cohibitio
cŏhĭbĭtĭo, ōnis, f. [cohibeo, II.],
- a restraining, governing (post-class.): irae, Lact. de Ira Dei, 18, 3: sui, id. ib. 18, 12 (but in Cic. Verr. 2, 3, 14, § 37, the better read. is prohibitio).
cohibitio, ōnis, f. (cohibeo), I) die Hemmung, das Hindernis, Boëth. art. geom. p. 293, 29 Fr. – II) die Bezähmung, coh. irae suae u. coh. sui, Lact. de ira 18. § 3 u. § 12.
ut creatricem summamque omnium substantiam ‥ ulla loci ~o vel temporis includat
carnis oblectamentis frenum ~onis preter modum se laxasse ‥ confitetur
ut ‥ possint ‥ me compellere ad observationem omnium premissorum modis omnibus et ~onibus quibus melius viderint ‥ expedire
~o ‥ peccatorum
cum cujuslibet ~onis canonice potestate
cŏhĭbĭtĭō, ōnis, f. (cohibeo), action de retenir : Lact. Ira 18, 3.