cibo
cĭbo, no perf., ātum, 1, v. a. [cibus],
- to give food to animals, to feed or fodder (rare): genera avium, Col. 8, 10 fin.: locustae utiles cibandis pullis, id. 8, 11, 15: draconem manu suă, Suet. Tib. 72.—In pass.: cibari, to take food, Liv. Epit. 19.—
- II With men as objects (late Lat.), Vulg. Prov. 25, 21; id. Rom. 12, 20.
cibo, āvī, ātum, āre (cibus), speisen, füttern, Speise od. Futter reichen, a) Tiere, pullos, Col.: draconem manu suā, Suet.: cibari nolle, sich nicht füttern lassen (nicht fressen) wollen, Liv. epit. – b) Menschen, alqm, Vulg. ep. ad Rom. 12, 20: alqm absinthio, Vulg. Ierem. 9, 15: alqm ex adipe (Kern) frumenti, Vulg. psalm. 80, 17: laute cibatus, Commodian. instr. 2, 19, 19: tempus cibandi, Cael. Aur. acut. 2, 37, 204.
cĭbō, (16) āvī, ātum, āre (cibus), tr., nourrir : genera quæ intra sæpta villæ cibantur Col. Rust. 8, 10, 6, les espèces quʼon élève dans lʼenceinte de la ferme ; draconem cibare Suet. Tib. 72, 2, donner à manger à un serpent.
- 1. dieren voederen; — pass. vreten;
- 2. (Vulg.) te eten geven [hominem]; — pass. eten, zich voeden.