cavator
căvātor, ōris, m. [cavo],
- one who hollows or excavates: CABATORES (hollowing workmen), Inscr. Orell. 4155: arborum (aves), Plin. 10, 18, 20, § 40.
cavātor, ōris, m. (cavo), der Aushöhler, a) (spät. Form cabator) von Menschen, der Graveur, Corp. inscr. Lat. 6, 9239. – b) v. Vögeln, arborum, Plin. 10, 40.
căvātŏr, ōris, m, (cavo), celui qui creuse : Plin. 10, 40 || graveur : CIL 6, 9239.
Graveur.