cibatus
cĭbātus, ūs, m. [cibo], concr.,
- food, victuals, nutriment (except Pliny, only anteand post-class.), Plaut. Mil. 2, 2, 71 (226); Varr. 1, 63, 1; 2, 4, 15; 2, 9, 8; 3, 8, 3; Lucr. 1, 1093; 6, 1126; Plin. 8, 10, 10, § 29; 8, 55, 81, § 217; 10, 61, 81, § 168; 10, 73, 93, § 199; Gell. 9, 4, 10; Ap. Met. 1, 24, 9; Sol. 25.
cibātus, ūs, m. (cibo), die Atzung = Nahrung, Plaut., Varr. u.a.
~um, †commestum
sicut necessarius est animae spiritualis potus et ~us, ita et corpori corporalis(