caelicola
caelicola, a deity, god
Frieze-Dennison Vergil
caelicola , ae, c.: an inhabitant of heaven; a god, 2.641, et al. (caelum and colō)
caelĭcŏla (coel-), ae (gen. plur. caelicolūm, Enn. ap. Prisc. p. 1103 P., or Ann. v 483 Vahl.; Verg. A. 3, 21; Prud. Sym. 1, 170: caelicolarum, Juv. 13, 42), adj. [caelumcolo].
- I Dwelling in heaven, poet. designation of a deity, a god, Enn. l. l.; Verg. A. 2, 641; 6, 554; 6, 787; Ov. M. 1, 174; 8, 637; Val. Fl. 5, 111; Ap. Deo Socr. 6.—
- II A worshipper of the heavens, Cod. Th. 16, 5, 43; 16, 8, 19; Cod. Just. 1, 9; cf. Juv. 14, 97.
caelicola, ae, m. (caelum u. colo), I) ein Himmelsbewohner, poet. für eine Gottheit, ein Gott, Lucil. fr., Verg. u.a. Dichter, in Prosa bei Apul. de deo Socr. 6. – II) Plur. Caelicolae, Verehrer-, Anbeter des Himmels, eine Sekte Häretiker, Cod. Theod. 16, 5, 43 u. 16, 8, 19. – ➳ Genet. Plur. caelicolûm, Enn. ann. 483 (324). Verg. Aen. 3, 21 u.a. Dichter (s. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 1. S. 31 u. 32).
caelicolas ‥ superbos, / qui prius angelica fulserunt luce corusci
caelicolaeque tenent jugiter me in culmine caeli
junctus caelicolis socius laetaris in astris(
quasi continue oculos suos ad celum attollere consueverat, quasi ~a aut raptus
venit ~ae virgini diu desideratus finis terrenorum laborum
capellam cui pauci celibes, quos ~as vel Colideos vocant, devote deserviunt
caelicola ae (genplur. -colūm, V.), m
- caelum + COL-, a deity, god(poet.): caelicolae vita, V.: potentes, O.: convivia caelicolarum, Iu.