cognosco
cognosco, to become acquainted with, acquire knowledge of, ascertain, learn, perceive, understand ; perf., to know
the soldiers have become acquainted with the nature of the mountain
Pomponius learned of his arrival
- I To become thoroughly acquainted with (by the senses or mentally), to learn by inquiring, to examine, investigate, perceive, see, understand, learn; and, in tempp. perff. (cf. nosco) to know (very freq. in all periods and species of composition); constr. with acc., with acc. and inf., or a rel.-clause as object, and with ex, ab, the abl. alone, or per, with the source, etc., of the information, and with de.
- A By the senses: credit enim sensus ignem cognoscere vere, Lucr. 1, 697; 6, 194; Enn. Ann. ap. Pers. 6, 9 (v. 16 Vahl.); cf.: doctas cognoscere Athenas, Prop. 1, 6, 13; so, regiones, Caes. B. G. 3, 7: domos atque villas, Sall. C. 12, 3: Elysios campos, etc., Tib. 3, 5, 23: totum amnem, Verg. A. 9, 245: sepulcra, Suet. Calig. 3: Aegyptum proficisci cognoscendae antiquitatis, Tac. A. 2, 59; cf. Nep. Att. 18, 1: infantem, Suet. Calig. 13: si quid dignum cognitu, worth seeing, Suet. Aug. 43 rem, Lucil. ap. Non. p. 275, 22: ab iis Caesar haec dicta cognovit, qui sermoni interfuerunt, Caes. B. C 3, 18 fin.: si tantus amor casus cognoscere nostros.. Incipiam, Verg. A. 2, 10: verum, quod institui dicere, miserias cognoscite sociorum, Cic. Verr. 2, 2, 27, § 65: aliquid et litteris et nuntiis cognoscere, id. Fam. 1, 5, 1; 14, 5, 1; 14, 6 init.: iter ex perfugis, Sall. C. 57, 3; id. J. 112, 1 al: per exploratores cognovit, Caes. B. G. 1, 22; 5, 49; 2, 11; 7, 16: deditio per nuntios cognita, Sall. H. Fragm. 2, 22 Gerl.: de Marcelli salute, Cic. Fam. 4, 4, 3: de Bruto, id. Att. 5, 21, 10; Sall. J. 73, 1: his (quibus) rebus cognitis very freq. in the historians, Caes. B. G. 1, 19; 1, 33; 2, 17; 4, 30 et saep., so in abl. absol. cognito, vivere Ptolemaeum, Liv. 33, 41, 5, so id. 37, 13, 5; 44, 28, 4 al.; v. Zumpt, Gram. § 647.—
- b Like the Engl. to know, the Heb. (v. Gesen. Lex. s. h. v 3), and the Gr. γιγνώσκω (v. Lidd. and Scott, under the word, III.), euphem. of sexual intercourse, Ov. H. 6, 133 aliquam adulterio, Just. 5, 2, 5, 22, 1, 13: cognita, Cat. 61, 147; Tac. H. 4, 44.—
- B Mentally, to become acquainted with, learn, recognize, know: nihil certum sciri, nihil plane cognosci et percipi possit, Cic. de Or. 1, 51, 222, Lucr. 2, 840; quod Di vitiaci fratris summum in populum Romanum studium cognoverat, Caes. B. G 1, 19; cf. Sall. C. 51, 16 quem tu, cum ephebum Temni cognosses, Cic. Fl. 21, 51 et saep.: id se a Gallicis armis atque insignibus cognovisse, knew by their weapons and insignia (diff. from ex and ab aliquo, to learn from any one, v ab), Caes. B. G. 1, 22; Ov. P. 2, 10, 1; Phaedr. 4, 21, 22.—With acc. and inf: nunc animam quoque ut in membris cognoscere possis esse, Lucr. 3, 117; cf. Auct. Her. 4, 18, 25: cum paucitatem militum ex castrorum exiguitate cognosceret, Caes. B. G. 4, 30: aetatem eorum ex dentibus, Varr. R. R. 2, 8 fin.: sed Metello jam antea experimentis cognitum erat, genus Numidarum infidum... esse, Sall. J. 46, 3 al.—With acc. and part.: aliter ac sperarat rempublicam se habentem, Nep. Ham. 2, 1.—With rel.- clause: tandem cognosti qui siem, Ter. And. 586: id socordiāne an casu acciderit, parum cognovi, Sall. J. 79, 5 al.—
- II To recognize that which is already known, acknowledge, identify (rare for agnosco): vereor, ne me quoque, cum domum ab Ilio cessim revertero, Praeter canem cognoscat nemo, Varr. ap. Non. p. 276, 9: eum haec cognovit Myrrhina, Ter. Hec. 830: primum ostendimus Cethego signum: cognovit, Cic. Cat. 3, 5, 10; cf.: sigilla, ova, id. Ac. 2 (Luc.), 26, 86; Lucr. 2, 349: pecus exceptum est, quod intra dies XXX. domini cognovissent, to identify, Liv. 24, 16, 5; cf.: ut suum quisque per triduum cognitum abduceret, id. 3, 10, 1; Ov. F. 2, 185: video et cognosco signum, Plaut. Ps. 4, 2, 45 (1000): faciem suam, Ov. A. A. 3, 508: cognito regis corpore, Just. 2, 6, 20: mores, Ov. P. 3, 2, 105.—So esp., to identify a person before a tribunal: cum eum Syracusis amplius centum cives Romani cognoscerent, Cic. Verr. 2, 1, 5, § 14; 2, 5, 28, § 72.—
- III With the access. idea of individual exertion (cf. Gr. γιγνώσκω), to seek or strive to know something, to inquire into, to investigate, examine (so freq. only as a jurid. and milit. t. t.): accipe, cognosce signum, Plaut. Ps. 4, 2, 31 (986).
- A Jurid. t. t., to examine a case in law, to investigate judicially (cf. cognitio): Verres adesse jubebat, Verres cognoscebat, Verres judicabat, Cic. Verr. 2, 2, 10, § 26; cf. Quint. 4, 2, 21; Dig. 13, 4, 4 al.—So absol.: si judicas, cognosce, Sen. Med. 194.—With acc.: causam, Quint. 4, 1, 3; cf. id. 11, 1, 77 Spald. N. cr.: causas, Cic. Off. 2, 23, 82; Cic. Verr. 2, 2, 48, § 118. COGNITIONES, Inscr. Orell. 3042.—With de: de agro Campano, Cic. Phil. 5, 19, 53: de Caesaris actis, id. Att. 16, 16 B, 8: de hereditate, id. Verr. 2, 2, 7, § 19: hac de re, id. ib. 2, 1, 10, § 27; cf. Quint. 6, 3, 85; 7, 4, 35; 8, 3, 62 al.; Suet. Aug. 55; 93; id. Tib. 33; id. Calig. 38 al.: super aliquā re, Dig. 23, 2, 13: familiae herciscundae, i. e. ex actione familiae herciscundae, ib. 28, 5, 35; cf. ib. 27, 2, 2.—
- 2 Transf., of critics and the criticising public: cognoscere atque ignoscere, Quae veteres factitarunt, si faciunt novi, Ter. Eun. 42; cf. id. Hec. 3 and 8.—And of private persons in gen.: et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus, Ter. Heaut. 218.—
- B Milit. t. t., to reconnoitre, to act the part of a scout: qualis esset natura montis et qualis in circuitu ascensus, qui cognoscerent, misit, Caes. B. G. 1, 21 al— Also merely to inquire into, examine: numerum tuorum militum reliquiasque, Cic. Pis. 37, 91 (al. recognoscere).—Hence, *
- 1 cognoscens, entis, P. a., acquainted with: cognoscens sui, Auct. Her. 4, 18, 25. —Subst. in jurid. lang., one who investigates judicially Inscr. Orell. 3151; 3185.—* Adv.: cognoscenter, with knowledge, distinctly: ut cognoscenter te videam, Tert. adv. Marc. 4, 22.—
- 2 cognĭtus, a, um, P. a., known, acknowledged, approved. res penitus perspectae planeque cognitae, Cic. de Or. 1, 23, 108, cf. id. ib. 1, 20, 92; id. Fam. 1, 7, 2. dierum ratio pervulgata et cognita, id. Mur. 11, 25: homo virtute cognitā et spectatā fide, id. Caecin. 36, 104.—With dat.: mihi Galba, Otho, Vitellius nec beneficio nec injuriā cogniti, Tac. H. 1, 1, so Plin. 12, 21, 45, § 99.—Comp.: cognitiora, Ov. Tr. 4, 6, 28. cognitius, id. M. 14, 15.—Sup.: cognitissima, Cat. 4, 14.
II) insbes.: a) wie erkennen, als allg. Ausdr. auch = wiedererkennen (s. Gernh. Cic. Lael. 1, 5. Benecke Cic. Cat. 3, 5, 10 u. Iustin. 2, 6, 20. Kritz u. Fabri Sall. Cat. 47, 3. Fabri Liv. 24, 16, 5. Mencken Observv. p. 113 sqq.), et signum et manum suam, Cic.: pecus, Liv.: suas res, sua, Liv.: Cratippum, Cic.: inimicos suos, Sall.: inter ceteras Veturiam, Liv.: alqm facie (am G.), Liv.: cuius erat facies, in qua mater paterque cognosci possent, Ov.: alii cives Romani, ne cognoscerentur, involutis e carcere capitibus rapiebantur, Cic. – b) vor Gericht jmd. als eine bestimmte Pers. erkennen u. dadurch jmds. Identität (d.i. daß er ein röm. Bürger sei u. seinen Namen mit Recht trage) bezeugen, bescheinigen, cum eum Syracusis amplius centum cives Romani cognoscerent, Cic. II. Verr. 1, 14: u. so Cic. Verr. 5, 72. – c) (wie ἀναγιγνώσκειν) von einer Schrift Kenntnis nehmen, sich mit einer Schrift dem Inhalt nach bekannt machen, sie einsehen, eine Schrift, einen Schriftsteller lesen, studieren, α) übh.: litteras, Cic. u. Nep.: libellum, Suet.: librum, Nep.: Servii orationem, Cic.: audire oratores Graecos cognoscereque eorum litteras, Cic.: edicta veterum praetorum legere atque c., Gell.: c. Demosthenem totum, Cic.: auctores, Tac. dial. – absol., quid tam iucundum cognitu atque auditu, quam sapientibus sententiis gravibusque verbis ornata oratio et perpolita? Cic. – d) wie γιγνώσκειν u. das alttestam. erkennen, euphemist. vom fleischlichen Umgange, virum, Ov.: uxorem alcis adulterio, Iustin.: Postumia stupro cognita, Tac.: tacito iam cognita furto Deidamia mihi, Stat. – e) beurteilend in etw. Einsicht gewinnen od. zu gewinnen suchen, etw. prüfen, untersuchen, α) übh.: accipe et cognosce signum, Plaut. Pseud. 988: nam et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus, Ter. heaut. 218: u. so prüfen u. dah. unterscheiden, ova, Cic. Acad. 2, 86: numerum tuorum militum reliquiasque, mustern, Cic. Pis. 92. – β) v. Theaterpublikum, favete, adeste aequo animo et rem cognoscite, Ter.: aequum est vos cognoscere atque ignoscere, si etc., Ter. – γ) v. Sachwalter, eine zu verteidigende Sache, rem tantam, tot controversiis implicatam, Cic.: causas diligenter penitusque, Cic. – δ) v. Richter od. einem andern Magistrate u. dgl. untersuchen, eine Untersuchung (ein Verhör) anstellen, Gericht halten, m. Acc., causam od. causas, Cic.: causā cognitā (Ggstz. causā incognitā), Cic. – m. de u. Abl., de agro Campano, Cic.: de hereditate, Cic.: cognoscere statuereque de controversiis regum, Liv.: de eorum postulatis, Caes.: c. de actis Caesaris, Cic.: de servo corrupto, ICt. – absol., Verres adesse iubebat, Verres cognoscebat, Verres iudicabat, Cic.: Caesar ut cognosceret, postularunt, Caes.: magistratibus pro tribunali cognoscentibus, Suet. – ➳ Perf. -Formen zsgzg. cognosti, cognostis, cognorim, -ris, -rit, cognoram, cognossem, cognossent, cognoro, cognosse, oft bei Cic. u.a., s. Neue-Wagener Formenl.3 3, 487 u. Georges, Lexik. d. lat. Wortf. S. 145. – cognoscin = cognoscisne, Plaut. Amph. 822 codd.; Poen. 5, 3, 11 codd.; vgl. C. F. W. Müller Nachtr. usw. S. 101. – vulg. Partiz. Perf. Pass. cognotus, Itala (Cant.) Luc. 24, 35; Itala (Clar.) 1. Cor. 13, 12.
➳ on trouve souvent dans Cic. les formes sync., cognosti, cognostis, cognorim, cognoram, cognossem, cognoro, cognosse || cognoscin = cognoscisne Pl. Amph. 822 ; Pœn. 1130.
- 1. leren kennen; ➤ naturam moresque ~; m. dubb. acc.: alqm fortem ~ als een moedig mens; m. gen. en abl. qual.: alqm magni animi ~; alqm egregia virtute ~; — herkennen (aan): m. abl.; ex; ab: alqd et litteris et nuntiis ~; alqm sermone ab ipso ~; — pf. m. praes. betekenis cognōvisse kennen;
- 2. waarnemen, opmerken, vernemen, gewaarworden (m. acc.; de) [miserias sociorum; sententiam alcis; mortem regis; de Bruto]; — pf. m. praes. betekenis cognōvisse weten;
- 3. herkennen;
- 4. erkennen;
- 5. (jur. t.t.) getuigen van iems. identiteit;
- 6. verkennen [iter; situm castrorum];
- 7. onderzoeken, toetsen (m. acc.; de) [causam; numerum militum; de hereditate; de eorum postulatis];
- 8. lezen, (be)studeren [litteras; librum];
- 9. (poët.; postklass.) seksuele omgang hebben met (m. acc.) [uxorem alcis adulterio]; / p. adj. cognitus, a, um bekend; beproefd, bewezen.
認。知。曉。査考。認犯人。— fidem hominum 試探人之忠信。— divos praesentes 覺神顺。— virum 與男媾精。Cognitis litteris 閱書信後。
Suggest a Translation
See an image
- com- + (g)nōscō, to become acquainted with, acquire knowledge of, ascertain, learn, perceive, understand ; perf., to know: regiones, Cs.: domūs atque villas, S.: amnem, V.: quam (antiquitatem) habuit cognitam, N.: casūs nostros, V.: miserias sociorum: quis sim, ex eo, S.: per exploratores montem teneri, Cs.: furto postridie cognito: quibus (scriptis) cognitis, after reading, N.: id se a Gallicis armis cognovisse, knew by their weapons, Cs.: fide cognitā, tested, N.: ab his, non longe oppidum abesse, Cs.: sed Metello experimentis cognitum erat, genus infidum esse, S.: quem plane perditum cognorat: vos fortīs, S.: aliter ac sperarat rem p. se habentem, N.: alqm magni animi: alqm paratissimo animo: tandem qui siem, T.: id socordiāne an casu acciderit, S.: cognito, vivere Ptolemaeum, L.—Poet.: casus multis hic cognitus, experienced by, Iu.— Supin. acc.: promissa eius cognitum ex praesentibus inisit, S.—Supin. abl.: pleraque digna cognitu. — To recognize, acknowledge, identify: in eā re utilitatem meam, T.: alii, ne cognoscerentur, ad necem rapiebantur: inter ceteras Veturiam, L.: ostendimus Cethego signum, cognovit: signa sua, S.: cognoscenti similis fuit, seemed to recognize him, O.: pecus exceptum est, quod cognovissent, identified, L.: neque currentem se cognoscit, is like himself, V.: eum Syracusis, to identify.—To seek to know, inquire into, investigate, examine: Verres cognoscebat, Verres iudicabat: accusationem causamque: numerum militum: de agro Campano: de hereditate.—To criticise, appreciate: ut neque spectari neque cognosci (fabula) potuerit, T.: et cognoscendi et ignoscendi peccati locus, T.— To reconnoitre, spy, act as scout: qualis esset natura montis, qui cognoscerent, misit, Cs.
-
…in unum locum coactas ad se venire vidit neque iam longe abesse ab iis quos miserat exploratoribus et ab Remis cognovit, flumen Axonam, quod est in extremis Remorum finibus, exercitum traducere maturavit atque ibi castra posuit. Quae…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, dicit montem, quem a Labieno occupari voluerit, ab hostibus teneri id se a Gallicis armis atque insignibus cognovisse. Caesar suas copias in proximum collem subducit, aciem instruit. Labienus, ut erat ei praeceptum a Caesare…
Julius Caesar, Gallic War
-
…De tertia vigilia T. ; Labienum, legatum pro praetore, cum duabus legionibus et iis ducibus qui iter cognoverant summum iugum montis ascendere iubet ; quid sui consilii sit ostendit. Ipse de quarta vigilia eodem itinere quo hostes…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ex equitum et calonum fuga quo in loco res esset quantoque in periculo et castra et legiones et imperator versaretur cognovissent, nihil ad celeritatem sibi reliqui fecerunt. Horum adventu tanta rerum commutatio est facta ut nostri, etiam qui…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ex dediticiis Belgis reliquisque Gallis complures Caesarem secuti una iter facerent, quidam ex his, ut postea ex captivis cognitum est, eorum dierum consuetudine itineris nostri exercitus perspecta, nocte ad Nervios pervenerunt atque his demonstrarunt inter singulas legiones…
Julius Caesar, Gallic War
-
…civium iura tenuerunt. an invidiam posteritatis times praeclaram vero populo Romano refers gratiam qui te, hominem per te cognitum, nulla commendatione maiorum tam mature ad summum imperium per omnis honorum gradus extulit, si propter invidiam aut alicuius…
Cicero, in Catilinam
-
…quod Diviciaci fratris summum in populum Romanum studium, summam in se voluntatem, egregiam fidem, iustitiam, temperantiam cognoverat ; nam ne eius supplicio Diviciaci animum offenderet verebatur. Itaque prius quam quicquam conaretur, Diviciacum ad se vocari…
Julius Caesar, Gallic War
-
…id quod antea petenti denegasset ultro polliceretur, magnamque in spem veniebat pro suis tantis populique Romani in eum beneficiis cognitis suis postulatis fore uti pertinacia desisteret. Dies conloquio dictus est ex eo die quintus. Interim saepe cum legati…
Julius Caesar, Gallic War
-
…locum peteret et domum pervenire properaret, fecerunt ut consimilis fugae profectio videretur. Hac re statim Caesar per speculatores cognita insidias veritus, quod qua de causa discederent nondum perspexerat, exercitum equitatumque castris continuit. Prima luce, confirmata…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, hanc sibi populoque Romano gratiam referret ut in conloquium venire invitatus gravaretur neque de communi re dicendum sibi et cognoscendum putaret, haec esse quae ab eo postularet primum ne quam multitudinem hominum amplius trans Rhenum in Galliam traduceret ;…
Julius Caesar, Gallic War