cibatio
cĭbātĭo, ōnis, f. [cibo],
- a feeding; concr., a meal, repast (post-class.), Sol. 27, 13; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 12; 1, 4, 3.
cibātio, ōnis, f. (cibo), das Essen, die Speise, Solin. 27, 13. Cael. Aur. chron. 1, 1, 12 u.a.
de ~one et potatione secundum complexionem cujuslibet
in hyeme ‥ non debent esse frequentes ~ones
iiij sunt operationes particulares in ~one plante: attractio nutrimenti, digestio puri ab impuro, retentio puri, expulsio impuri
cĭbātĭō, ōnis, f. , Sol. 27, 13, et plutôt cĭbātŭs, ūs, m. , nourriture [de lʼhomme ou des anim.] : Pl. Mil. 224 ; Varro R. 1, 63 ; sues sustentare largiore cibatu Varro R. 2, 4, nourrir les porcs plus abondamment.