cognoscibilis

cognoscĭbĭlis, e, adj. [cognosco],

• recognizable, discernible (late Lat.), Boëth. Arist. Anal. Post. 1, 541.—Adv.: cogno-scĭbĭlĭter, recognizably: a magnitudine creaturae cognoscibiliter poterit creator videri, Vulg. Sap. 13, 5.

cōgnōscibilis, e (cognosco), erkennbar, erkenntlich, Boëth. Aristot. analyt. post. 1. p. 541. Itala Iob 18, 19. Augustin. de trin. 14, 8, 11 u. 14, 10, 13: m. Dat., paucis, Augustin. in psalm. 118 prooem. – Dav. cognoscibiliter, Adv., Vulg. sap. 13, 5.

cognoscibilis , knowable. b recognizable. nos artis viam finitam, non possibilitatis excessum infinitum, ~em reddere proposuimus Balsh. AD rec. 2 144 (cf. ib. 46: que secundum complexionem sunt principia, ~ius est ex univocatione sophistica esse quam que sine complexione); dracus digitum oculo infixit, sicque de cetero non visus aut ~is divertit Gerv. Tilb. III 85; aliquid cognoscitur ‥ alio modo non secundum primam et immediatam [rationem cognoscendi] set ex consequenti per accidens, et hoc a parte ~i Bacon VII 108; intelligibilis alia [materia] est per solius forme perficientis eam relationem intellectu ~is Ps.-Gros. 303; lux corporalis, quamvis sit per se ~is et racio cognoscendi alia, non cognoscitur nisi per similitudinem a se differentem et per se multiplicatam; ergo eadem racione nec lux spiritualis Peckham QA 83; 1301 plus diligibile plus est ~e Quaest. Ox. 348; omnis veritas, et per consequens omne ens, est per se ~is Wycl. Act. 97.  b p1280 (v. cuditio).

cognōscĭbĭlĭs, e (cognosco), quʼon peut connaître : Aug. Trin. 14, 8, 11.