causator

causātor, ōris, m. (causor) = accusator, Schol. Cic. Gron. p. 431.

causator 1 plaintiff, pleader; b (fig.). quedam cause sunt ‥ de quibus respondere et placitare oportet; quedam in quibus nec [v. l. non] respondere oportet tam in causis quam †in [? omit] ~oribus [v. l. accusationibus] (Leg. Hen. 49) GAS 572.  b [in arte amandi] nuntius est visus; causator, sermo, latenter / explorat; tactus insidiasque parat Garl. Epith. 55v. 2 causer, originator. s1388 alios ipsius regis suis excessibus inordinatos fautores, ymmo verius ~ores, ‥ decapitarunt Ad. Usk 6.