ggstz. viduitas, der Witwenstand, *Sen. de ben. 1, 9, 4 G. Cod. Iust. 6, 40, 3), cael. perpetuus, Cod. Theod. 3, 16, 2. § 1: ad caelibatum pervenire, Cod. Iust. 6, 40, 3: alci caelibatum obicere, Suet. Claud. 16, 3: in caelibatu permanere od. remanere, Suet. Claud. 26, 2 u. Galb. 5, 1: propter caelibatum ex lege Iulia snbmoveri a hereditate, Gaius inst. 2, 144.
2. caelibātus, ūs, m. (caelum), das himmlische Leben, Götterleben, caelibatum ago una cum dis, Iul. Val. 3, 42 (24).
3. caelibātus, a, um = caelebs, Gloss.
quod virginitas sit quae ab omni spurcitia carnali illibata spontaneo ~us affectu pudica perseverat
ut magis de ~u nasceretur virginitas
excusante nuptias Wilfrido pro ~us studio
in pudicitie ~u gloriam obtinetis
1 cælĭbātŭs, (14) ūs, m. (cælebs), célibat : Sen. Ben. 1, 9, 4.
2 cælĭbātŭs, ūs, m. (cælum), vie céleste : *J. Val. 3, 42.
Exinde cœperunt sanctum ejus(Severi) Cælibatum amplius venerari.
CAELIBATUS
CAELIBA´TUS[AES UXORIUM; LEX JULIA ET PAPIA POPPAEA. ]
Caelibātus
See aes uxorium; Lex Iulia et Papia Poppaea, under lex.