coheres
coheres, a coheir, fellow-heir, sharer in an inheritance
cŏ-hēres (-haeres), ēdis, comm.,
- a coheir, fellow-heir, Cic. Verr. 2, 1, 48, § 127; id. Fam. 13, 46 init.; 7, 2, 1; Quint. 5, 14, 16.— Gen. plur. coheredum, Hor. S. 2, 5, 107: esse coheres alicui, id. ib. 2, 5, 54; Petr. 76, 2.— In the fem., Dig. 34, 9, 16.
cohērēs, ēdis, c, der Miterbe, L. Nostius Zoilus est coheres meus, heres autem patroni sui, Cic.: coheredem dare alqm, Plin. ep.: alqm coheredem alci facere, Petr., scribere, Sen. u. Tac., ascribere, Suet.: coheredem alci instituere. Suet.: coheredem esse alci, Cic.: coheredes habere, Quint. – die Miterbin, cuius filia nepti coheres data, Papin. dig. 34, 9, 16. § 1. – Übtr., tamquam coheredes gratiae vitae, Vulg. 1. Petr. 3, 7: ut consortes fidei, ut spei coheredes, Min. Fel. 31, 8: u. als fem., caro consors et coheres (sc. animae), Tert. de res. carn. 7: gentes esse coheredes promissionis eius, Vulg. ad Ephes. 3, 6.
socius ejus et ~es regni ejusdem [Orientalium Saxonum ]
~es,efn yrfeweard
sibi et E. uxori sue, uni ~edum et participum dicte hereditatis(
non debent principes sponsam Dei, matrem suam, ‥ aestimare sibi datam in hereditariam dominationem, sed a Deo sibi commendatam, ut ejus ~edes mereantur esse ad reverentiam et defensionem
cujus anima concivis et ~es supernorum civium fieri letetur
cŏhērēs, (12) ēdis, m. f. , cohéritier, cohéritière : Cic. Verr. 2, 1, 127 ; Fam. 13, 46, 1.
cohērēs ēdis, m and f
- com- + heres, a coheir, fellow-heir, sharer in an inheritance, C.: filio coheredes alquos adiungere: esse alicui, H.
COHERES
COHE´RES[HERES]
Cohēres
See Heres.