cibare

cibare [CL] 1 to feed, nourish; b (w. ref. to plants); c (fig.). aut quŏmodo ex aquila delato pisce cibandum / se sociumque suum praedixit Alcuin SS Ebor 699; qui ~at pauperem esurientem propter inanem gloriam Anselm (Ver. 12) I 193; nec ‥ per patriam equitet cum pluribus quam quos voluerit ~are et potare suis sumptibus propriis (Assisae Will.) APScot 61; non minus indiget ‥ defendi quam esuriens ~ari Ockham Dial. 543; c1400 fecit majorem caritatem judicando te hereticum quam si mille pauperes ad prandium ~asset Wyche Ep. 541.  b concedo quod alie qualitates exiguntur a parte ~antis in cibatione plante Bacon XI 192 (cf. ib.: sic tam ~ans quam ~atum habent omnes qualitates elementares).  c plane ~atur in cunctis quibus ad vitam vel mores componendos vita hominis proficit J. Sal. Pol. 659B; hec cibat, illa cibat; animus recreatur utraque Neckam DS V 145; turba maligna ‥ / in nostro luctu ridet casuque cruento / surgit et esurie corda refecta cibat Garl. Tri. Eccl. 109; 1317 [ecclesia] sicut pane vivo ‥ ~ata FormOx 33; quos in compedibus cibant Lundonie / limphis lugubribus, pane tristicie Planct. Univ. Ox. 139. 2 (intr.) to feed, take nourishment. si dominus comedat, tradantur dona cibanti D. Bec. 1329; illa est deterior hora ad ~andum Gilb. I 23. 2.