cohabitator
cŏhăbĭtātor, ōris, m. [cohabito],
- he who dwells with any one (late Lat.), Cassiod. Var. 3, 48; Aug. Serm. 1 al.
cohabitātor, ōris, m. (cohabito), der Zusammenwohner mit jmd., Eccl.
requisierat sanctum cum ~oribus suis
Gamellus, dicti loci incola, et alii dominiorum collateralium ~ores
combarones seu coabitatores vestri de Romene
cŏhăbĭtātŏr, ōris, m. , compagnon de logis : Cassiod. Var. 3, 48.
Item districte inhibemus, ne aliquis Canonicorum vel Vicariorum sit manifestus Cohabitator, taxillorum lusor, tabernarius aut pugnator.
Habiter naturellement avec une fille, legitur in Lit. remiss. ann. 1376. ex Reg. 109. Chartoph. reg. ch. 83.