caelitus
caelĭtus (coel-), adv. [caelum].
- From heaven (late Lat. for divinitus or caelo) omnia quae caelitus mortalibus exhibentur, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 8, 31; Lact. 4, 2 fin.; 4, 28; Amm.23, 6, 34.—
- II Transf., from the emperor, Cod. Th. 6, 32, 2; 10, 20, 16.
caelitus, Adv. (caelum), a) vom Himmel, Spät. – übtr., vom Kaiser, spät. ICt. – b) himmelwärts, Fulg. mitol. 1. p. 14, 13 H.
caelitus ad Christum descendit spiritus almus
viderunt lucem ~us emissam
hic ignis super apostolos ‥ ~us descendit
baptismi gratia fulgens / caelitus illuxit Romanis arcibus ut sol
mira res et non nisi ~us facta
apostolicum ipse mandatum hoc tanquam hostiam ~us sibi missam ‥ suscepit
tradita sibi ~us potestate
fratri Thome ‥ †audenti [? l. ardenti ] vigore ~us inflammato
graciam sibi ~us communicatam
vestra serenitas selitus inspirata
post victoriam ‥ in partibus ~us Wallie adeptam
cælĭtŭs, adv. (cælum), ¶ 1 venant du ciel : Lact. Inst. 4, 2, 6 ¶ 2 [fig.] venant dʼen haut [de lʼempereur] : Cod. Th. 6, 32, 2.