cohortatio
cohortatio, an exhorting, inciting, exhortation, encouragement
cŏhortātĭo, ōnis, f. [cohortor],
- an exhorting, inciting; exhortation, encouragement (rare, but in good prose): militum, Nep. Hann. 11, 1: legionis, Caes. B. G. 2, 25: Caesaris, Auct. B. Alex. 22: ducis, Tac. A. 14, 30: judicum, Cic. Clu. 50, 138: incredibiliter me commovet tua cohortatio, id. Att. 16, 13, C, 2; so id. Fam. 1, 7, 9; id. de Or. 1, 47, 204: his cohortationibus, id. ib. 1, 61, 262.
cohortātio, ōnis, f. (cohortor), der ermunternde Zuspruch, das Zusprechen, Zureden, Anfeuern, c. tua, Cic.: c. inanis et sine causa suscepta, Cic.: m. subj. Genet., illa Hannibalis, Cic.: ducis, Tac.: m. obj. Genet., decimae legionis, Caes.: militum, Nep.: iudicum, Cic.: m. Ang. wozu? durch ad mit Akk. Gerund., c. quaedam iudicum ad honeste iudicandum, Cic. – cohortationem militum facere, die S. (in einer Rede) anfeuern, Nep. – Plur., Caes. b. c. 2, 42, 1. Cic. de or. 1, 262 u. 2, 64; Phil. 12, 15; de rep. 4, 5.
nisi ‥ Christi coortatione compulsus ad satisfactionem ‥ pervenerit
praefectus praetorio ‥ ~one suos excitat ad bellum fortiter ‥ gerendum
cŏhortātĭō, (12) ōnis, f. (cohortor), exhortation, harangue par laquelle on exhorte : legionis Cæs. G. 2, 25, exhortation à la légion, cf. Cic. Clu. 138 ; tali cohortatione militum facta Nep. Hann. 11, 1, après avoir harangué ainsi les soldats.
cohortatio , onis. f. et, v. cohortatus
See an image
See an image
cohortātiō ōnis, f
- cohortor, an exhorting, inciting, exhortation, encouragement: militum, N.: legionis, Cs.: iudicum ad honeste iudicandum: concitatus cohortatione alicuius ad alqd. — Plur., Cs., C.