cohabitatio
cŏhăbĭtātĭo, ōnis, f. [cohabito],
- a dwelling together, Aug. Ep. 137 fin.
cohabitātio, ōnis, f. (cohabito), das Beisammenwohnen, Eccl.
in pace factus erat locus tuus, ubi et habuisti Dei tui visionem, angelorum ~onem
homines ‥ regionis illius [Austrie ] barbariem redolentes ‥, ut intelligas eorum ~onem ferinam potius quam humanam
[rex ] omnes illos a curia sua et ~one removit
quam utilis est populo cum quo habitant fratrum Minorum presentia et ~o
propheta [] se pollutum dicit ex hominum ~one [ Is. vi 5 ME: ]puruh beouste among men
que magis fida ~o quam cum filiis ‥ convenientibus?
ut Dani omnes qui in regno erant pacificam haberent cum Anglis ubique ~onem
matrimoniorum onera, nisi expertis antea ~one, commixtione ‥ et precipue fecunditate, subire non solent
si simul habitaverint vir et uxor, ‥ si uxor de alio conceperit, propter ~onem presumitur quod partus sit legitimus
post matrimonium legitime contractum ‥ et diutinam ~onem
partes illas ‥ a thoro, mensa ac mutua ~one ac obsequiorum conjugalium impensione ‥ separamus et divortiamus
diversi episcopi ‥ qui hominem ex ~one patris Anselmi quondam notum babebant
permiserunt ‥ monachum de Cadomo profiteri ~onem in Westmonasterio, eligendum ‥ in abbatem a professione et ~one die nominato
ad Wodestoke, ad locum insignem ubi ~onem hominum et ferarum fecerat
descende, domine. si nostram ~onem tuo dignaris accessu, pulchrum tibi reclinatorium substernetur
cŏhăbĭtātĭō, ōnis, f. , cohabitation, état de deux personnes qui habitent ensemble : Aug. Ep. 137 fin.